Wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998 r., sygn. I SA/Ka 1359/98
1. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, wydatki na rzecz udziałowców skarżącej spółki stanowiłyby dla niej koszty uzyskania przychodów tylko wtedy, gdy zostały poniesione z tytułu pozostawania udziałowców ze spółką w stosunku pracy.
2. Warunkiem utworzenia rezerwy i zaliczenia jej w koszty uzyskania przychodów jest zarachowanie wierzytelności jako przychodu i uprawdopodobnienie jej nieściągalności.
3. Zgodnie z akceptowanym w nauce prawa poglądem, uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność /prawdopodobieństwo/ zaistnienia jakiejś okoliczności. Zgłoszony przez podatnika fakt oszukańczej działalności kontrahenta winien zatem zostać oceniony przez organ podatkowy z punktu widzenia swej wiarygodności oraz zasadności, a w przypadku ich zanegowania organ winien podać powody odmowy uznania przytaczanych przez podatnika okoliczności za uprawdopodobniające nieściągalność wierzytelności.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
