Postanowienie NSA z dnia 29 września 2026 r., sygn. II OZ 964/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 88/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. w S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 88/26, odmówił C. w S. wstrzymania wykonania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2025 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji C. w S. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę na ww. decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 24 listopada 2025 r., uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska z dnia 1 lipca 2025 r. i nakazującą skarżącemu rozbiórkę rozbudowanej części Restauracji [...], przy ul. [...] w [...], tj. zabudowanego tarasu letniego w konstrukcji drewnianej o wymiarach 18,80 x 3,24 m i wysokości całkowitej 3,59 m wraz ze wsporczą konstrukcją słupową i 16 stopniami fundamentowymi (pkt 2 tiret pierwsze) oraz doprowadzenie elewacji budynku, do której przylega taras, do stanu poprzedniego (pkt 2 tiret drugie).
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony pismem procesowym z dnia 12 maja 2026 r., w którym wskazano, że wykonanie nakazu opisanego w decyzji polega na fizycznym zniszczeniu substancji materialnej obiektu. Skutki rozbiórki mają charakter z natury rzeczy nieodwracalny, co spełnia ustawowe pojęcie "skutków trudnych do odwrócenia". Po drugie, wykonanie nakazu rozbiórki wiąże się z poniesieniem przez stronę skarżącą znacznych kosztów obejmujących: wynagrodzenie kierownika robót rozbiórkowych posiadającego wymagane uprawnienia, koszty prac demontażowych, koszty zabezpieczeń terenu, koszty wywozu i utylizacji odpadów budowlanych, koszty doprowadzenia elewacji budynku do stanu poprzedniego. W razie uwzględnienia skargi przez Sąd, te wydatki będą stanowić bezpośrednią szkodę majątkową, której uzyskanie zwrotu od organu, choć teoretycznie możliwe, jest w praktyce długotrwałe i obarczone istotnym ryzykiem. Dodatkowo strona traci wartość samego obiektu, której odtworzenie po wybudowaniu na nowo byłoby związane z koniecznością ponownego pozyskania pozwolenia na budowę i ponownego wykonania robót budowlanych, co generuje dalsze koszty wielokrotnie przewyższające koszty samej rozbiórki. Podniesiono też, że obiekt funkcjonuje od wielu lat. Organ na żadnym etapie postępowania nie wszczął postępowania w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zła kondycja techniczna obiektu), nie wydał także zakazu użytkowania obiektu. Oznacza to, że organ nie kwalifikował obiektu jako zagrażającego bezpieczeństwu publicznemu. W tych okolicznościach wstrzymanie wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego nie wiąże się z żadnym konkretnym zagrożeniem dla interesu publicznego. Co więcej, sama decyzja kwestionuje tryb prowadzenia postępowania odwoławczego, w szczególności co do precyzji wezwania, którego niewykonanie stanowiło formalną podstawę do zastosowania sankcji rozbiórki. Wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi zniweczyłoby skuteczność ewentualnego pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia Sądu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
