Wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., sygn. SA/Ł 2320/95
1. Obligatoryjna forma zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej pozostaje w sprzeczności z istotą ryczałtu w prawie podatkowym, który dotychczas był traktowany jako swoisty przywilej podatkowy dla - przede wszystkim drobnych podatników, oparty na zasadzie dobrowolności i wyboru przez samego podatnika tej formy uproszczonego opodatkowania.
2. Stanowisko organów podatkowych uznające, iż fakt utworzenia w trakcie roku podatkowego spółki cywilnej, w ramach której była kontynuowana dotychczas prowadzona samodzielna działalność obu wspólników powoduje obowiązek opłacania zryczałtowanego podatku dochodowego, bez względu na uprzednie prowadzenie przez nich tej samej działalności gospodarczej i wysokość osiągniętych przychodów, nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w przepisach art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. z 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz par. 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./.
3. Stosowanie zryczałtowanego podatku dochodowego nie może prowadzić do sprzeczności z zasadami sprawiedliwości i równości opodatkowania oraz konstytucyjną zasadą państwa prawnego.
4. Naruszenie prawa spowodowane niewłaściwą interpretacją niejasno sformułowanych przepisów podatkowych nie stanowią kwalifikowanego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji.
UZASADNIENIE
Urząd Skarbowy w T., po ponownym rozpatrzeniu sprawy wymiaru zobowiązań podatkowych dla Piotra K. za okres od 1 maja do 31 grudnia 1994 r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie z bratem Leszkiem K. w formie spółki cywilnej "A" /wcześniejsza decyzja urzędu została w wyniku odwołania podatnika uchylona decyzją Izby Skarbowej w P. z 30 grudnia 1994 r. do ponownego rozpatrzenia/, decyzją z 29 kwietnia 1995 r. - wydaną na podstawie przepisów art. 104 Kpa, art. 5 ust. 1 i 3, art. 11 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz par. 1 ust. 1, par. 2 ust. 1 i par. 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./ - określił dla podatnika wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za poszczególne miesiące rozpatrywanego okresu w ogólnej wysokości 13.383,70 nowych złotych oraz ustalił za okres od sierpnia do grudnia 1994 r. podatek w kwocie 2.543,20 zł, wyliczony od szacunkowo ustalonego przychodu nie zaewidencjonowanego. W uzasadnieniu wydanej decyzji urząd skarbowy, powołując się na wyniki przeprowadzonej w spółce kontroli źródłowej, stwierdził, że w związku z rozpoczęciem przez spółkę "A" działalności gospodarczej od 1 maja 1994 r. przychody wspólników podlegają obowiązkowemu opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r., w związku z czym w spółce powinna być prowadzona przewidziana w par. 6 tego rozporządzenia ewidencja przychodów i zakupów towarów, a nie podatkowa księga przychodów i rozchodów. Ponadto na podstawie analizy zapisów. prowadzonej przez spółkę księgi podatkowej oraz rozliczenia ilościowego surowców i towarów handlowych, urząd stwierdził niezaewidencjonowanie w księdze wielu zdarzeń gospodarczych, związanych z produkcją napojów gazowanych oraz rozlewaniem wina i piwa.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
