Elektroniczny sposób identyfikacji usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców

9 maja 2013 r.

Określone zostały sposoby identyfikacji usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców w ramach Systemu Informacji Medycznej (SIM) oraz sposób i tryb przekazywania przez usługodawców informacji o pracownikach medycznych udzielających świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz usługobiorców. Przekazywanie danych do Centralnego Wykazu Pracowników Medycznych przez usługodawców za pośrednictwem elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej lub bezpośrednio do SIM odbywa się w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym. Przyjęto, że identyfikatorem usługobiorcy oraz pracownika medycznego jest numer PESEL, a w stosunku do osób, którym nie nadano numeru PESEL - identyfikator kraju pochodzenia oraz numer będący identyfikatorem usługobiorcy/pracownika medycznego obowiązujący w kraju pochodzenia lub - w przypadku usługobiorcy - numer dokumentu stwierdzającego jego tożsamość. Identyfikatorem usługodawcy jest jego numer REGON. Identyfikacja usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców w ramach SIM oraz sposób i tryb przekazywania przez usługodawców informacji o pracownikach medycznych udzielających świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz usługobiorców następuje - w zakresie nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 526) - na podstawie norm PN-EN ISO 3166-1: 2008 i PN-ISO/IEC 15408-1: 2002. Stosowanie pierwszej normy wynika z konieczności zapewnienia jednoznacznej identyfikacji pracowników medycznych w sytuacji, gdy numer dokumentu identyfikacyjnego pracownika medycznego pochodzącego z Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest identyczny z numerem identyfikacyjnym pracownika medycznego pochodzącego z państwa trzeciego - wówczas dodatkowym wyróżnikiem jest kod kraju pochodzenia. Druga norma pozwala na weryfikowanie bezpieczeństwa systemów informatycznych. Zapewniono również bezpieczeństwo danych usługobiorców będących funkcjonariuszami służb specjalnych oraz członków ich rodzin. Przyjęte rozwiązania mają na celu uporządkowanie rozbieżnych dotychczas w formie i zakresie sposobów zbierania danych o usługodawcach i ich pracownikach oraz płatnikach.