Jak wiekować należności handlowe w księgach rachunkowych

Na dzień bilansowy należności (w tym należności handlowe) należy wyceniać, stosując art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości, tj. w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Zasada ta (określona w art. 7 ust. 1 uor.) polega na rozważnym, bez przesadnego pesymizmu, uwzględnieniu przy wycenie znanych jednostce na dzień sporządzania sprawozdania finansowego zaistniałych już zdarzeń, które wpływają na wartość składników majątku. W przypadku należności handlowych oznacza to obowiązek dokonania aktualizacji wartości tych aktywów do ich wartości możliwej do odzyskania. Odpisów tych dokonuje się, gdy wartość możliwa do odzyskania jest niższa od wartości, w której dany składnik aktywów jest wykazywany w księgach rachunkowych na dzień bilansowy, tj. dochodzi do przeszacowania in minus (przeszacowanie in plus możliwe jest jedynie w przypadku niektórych składników aktywów, dla których ustawa o rachunkowości i rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych przewiduje wycenę: w wartości rynkowej, wartości godziwej, wartości ustalonej metodą praw własności lub w skorygowanej cenie nabycia). Oznacza to konieczność uwzględniania przy wycenie bilansowej aktywów planowego zmniejszenia ich wartości, któremu służy analiza należności (patrz schemat 1) w tym ich wiekowania.