Wyrok NSA z dnia 9 października 2026 r., sygn. III OSK 476/25
Upływ terminu ważności legitymacji dokumentującej uzyskanie kwalifikacji instruktorskich nie stanowi sam przez się dowodu utraty tych kwalifikacji i nie uzasadnia stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego przyznającego dodatek instruktorski na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ jest obowiązany wykazać ustanie materialnoprawnej przesłanki prawa do dodatku oraz należycie uzasadnić istnienie pozostałych warunków zastosowania tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 581/24 w sprawie ze skargi A.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 22 lutego 2024 r. nr 0932 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 581/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.B. (dalej "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej "KGP") z dnia 22 lutego 2024 r., nr 0932, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej "KWP") z dnia 21 grudnia 2023 r., nr 9646/23.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Rozkazem personalnym nr 278/17 z dnia 8 lutego 2017 r. KWP przyznał skarżącemu z dniem 7 września 2016 r. dodatek instruktorski w związku z uzyskaniem uprawnień instruktora technik ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza. Uzyskanie przedmiotowych kwalifikacji zostało udokumentowane w legitymacji nr [...], wydanej w dniu 7 września 2016 r. na podstawie decyzji nr 3 KGP z dnia 10 stycznia 2004 r. w sprawie wprowadzenia programu szkolenia wysokościowego i śmigłowcowego w ramach doskonalenia zawodowego dla policjantów pododdziałów antyterrorystycznych (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr, 2, poz. 7), ważnej do dnia 7 września 2019 r., a następnie (po zweryfikowaniu uprawnień) do dnia 25 września 2022 r.
Rozkazem personalnym nr 9646/23 z dnia 21 grudnia 2023 r. KWP na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie z dniem 26 września 2022 r. rozkazu personalnego nr 278/17 KWP z dnia 8 lutego 2017 r. w zakresie przyznania dodatku instruktorskiego w związku z uzyskaniem uprawnień instruktora techniki ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza – wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia upływ terminu ważności w legitymacji. Na skutek odwołania skarżącego, KGP rozkazem personalnym z dnia 22 lutego 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy również uznał, że podstawę stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego rozkazu personalnego nr 278/17 KWP z dnia 8 lutego 2017 r. stanowi fakt, że z dniem 25 września 2022 r. legitymacja nr [...] świadcząca o nabyciu przez skarżącego kwalifikacji do prowadzenia samodzielnie zajęć jako instruktor w zakresie technik ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza – straciła ważność.
Pismem z dnia 18 marca 2024 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na rozkaz personalny KGP oraz poprzedzający go rozkaz personalny KWP. Skarżący wniósł o ich uchylenie podnosząc, że prawodawca uzależnił przyznanie spornego dodatku od faktu nabycia uprawnień, a nie od posiadania ważnej legitymacji. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
W dniu 11 grudnia 2024 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym uwzględnił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że skoro § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.) uzależnia przysługiwanie dodatku instruktorskiego od posiadania przez funkcjonariusza określonych uprawnień, to organ – wygaszając rozkaz personalny przyznający ten dodatek – winien był wykazać, że policjant wskutek upływu czasu utracił specjalistyczne uprawnienia. W ocenie WSA w Warszawie by uczynić to w sposób skuteczny powinien przywołać przepis prawa przewidujący okresową weryfikację specjalistycznych uprawnień. Wówczas organ mógłby wywodzić, iż brak weryfikacji uprawnień jest równoznaczny z ich utratą, co przekładałoby się na stwierdzoną bezprzedmiotowość.
Zdaniem Sądu I instancji nie jest wystarczającym dowodem na utratę przez skarżącego uprawnień wyekspirowanie terminu ważności legitymacji. Organ nie przywołał żadnego przepisu prawa, z którego wynikałoby to, że prawodawca zrównuje w skutkach utratę ważności powyższej legitymacji z utratą posiadanych uprawnień i kwalifikacji, do których odnosi się legitymacja. W opinii WSA w Warszawie dokument ten nie stanowi źródła konkretnych praw lub obowiązków. A contrario – brak posiadania ważnej legitymacji nie przekładał się wprost na utratę konkretnych uprawnień. Ponadto Sąd I instancji uznał, że uchybieniem organu było także to, iż w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odniósł się do kolejnego elementu dyspozycji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i nie wyjaśnił, że wygaszenie rozkazu leży w interesie społecznym lub interesie strony. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a.). Sąd I instancji wskazał też, że ponownie rozpoznając sprawę organ zobligowany będzie do uwzględnienia rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku.
Pismem z dnia 5 lutego 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r. wywiódł KGP (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w związku z przeprowadzeniem błędnej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego i dokonanie błędnej oceny dowodów sprowadzającej się do wykazania, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. w ten sposób, że niesłusznie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, nie wykazał, że policjant wskutek upływu czasu utracił specjalistyczne uprawnienia, a także, że wygaszenie rozkazu leży w interesie społecznym lub interesie strony – co w ocenie organu – nie miało miejsca, bowiem organ wykazał, z jakich przyczyn uznał, iż rozkaz personalny nr 278/17 KWP z dnia 8 lutego 2017 r. stał się bezprzedmiotowy, podkreślając brak potwierdzenia posiadania przez stronę uprawnień instruktora techniki ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza od dnia 26 września 2022 r. w postaci ważnej legitymacji jako dokumentu potwierdzającego nabyte uprawnienia, uzasadniające otrzymywanie dodatku instruktorskiego, co stanowiło podstawę stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu jako zgodnego z interesem społecznym, co w konsekwencji powoduje, że wyrok z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 581/24 jest wadliwy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych organów w związku z przeprowadzeniem błędnej kontroli zaskarżonych rozkazów i uznanie, że ustalenia dokonane w sprawie są niepełne, a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, podczas gdy organy prowadziły w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające, dokonując wnikliwej analizy i oceny dokumentacji, która stanowić miała podstawę potwierdzenia posiadania uprawnień instruktora techniki ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza i w sposób wyczerpujący wykazały, że nie daje ona podstaw do otrzymywania przez skarżącego dodatku instruktorskiego od dnia 26 września 2022 r., co z kolei uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia rozkazu personalnego nr 278/17 KWP z dnia 8 lutego 2017 r., natomiast skarżący nie wskazał żadnego konkretnego dokumentu, który to mógłby stanowić potwierdzenie posiadania przedmiotowych uprawnień, a stanowisko skarżącego sprowadza się w zasadzie do oczekiwania, że organ dokonywał będzie wypłaty dodatku instruktorskiego w związku z nabyciem uprawień instruktora techniki ratownictwa klasycznego, speleo i ratownictwa z powietrza, których to posiadania po dniu 26 września 2022 r. nie potwierdza żaden dokument, co bez wątpienia pozostawałoby sprzeczne z interesem społecznym;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji podstawy rozstrzygnięcia, tj. uchylenie się od wyjaśnienia z jakich przyczyn uznał, że w sprawie brak jest pełnego materiału dowodowego, a także niewskazanie jakich dokumentów organ nie zgromadził i nie włączył do materiału dowodowego oraz jakie dowody powinny zostać przeprowadzone, co wyklucza kontrolę instancyjną;
4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu wszystkich wymaganych elementów, tj. niewskazanie wytycznych co do dalszego postępowania organu pomimo uchylenia zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji nieudzielenie organowi jednoznacznych, zrozumiałych, precyzyjnych wskazówek zmierzających do usunięcia uchybień prawa, co wyklucza kontrolę instancyjną, jak też możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi wniesionej przez skarżącego w I instancji poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – ewentualnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Skarżący kasacyjnie wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 4 marca 2026 r. skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
Odnosząc się wpierw do podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzuty 3 i 4) – zauważyć trzeba, że powołany przepis traktuje o elementach uzasadnienia wyroku i stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., III OSK 2850/22).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji wyjaśnił powody, dla których uznał, że zaskarżony rozkaz personalny podlega uchyleniu, i wskazał przepisy, które zostały naruszone przy jego wydawaniu (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd I instancji odniósł się do przepisów wskazywanych przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że w ich świetle ustalenia faktyczne ograniczające się do samego wyekspirowania legitymacji skarżącego są niewystarczające. Z całokształtu uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają dostatecznie jasne wskazania co do dalszego postępowania: sanowanie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. może nastąpić przez uzupełnienie argumentacji prawnej (wskazanie normy, z której wynikałby bezpośredni związek między utratą ważności legitymacji i utratą potwierdzonych nią uprawnień) lub przez uzupełnienie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności, które determinują byt uprawnień instruktorskich tudzież ich ustanie, o ile są one względem legitymacji autonomiczne. Na tym etapie przedwczesne byłoby wskazywanie przez Sąd I instancji konkretnych dowodów, jakie organ ma przeprowadzić w ponownym postępowaniu w sprawie. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazały się niezasadne i nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarzuty 1 i 2), wypada zauważyć, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. – stanowiącym podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego – organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. "Należy przyjąć, że przesłanka faktyczna stanowi konieczną podstawę i oparcie każdej decyzji administracyjnej i gdy przestanie ona istnieć, decyzja traci moc wiążącą. Każda decyzja zawiera niejako dorozumianą klauzulę, zgodnie z którą wiąże tylko tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne (determinanta faktyczna), który stanowiły podstawę decyzji (klauzula "rebus sic stantibus"). Ponieważ decyzja administracyjna zawiera regulację powinnego zachowania się dla konkretnego stanu faktycznego, gdy stan ten przestanie istnieć, staje się bezprzedmiotowa ta regulacja. (...) Decyzja administracyjna wiąże "rebus sic stantibus", co powoduje, że kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana" (T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015, s. 508).
Rozkazem personalnym nr 278/17 z dnia 8 lutego 2017 r. KWP przyznał skarżącemu z dniem 7 września 2016 r. dodatek instruktorski. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm., dalej "rozporządzenie") przesłanką faktyczną prawa do otrzymywania tego dodatku jest "posiadanie uprawnień instruktora w dziedzinie spadochroniarstwa, wykonywania prac podwodnych, ratownictwa, technik wysokościowych lub minerstwa-pirotechniki" (do dnia 4 kwietnia 2019 r. powołany przepis stanowił o "uprawnieniach instruktora w dziedzinie spadochroniarstwa, płetwonurkowania, ratownictwa lub minerstwa-pirotechniki"). We wspomnianym rozkazie personalnym nr 278/17 z dnia 8 lutego 2017 r. organ w odniesieniu do skarżącego tę przesłankę pozytywnie zweryfikował. W świetle poczynionych wyżej uwag rozkaz ten potencjalnie może stać się bezprzedmiotowy, a jego wygaśnięcie może być stwierdzone na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., aczkolwiek jest to uwarunkowane ustaleniem, że relewantna przesłanka faktyczna następczo odpadła – innymi słowy, ustaleniem, że skarżący następczo utracił wymagane uprawnienia instruktora.
Tymczasem uzasadnienie prawne zaskarżonego rozkazu personalnego sprowadza się zasadniczo do przytoczenia § 12 ust. 1 rozporządzenia, a uzasadnienie faktyczne – do ustalenia, że legitymacja skarżącego nr [...], wydana w dniu 7 września 2016 r. na podstawie decyzji nr 3 KGP z dnia 10 stycznia 2004 r., utraciła ważność z dniem 25 września 2022 r. Tak skonstruowane uzasadnienie nie spełnia przewidzianych prawem procesowym wymogów – tych, które można wyprowadzić z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ani tych, które zostały określone wprost w art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. była już mowa o tym, że z całokształtu rozważań Sądu I instancji wynika, iż sanowanie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. może nastąpić przez uzupełnienie argumentacji prawnej (wskazanie normy, z której wynikałby bezpośredni związek między utratą ważności legitymacji i utratą potwierdzonych nią uprawnień) lub przez uzupełnienie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności, które determinują byt uprawnień instruktorskich tudzież ich ustanie, o ile są one względem legitymacji autonomiczne. W tym miejscu wypada dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela.
W doktrynie zidentyfikowano typowe postaci wadliwości uzasadnienia decyzji administracyjnej, która to wadliwość może polegać na: 1) uzasadnieniu pozornym – gdy prima facie przedstawia ono tok rozumowania organu, w rzeczywistości jednak powtarza jedynie podstawę prawną; zawiera formuły ogólnikowe i generalne, dające się zastosować do każdej decyzji; 2) niepełności uzasadnienia – gdy nie tłumaczy ono wystarczająco zastosowania określonej normy prawnej, pomija któryś z istotnych motywów prawnych lub faktycznych; 3) niepowiązaniu uzasadnienia z rozstrzygnięciem – gdy wskazuje ono na konieczność rozwiązania innego, szerszego lub węższego, niż przyjęte w rozstrzygnięciu (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 134–147). Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego dotknięte jest co najmniej wadą niekompletności, co trafnie stwierdził Sąd I instancji, konstatując naruszenie w postępowaniu administracyjnym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty skargi kasacyjnej, które zmierzają do podważenia oceny Sądu I instancji w tej mierze (zarzuty 1 i 2), jawią się zatem jako nietrafne. Sąd I instancji, skoro stwierdził naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasadnie i prawidłowo zastosował adekwatny przepis wynikowy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
