Postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2026 r., sygn. II OZ 732/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B.. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 317/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 317/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku P. B., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty Grójeckiego z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr [...]w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 grudnia 2025 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 15 grudnia 2025 r. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem przez P. B. odwołania od decyzji Starosty Grójeckiego nr [...] z dnia 29 sierpnia 2025 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zbiornika na wodę (związanego z produkcją rolną) na działce o nr ewid. [...], poł. w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...]. Skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Grójeckiego nr [...] z dnia 29 sierpnia 2025 r. złożyła P.B. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że istnieje ryzyko powstania skutków trudnych do odwrócenia, gdyby decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wstrzymana, a inwestor przystąpił do realizacji zbiornika. Jeżeli zbiornik powstanie i będzie wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem może to doprowadzić do zmiany stosunków gruntowo- wodnych na działce inwestora i na działce skarżącej (np. zmianą poziomu wód gruntowych). Nawet jeśli w przyszłości decyzja zostałaby uchylona i inwestycja musiałaby zostać zaniechana lub rozebrana, szkody wyrządzone środowisku gruntowo- wodnemu mogą okazać się nieodwracalne lub bardzo trudne do naprawienia. Zagrożone jest również mienie skarżącej (np. istniejące na jej działce nasadzenia czy infrastruktura, która może ulec zniszczeniu na skutek ewentualnego zalewania). Co więcej, powstanie zbiornika wodnego generuje ryzyka dla bezpieczeństwa, które w razie niepowodzenia skargi mogą się zmaterializować: wypełniony wodą zbiornik stwarza stałe zagrożenie zalaniem okolicy w razie awarii. Zdaniem skarżącej nawet okresowe funkcjonowanie takiego zbiornika może wywrzeć niepożądane skutki. Usunięcie tych skutków będzie bardzo trudne, kosztowne, a niekiedy wręcz niemożliwe. Oznacza to, że wykonanie decyzji niesie ze sobą perspektywę skutków praktycznie nieodwracalnych. Ponadto skarżącej grozi poważna szkoda majątkowa i niemajątkowa, jeżeli decyzja zostanie wykonana zanim zapadnie wyrok Sądu. Szkodę majątkową skarżąca upatruje w spadku wartości jej nieruchomości oraz kosztach, jakie będzie musiała ponosić w celu przeciwdziałania immisjom. Już w momencie rozpoczęcia prac budowlanych wartość działki skarżącej może się obniżyć (nieruchomość stanie się mniej atrakcyjna ze względu na uciążliwe sąsiedztwo placu budowy, a docelowo - zbiornika wodnego). Jeżeli doszłoby np. do zalania części by taką szkodę naprawić w przyszłości konieczne byłoby wszczęcie długotrwałego postępowania przed sądem powszechnym przeciwko inwestorowi, z niepewnym wynikiem, co nie przywróci pełnej wartości nieruchomości. Ponadto budowa zbiornika rodzi dla skarżącej szkodę niemajątkową w postaci naruszenia jej dóbr osobistych - prawa do spokojnego zamieszkiwania i wypoczynku na własnej posesji, prawa do poczucia bezpieczeństwa. Już sam stres i obawa przed zalaniem czy innymi negatywnymi skutkami stanowią istotne obciążenie dla skarżącej. Gdyby zaś inwestor kontynuował budowę w trakcie trwania niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, skarżąca zostałaby narażona na uciążliwości budowlane (hałas maszyn, kurz, ruch ciężkiego sprzętu) przez wiele tygodni czy miesięcy. Tego rodzaju immisje z etapu realizacji również należy postrzegać w ocenie skarżącej jako szkodę (uszczerbek) po jej stronie - co więcej, szkodę nie do naprawienia, bo nie da się cofnąć uciążliwości już wycierpianych.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
