Wyrok NSA z dnia 7 maja 2026 r., sygn. II GSK 475/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1273/22 w sprawie ze skargi Ł. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 lipca 2022 r. nr SKO.K/41.3/256/2022/3625/EŚ w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1273/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę Ł. B. (dalej: strona, skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO, organ II instancji) z 6 lipca 2022 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Prezydent Miasta Mysłowice decyzją z 19 listopada 2021 r. skierował stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B. Odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione 28 grudnia 2021 r.
SKO postanowieniem z 31 stycznia 2022 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Mysłowice. SKO przyjęło, że zaskarżona decyzja, wobec nie podjęcia przesyłki przez adresata w terminie, została skutecznie doręczona w dniu 8 grudnia 2021 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja została wysłana do strony na prawidłowy adres, listem poleconym. Organ I instancji, pomimo skutecznego doręczenia, ponownie wysłał do strony ww. decyzję. Przesyłka zawierająca ponownie wysłaną decyzję została odebrana w dniu 17 grudnia 2021 r. przez P. B. Kolegium wyjaśniło, że ponowne wysłanie decyzji pocztą miało charakter wyłącznie informacyjny i nie rodzi żadnych skutków prawnych.
Z uwagi na powyższe ustalenia Kolegium na podstawie art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej ustawa Covid-19) wyznaczyło stronie termin 30 dni od daty otrzymania postanowienia na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania oraz wskazania powodów wniesienia odwołania po terminie. Postanowienie zostało doręczone stronie 3 lutego 2022 r.
Skarżący pismem z 4 marca 2022 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania oraz wyjaśnił, że działał w usprawiedliwionym przeświadczeniu, że pismo zostało mu doręczone 16 grudnia 2021 r. Do wniosku dołączył kopię pisma (reklamacji) adresowanego do Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie z dnia 4 marca 2022 r. w związku z nienależytym wykonaniem usługi pocztowej z 23 listopada 2021 r.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie SKO z 4 maja 2022 r. oświadczył, że Centrala Poczty Polskiej S.A. w Warszawie nie odniosła się jeszcze do wniesionej reklamacji i poprosił o zwrócenie się do Centrali Poczty Polskiej S.A. z prośbą o przyspieszenie rzeczonego postępowania reklamacyjnego i przedłożenie pisma w sprawie rozstrzygnięcia reklamacji. Do pisma dołączył dowód nadania reklamacji.
Pismem z 14 czerwca 2022 r. Centrala Poczty Polskiej S.A. w Warszawie poinformowała SKO, że w rejestrach reklamacyjnych nie odnotowano zarejestrowania reklamacji przesyłki nr [...]. W dniu 9 marca 2022 r. wpłynęła skarga adresata dot. nieprawidłowości w doręczeniu ww. przesyłki i zgodnie z posiadaną przez Pocztę Polską dokumentacją w dniu 16 marca 2022 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź, że skarga została uznana za nieuzasadnioną.
SKO postanowieniem z 6 lipca 2022 r. na podstawie art. 58 i 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Kolegium strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie sądu pierwszej instancji, za przeszkodę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu nie sposób uznać okoliczności powołanych przez skarżącego. Strona wiedziała, że Prezydent Miasta Mysłowice prowadzi postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B i mogła się spodziewać otrzymania takiej decyzji. Sam fakt, iż skarżący nie zareagował na drugie zawiadomienie urzędu pocztowego z dnia 1 grudnia 2021 r. o oczekującej przesyłce świadczy o braku należytej staranności w dbałości o własne interesy.
Sąd pierwszej instancji zgodził się z Kolegium, że drugie doręczenie decyzji miało charakter informacyjny, nie mający wpływu na ocenę prawidłowej daty jej doręczenia w dniu 8 grudnia 2021 r. w drodze doręczenia zastępczego zgodnie z art. 44 k.p.a. W ocenie sądu Prezydent Miasta prawidłowo przesłał drugi raz swoją decyzję przede wszystkim z uwagi na jej przedmiot, który dotyczy przecież skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B.
W ocenie sądu pierwszej instancji, SKO dokonało właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeanalizowało przyczyny uchybienia terminu podane przez skarżącego, zasadnie oceniając je jako nieuprawdopodabniające braku winy w złożeniu odwołania po terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący zaskarżając wyrok w całości. Przedmiotowemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, skutkujące uznaniem, iż decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona 8 grudnia 2021 r., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia dają podstawy do uznania, iż było to doręczenie wadliwe, z błędnym wykonaniem obowiązku informacyjnego względem strony, w tym przede wszystkim brakiem poinformowania strony, iż doręczenie z 1 grudnia 2021 r. jest doręczeniem powtórnym, jak też doręczenie z 17 grudnia 2021 r. jest doręczeniem jedynie "informacyjnym";
2. art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż doszło do prawidłowego doręczenia w trybie określonym tym przepisem, podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia dają podstawy do uznania, iż było to doręczenie wadliwe, z błędnym wykonaniem obowiązku informacyjnego względem strony, w tym przede wszystkim braku poinformowania strony, iż doręczenie z 1 grudnia 2021 r. jest doręczeniem powtórnym, jak też doręczenie z 17 grudnia 2021 r. jest doręczeniem jedynie "informacyjnym";
3. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż brak winy zachodzi tylko w sytuacji, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, podczas gdy brak zawinienia jest miernikiem obiektywnej staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy;
4. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, iż doręczenie pisma 17 grudnia 2021 r. miało charakter jedynie "informacyjny", bez przekazania takiej informacji, podczas gdy pismo to powinno zostać w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gliwicach; o rozpoznanie sprawy na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia z 6 lipca 2022 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Ponadto wymogiem skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 wykazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia też wymaga, że przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wprowadzono przymus adwokacko-radcowski, by nadać tego rodzaju środkowi odwoławczemu charakter pisma w postępowaniu sądowym o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania skargi kasacyjnej dotyczące zakresu zaskarżenia, wskazania podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia, albowiem chodzi tutaj o istotne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej wypracowane przez specjalistę z dziedziny prawa administracyjnego. Dlatego też przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.
Zaznaczyć również należy, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia skierowanym wobec wyroku sądu pierwszej instancji a nie wobec wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracji publicznej. Oznacza to, że zarzuty kasacyjne winny być skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji a nie zaskarżonego do tego sądu postanowienia Kolegium.
Poczynienie powyższych uwag było niezbędne wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, co objawiało się w sposobie formułowania i uzasadniania podniesionych w niej zarzutów oraz braku ich należytego uzasadnienia. Uchybienia te negatywnie oddziaływały na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku i tym samym skuteczność tej skargi kasacyjnej.
Skarżący zarzuca w skardze kasacyjnej wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a.; art. 44 k.p.a.; art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 1 p.p.s.a., która odnosi się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Tymczasem wszystkie podniesione przepisy mają charakter procesowy a nie materialny, co jest zasadniczym mankamentem tak sformułowanych zarzutów. Błędne zakwalifikowanie przepisów procesowych jako materialnych stanowi co do zasady przeszkodę w rozpoznaniu skargi kasacyjnej, gdyż tak postawiony zarzut pozbawiony jest niezbędnego elementu w postaci wskazania istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 174/08, w: R. Hauser, W. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 679).
Ponadto, skoro skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, to jej zarzuty muszą być skierowane przeciwko temu wyrokowi, czego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Podniesione zarzuty kasacyjne odnoszą się nie tyle do prawidłowości wydanego w sprawie wyroku co wydanego w sprawie postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu. W skardze kasacyjnej nie zostały wskazane żadne z przepisów p.p.s.a., których mógłby się ewentualnie dopuścić naruszenia sąd pierwszej instancji.
Pomimo powyższych wad konstrukcyjnych, mając na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (opublikowano: ONSAiWSA 2010/1/1), należy uznać, że wadliwości te nie dyskwalifikują samej skargi kasacyjnej. Zgodnie z tą uchwałą, niepowiązanie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów wymienionych w skardze kasacyjnej z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów, natomiast błędne przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej, co do zasady nie dezawuuje takiego zarzutu, jeśli sposób jego sformułowania pozwala na merytoryczną ocenę w ramach właściwej podstawy kasacyjnej (zob. również wyroki NSA z: 2 września 2010 r., sygn. akt II FSK 636/09, z 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 223/07, z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1433/22, z 28 października 2025 r., sygn. akt I OSK 2727/23, CBOSA).
Przystępując do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w skardze do sądu pierwszej instancji na postanowienie SKO w Katowicach z 6 lipca 2022 r., kierowanych pod adresem tego postanowienia, których sąd ten nie uwzględnił, obszernie się do nich odnosząc w uzasadnieniu swego wyroku, będącego przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na wzajemne powiązanie wszystkich czterech podniesionych zarzutów, których wspólnym mianownikiem jest błędne przyjęcie przez organ i sąd pierwszej instancji, że decyzja z 19 listopada 2021 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 8 grudnia 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne ich łączne rozpoznanie.
Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że to na stronie postępowania spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Trudno jest, bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2029/16).
Dla sprawy, której przedmiotem jest przywrócenie uchybionego terminu do dokonania określonej czynności prawnej, kluczowe znaczenie ma pojęcie braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi, zatem być niezależna od strony. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ustawodawca nie uzależnia, bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga, więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa. Tym samym przyjmuje się, że pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2401/17).
Mając powyższe na uwadze za prawidłowe należy uznać stanowisko sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a zatem nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 58 k.p.a. warunkująca uwzględnienie żądania przywrócenia tego terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i wymaga wykazania, że uchybienie nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. Samo powoływanie się na nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 44 § 4 k.p.a., nie spełnia przesłanki braku winy w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a.
Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie SKO a za nim sąd pierwszej instancji prawidłowo uznały, że decyzja Prezydenta Miasta Mysłowice z 19 listopada 2021 r. została doręczona skarżącemu z dniem 8 grudnia 2021 r., w trybie doręczenia zastępczego, co skutkowało przyjęciem, że termin na złożenie odwołania od powyższej decyzji upływał 22 grudnia 2021 r.
Uregulowana w przepisach k.p.a. procedura doręczania pism urzędowych organów (w tym decyzji administracyjnych) bazuje na systemie określonych uproszczeń i domniemań ustawowych, których obalenie – jakkolwiek prawnie dopuszczalne (zob. art. 76 § 3 w zw. z art. 76 § 2 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a.) – może w praktyce rodzić wiele trudności dowodowych. Nie zmienia to jednak oceny, że w razie nieprzeprowadzenia przez adresata pisma urzędowego skutecznego kontrdowodu przeciwko domniemaniu wiarygodności treści wynikających z pocztowych dokumentów doręczeniowych (w tym zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki), zachodzi konieczność przyjęcia ustawowego domniemania, że dokumenty te jako dokumenty urzędowe stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 2 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a.). Zakresem powyższego domniemania – jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – są natomiast objęte wszystkie dane (adnotacje) umieszczone przez doręczyciela (w tym pracownika operatora pocztowego) na doręczanej przesyłce oraz drukach doręczeniowych z nią powiązanych (w tym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – zob. np. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 4710/21, LEX nr 3333894).
W aktach sprawy znajduje się koperta i zwrotne potwierdzenie odbioru opatrzone wszystkimi niezbędnymi adnotacjami, wskazującymi, że doręczenie to było skuteczne. Nadmienić należy, że skarżący nie kwestionował faktu, że w dniu 1 grudnia 2021 r. otrzymał awizo powyższej przesyłki, zaś podjęta przez niego próba reklamacji poprawności doręczenia pierwszego awiza z dnia 23 listopada 2021 r. u operatora pocztowego nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Tym samym skarżący nie podważył wiarygodności dokumentów doręczeniowych decyzji z 19 listopada 2021 r. Jednocześnie wskazać należy, że brak reakcji skarżącego na awizo z 1 grudnia 2021 r., przy świadomości toczenia się postępowania administracyjnego w sprawie, wskazuje że skarżący dopuścił się niedbalstwa w dbaniu o własne interesy. A skoro tak, należało przyjąć, że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Mysłowice z 19 listopada 2021 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B.
Prawidłowo również sąd pierwszej instancji uznał, że późniejsze doręczenie decyzji przez organ I instancji w dniu 17 grudnia 2021 r. miało charakter wyłącznie informacyjny i nie mogło otworzyć na nowo skarżącemu terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący należycie dbający o własne interesy, mając świadomość doręczenia mu awiza 1 grudnia 2021 r. powinien wiedzieć, że decyzja doręczona 17 grudnia 2021 r. nie może być tą samą decyzją, której dotyczyło to awizo, a zatem złożenie przez niego odwołania dopiero 28 grudnia 2021 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do dokonania tejże czynności procesowej. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że brak było informacji, że powyższe pismo ma charakter jedynie informacyjny, w żaden sposób nie wpływa z jednej strony na uznanie skuteczności doręczenia decyzji z dniem 8 grudnia 2021 r. a z drugiej na przyjęcie, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Skarżący kasacyjnie, mimo podniesienia w pkt 4 petium skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. – zasady zaufania do władzy publicznej - w żaden sposób go nie sprecyzował ani nie uzasadnił. Z pewnością naruszeniem tejże zasady nie jest ponowne doręczenie skarżącemu decyzji w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B – w celu poinformowania skarżącego o nałożonym obowiązku. Organ nie miał obowiązku ponownego doręczenia decyzji, bowiem ta została uznana za doręczoną z dniem 8 grudnia 2021 r. i złożona do akt sprawy, jednakże gdyby nie dodatkowa inicjatywa organu w tym zakresie skarżący w ogóle nie dowiedziałby się o treści wydanej decyzji.
Konkludując należy więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i zasadnie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
