Wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. II GSK 2138/23
Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego, uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Prawidłowość ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji oraz wystarczające dowody potwierdzają zasadność decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 350/23 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2022 r. nr KOC/6391/Dr/22 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. Sp. z o.o. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Decyzją z 27 września 2022 r. nr ZDM/GKP/R/547/2022/K Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 - dalej jako udp) oraz na podstawie uchwały Rady m.st. Nr XXXI/666/2004 z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz.Woj.Maz. z 2004 r. nr 148 poz. 3717 ze zm.) wymierzył C. Sp. z o.o. w W. (skarżąca, spółka) karę pieniężną w kwocie 1.880 zł (obliczoną jako iloczyn powierzchni reklam, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego), za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w dniach [...] stycznia - [...] lutego 2022 r. poprzez umieszczenie w nim reklam na nośniku oznaczonym nr [...] o powierzchni 2,35 m² bez zezwolenia zarządcy drogi.
II.
Po rozpoznaniu odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z 12 grudnia 2022 r. nr KOC/6391/Dr/22 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
III.
Wyrokiem z 25 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 350/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na ww. decyzję SKO.
IV.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka kwestionując go w całości i zarzucając:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art. 6 i art. 8 k.p.a., ponieważ WSA wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżoną decyzję SKO w Warszawie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że doszło do zajęcia pasa drogowego,
c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 84 § 1, art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie naruszeń w sferze gromadzenia dowodów popełnionych na etapie postępowania administracyjnego i wadliwe przyjęcie, iż materiał dowodowy zebrany przez organy był wystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego, podczas gdy dowody te w rzeczywistości były niewystarczające do ustalenia faktu zajęcia pasa drogowego, tj.: brak w aktach opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, brak uwzględnienia gzymsów znajdujących się na elewacji budynków przy ocenie przebiegu granicy pasa drogowego, a w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał podstaw do wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego,
d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomym naruszeniu prawa, w sytuacji w której zarówno czasookres którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jak i sama powierzchnia reklamy przemawiają za jego zastosowaniem,
e) art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi,
f) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez WSA zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem,
g) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez WSA wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi,
h) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez WSA postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi,
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 40 ust. 12 udp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie mocy decyzji wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem drogi oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji SKO.
W każdym przypadku strona wniosła o orzeczenie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
V.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. W niniejszej sprawie nie występują wady nieważności.
VI.
Zarzuty skargi kasacyjnej, które w myśl zasady dyspozycyjności wyznaczają granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie uzasadniają twierdzenia o potrzebie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie.
Z istoty zarzutów procesowych wynika, że organy po pierwsze, wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy, przyjmując że doszło do zajęcia pasa drogowego, przy czym materiał dowody nie dawał do tego podstaw, bowiem nie ma w nim dowodu sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Po drugie, błędnie uznano, że ewentualne naruszenie prawa nie ma charakteru znikomego. Po trzecie, uzasadnienie wyroku dotknięte jest wadami i nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Z kolei w zarzucie naruszenia prawa materialnego eksponowany jest wadliwe zastosowanie art. 40 ust. 12 udp w sytuacji, gdy nośnik reklamowy ze względu na jego położenie oraz brak funkcjonalnego związku z drogą nie znajdował się w granicach pasa drogowego (nie naruszał go).
Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii należy przypomnieć, że ustawa o drogach publicznych realizuje m.in. cel polityki państwa, który - co wynika z art. 39 ust. 1 i 3 udp - wyraża się ochronie pasa drogowego oraz w ścisłym reglamentowaniu możliwości jego zajęcia.
Stąd też, tworząc warunki, od spełnienia których w ogóle dopuszczalne jest lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i zajmowanie pasa drogowego na cele inne, niż związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, ustawodawca generalnie uzależnił zajęcie pasa drogowego na te "inne cele" od zezwolenia zarządcy drogi, którego walor prawny wyraża się w tym, że na warunkach nim określonych stanowi ono tytuł prawny upoważniający określony podmiot do zajęcia oznaczonej części pasa drogowego na cele niezwiązane z funkcjonowaniem dróg, co siłą rzeczy podważa zasadność argumentacji strony zmierzającej do wykazania, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego miałoby nie wymagać zgody zarządcy drogi, jeżeli nośnik reklamowy "zlokalizowany jest w miejscu, w którym nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia dla obiektów i osób poruszających się po pasie drogowym" - por. uzasadnienie skargi kasacyjnej (ostatnia strona). Takiej tezie sprzeciwia się jednoznaczny w swej treści art. 39 ust. 3 udp, z którego wynika, że lokalizowanie w pasie drogowym, między innymi, reklam może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (z zastrzeżeniem, niemających zastosowania w sprawie wyjątków, o których mowa w ust. 7, ust. 7a art. 39 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c), z którego również wynika (pkt 2), że właściwy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a, który ustanawia wymagania dla reklamy emitującej światło.
Wobec funkcji pasa drogowego (por. art. 4 pkt 1 udp) oraz prawnej reglamentacji możliwości jego zajęcia, akcentuje się więc jego szczególny status publicznoprawny (zob. wyrok NSA z 2 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 316/10), co powoduje, że w pasie drogowym nie można, poza ustawowo dopuszczonymi wyjątkami, lokalizować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu.
Z uwagi na brzmienie art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp, które stanowią materialną podstawę rekonstruowania znamion deliktu polegającego na zajęciu bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy i określają zbiór prawnie relewantnych faktów podlegających ustaleniu w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, uprawniony jest wniosek organu, zaakceptowany przez WSA, że przyjęte za podstawę orzekania w sprawie i skutecznie nie podważone przez stronę ustalenia stanu faktycznego, a mianowicie zajmowanie bez zezwolenia pasa drogowego szczegółowo opisanego w sentencji decyzji organu I instancji, uzasadniały potraktowanie działania spółki jako deliktu administracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja SKO została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odpowiadając na argumentację strony, podważającą zgodność z prawem zaskarżonego wyroku poprzez wykazywanie istnienia daleko idących deficytów ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie, których źródłem miałby być brak dokumentu geodezyjnego sporządzonego przez biegłego geodetę - co miałoby się odnosić do opinii biegłego lub mapy do celów prawnych - który przedstawiałby granice pasa drogowego oraz umiejscowienie nośnika reklamowego względem tych granic, jak również brak przedstawienia miarodajnych dowodów na okoliczność zajęcia pasa drogowego w lokalizacji, w sposób oraz w okresie wskazanym w kontrolowanej decyzji, a także brak uwzględnienia przedkładanej przez stronę opinii Stowarzyszenia G., należy stwierdzić, że wbrew stanowisku strony, zebrane w sprawie dowody, a mianowicie, sporządzony w rozpatrywanej sprawie protokół z kontroli pasa drogowego, karta kontroli zajęcia pasa drogowego, dokumentacja fotograficzna, wypis z rejestru gruntów, stosowna mapa, w tym zwłaszcza sporządzona przez uprawnionego geodetę opinia geodezyjna dotycząca położenia nośnika reklamowego względem pasa drogowego, potwierdzają w dostateczny sposób, że nośnik reklamowy znajduje się w pasie drogowym, zaś strona nie dysponuje wymaganym zezwoleniem.
Wskazane dowody, tj. protokół kontroli pasa drogowego wraz z kartą kontroli zajęcia pasa drogowego, dokumentacja fotograficzna oraz wypis z rejestru gruntów, mapa oraz sporządzona przez uprawnionego geodetę opinia geodezyjna były wystarczające do ustalenia punktów osnowy geodezyjnej, niezbędnych dla ustalenia przebiegu granic pasa drogowego i położenia nośnika. W tej sprawie, wobec prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych na podstawie wiarygodnych dowodów, nie było potrzeby sporządzania mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, co nie jest przy tym wymogiem wynikającym z przepisów prawa.
Należy podkreślić, że okoliczność zajęcia pasa drogowego może być ustalana na podstawie wszelkich dowodów służących wyjaśnieniu sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.), a dla ustalenia tego prawnie relewantnego faktu nie jest niezbędne dopuszczenie szczególnego dowodu, będącego rezultatem wykonania prac geodezyjno-kartograficznych, o których jest mowa w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (Rozdział 3 - "Prace geodezyjne i kartograficzne"). Jakkolwiek możliwe jest dopuszczenia w tego rodzaju sprawie dowodu w postaci opinii biegłego geodety (czy też odrębnego opracowania geodezyjnego), albowiem jest to uzależnione od wystąpienia rzeczywistej potrzeby wyeliminowania wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego, to jednak okoliczności tego rodzaju (wątpliwości) nie występowały w rozpatrywanej sprawie. Zgromadzony przez organy materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę ustalenia, że nośnik reklamowy został usytuowany na elewacji budynku wysuniętej w stosunku do przyziemia budynku (granicy pasa drogowego), a więc w pasie drogowym. Wobec korespondujących ze sobą dowodów, tj. protokołu kontroli pasa drogowego, karty kontroli zajęcia pasa drogowego, dokumentacji fotograficznej, mapy i wypisu z ewidencji gruntów (ul. [...], stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] jest oznaczona jako użytek "dr" i opisana jako droga), trzeba stwierdzić, że prawidłowo oznaczono przebieg pasa drogowego.
Prawidłowość ustalenia granic pasa drogowego oraz położenia nośnika, powodowały, że zbędne było prowadzenie dalszych ustaleń odnośnie do innych jeszcze elementów kształtujących fasadę budynku, który istniał na długo przed wejściem w życie ustawy o drogach publicznych.
Czas trwania przypisanego stronie naruszenia prawa stanowił konsekwencję ustaleń czynności kontrolnych zobrazowanych w protokole kontroli pasa drogowego oraz w karcie kontroli zajęcia pasa drogowego, które uzasadniały przyjęcie, że utrzymywanie stanu zajmowania pasa drogowego przez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez zgody zarządcy drogi istniało w okresie wskazanym w decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji, którego datę początkową oraz datę końcową wyznaczały daty przeprowadzenia wymienionych kontroli pasa drogowego. Zwłaszcza, gdy ponownie podkreślić w tym kontekście, że operowanie przez ustawodawcę na gruncie art. 40 ust. 12 udp pojęciem "zajęcia pasa drogowego" jest rozumiana właśnie, jako utrzymywanie stanu zajęcia pasa drogowego, to jest zajmowania go bez wymaganego zezwolenia (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1907/11).
Przeprowadzonym w tym przedmiocie ustaleniom skarga kasacyjna nie oponuje. Podobnie jak wyliczeniom wysokości administracyjnej kary pieniężnej.
W związku z powyższym, nie było w sprawie jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, aby naruszono art. 6 i art. 8 k.p.a. Organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, zaś brak ich akceptacji przez stronę, nie świadczy o naruszeniu wspomnianych zasad procesowych.
Odnośnie do uchybienia art. 135 p.p.s.a., warunkiem zastosowania tej regulacji prawnej jest, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie Przepis ten znajduje zastosowanie bowiem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu, co pozwala na wyeliminowanie ewentualnych innych aktów, pozostających w granicach sprawy. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Regulacja ta nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. O uchybieniu normy prawnej z niego wynikającej można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był mimo to uwzględnić. Przepis ten można naruszyć także wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku.
Spółka nie wyjaśnia, w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., na czym to naruszenie (poza nieuchyleniem decyzji SKO) polega. Należy przy tym podkreślić, że zarzutem tym nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących organ administracji (por. wyrok NSA z 25 października 2024 r. sygn. akt III OSK 3475/23).
Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia ww. przepisu prawa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Natomiast polemika z merytorycznym stanowiskiem WSA nie może być dokonywana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który statuuje wymogi konstrukcyjne uzasadnienia orzeczenia.
Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a w zw. z art. 3 § 1, § 2 pkt 1 p.p.s.a. Powołane przepisy mają charakter ustrojowy. O naruszeniu art. 1 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z powyższych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną SKO w Warszawie, której kontrolę przewiduje art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem jego właściwości (rzeczowej i miejscowej), stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organu administracji, WSA na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę strony, czyli zastosował jeden z środków prawnych przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., ani art. 3 § 1 p.p.s.a (por. wyrok NSA z 29 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 2074/13).
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. podkreślający błędne przyjęcie, że nie można mówić o znikomym naruszeniu prawa, w sytuacji w której zarówno czasookres którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jak i sama powierzchnia reklamy przemawiają za jego zastosowaniem (ergo - nie były znaczne).
W pełni podzielając argumentację organu i Sądu pierwszej instancji należy jedynie przypomnieć o znacznej ilości spraw tego samego rodzaju, czerpania zysków z tytułu umieszczania reklam w pasie drogowym, długości okresu zajęcia oraz profesjonalnym charakterze skarżącej.
Nieskuteczny z kolei okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. (pkt 1 lit. h petitum skargi kasacyjnej). Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, zawierając normę o charakterze wynikowym i określając wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania jej z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo zinterpretował lub zastosował Sąd pierwszej instancji wydając wyrok. Nie jest natomiast możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu pierwszej instancji wyłącznie na podstawie zarzutu naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6003/21; 10 grudnia 2024 r. sygn. akt I GSK 1733/21; 26 czerwca 2023 r. sygn. akt I FSK 568/23).
Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
