Postanowienie SN z dnia 30 lipca 2026 r., sygn. I CSK 3579/24
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa L. spółki akcyjnej w B. przeciwko V. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej L. spółki akcyjnej w B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 18 czerwca 2024 r., I AGa 199/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża stronę powodową kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W skardze kasacyjnej wniesionej 26 września 2024 r. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 18 czerwca 2024 r. (sygn. akt I AGa 199/23) pełnomocnik strony powodowej L. spółki akcyjnej w B. oparł wniosek jej o przyjęcie do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
W ramach pierwszej z tych przesłanek skarżący przedstawił zagadnienie dotyczące wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w związku z art. 184 k.p.c., w stanie prawnym obowiązującym przed 30 czerwca 2022 r. Zagadnienie to ujął w trzech powiązanych ze sobą pytaniach (lit. a-c), zmierzających do ustalenia: czy każde skuteczne procesowo zawezwanie do próby ugodowej skutkowało przerwaniem biegu przedawnienia; czy sąd był uprawniony do badania, czy ponowne zawezwanie zostało przedsięwzięte bezpośrednio w jednym z celów wskazanych w art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; czy przy dokonywaniu takiej oceny należało uwzględniać wyłącznie zachowanie dłużnika, czy również inne okoliczności, w szczególności wydanie wyroku w powiązanej sprawie oraz wywołane tym zdarzeniem przekonanie wierzyciela o powstaniu realnej możliwości zawarcia ugody. Skarżący uzasadniał nierozstrzygnięty charakter przedstawionych kwestii również tym, że zbliżone zagadnienia prawne zostały przekazane do rozstrzygnięcia powiększonym składom Sądu Najwyższego w sprawach III CZP 43/22 i III CZP 22/24. Odwołał się ponadto do zmiany stanu prawnego dokonanej ustawą z 2 grudnia 2021 r., na mocy której od 30 czerwca 2022 r. zawezwanie do próby ugodowej prowadzi do zawieszenia, a nie przerwania biegu przedawnienia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
