Plusy i minusy zmian w ustawie o rachunkowości

Powód nowelizacji ustawy o rachunkowości. Ustawa o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1333; dalej: ustawa zmieniająca) jest efektem obowiązkowego przeniesienia do polskiego prawa bilansowego postanowień zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.Urz. UE L 182; dalej: dyrektywa). Część rozwiązań zawartych w tej dyrektywie, tj. dotyczących jednostek mikro, została już wprowadzona do ustawy o rachunkowości i obowiązuje od 5 września 2014 r.

Obecna zmiana ustawy o rachunkowości jest więc niejako obowiązkowym uzupełnieniem rozwiązań przewidzianych w dyrektywie, przy czym niektóre z tych rozwiązań zostały rozszerzone o polskie realia gospodarcze (np. włączenie do jednostek małych także osób fizycznych, spółek cywilnych i jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich), inne zaś wprowadzone są w brzmieniu wprost wynikającym z dyrektywy. Należy wskazać, że nowelizując ustawę o rachunkowości, wprowadzono też kilka rozwiązań zupełnie niezwiązanych z dyrektywą (jak np. uproszczenia dla niewielkich jednostek w klasyfikacji leasingu, odstąpienie od ustalania aktywów i tworzenia rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego oraz odstąpienie od stosowania szczegółowych zasad wykazywania instrumentów finansowych).