Wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. I FSK 929/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 652/24 w sprawie ze skargi R.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lipca 2024 r. nr 1001-IOV-1.4103.44.2023.19.U02.KFZ w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od R.O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 3.700 (słownie: trzy tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organami podatkowymi.
1.1. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług, za okres od lipca do grudnia 2016 r., rozszerzonej następnie o okres obejmujący miesiące od kwietnia do czerwca 2016 r. oraz postępowania podatkowego w podatku VAT za okres od kwietnia do grudnia 2016 r. stwierdzono, że podatnik w ww. miesiącach 2016 r.: wystawiał faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ujmował w rejestrach faktury, które dokumentowały fikcyjne nabycia towarów i usług, na których jako sprzedawcy widniały: Spółka z o.o. C. oraz firma P. A.R. Ponadto zdaniem organów strona nie wystawiała faktur VAT, które miały dokumentować wykonanie usług budowlanych, nie dopełniła obowiązku zafakturowania, a następnie wykazania w stosownych rejestrach zaliczki otrzymanej na rachunek bankowy, nie wykazała ani w prowadzonych ewidencjach, ani w składanych deklaracjach VAT-7 podatku należnego od części wykonanych usług budowlanych, a także: błędnie przeniosła dane z ewidencji do deklaracji VAT-7, czym naruszyła art. 109 ust. 3 (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.; dalej również: ustawa o PTU), ujęła w rejestrach i w deklaracjach VAT-7 faktury dokumentujące prywatne nabycia towarów (materiałów budowlanych) przez zatrudnionych pracowników, ewidencjonowała w rejestrach i w deklaracjach VAT-7 faktury dokumentujące wydatki (nabycie paliwa), które nie miały związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, dotyczące użytkowania samochodów ciężarowych i osobowych, ciągnika siodłowego. Dodatkowo podatnik wykazał w rejestrach i w deklaracjach VAT-7 faktury mające dokumentować nabycie towarów, które nie zostały wykorzystane podczas wykonywanych inwestycji budowlanych oraz nie zaewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej sprzedaży usługi budowlanej wykonanej na rzecz osoby fizycznej. Ponadto podatnik nie okazał (za okres objęty zaskarżoną decyzją) części ewidencji dotyczącej nabycia towarów objętych procedurą odwrotnego obciążenia zgodnie z załącznikiem Nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług, dla których podatnikiem jest nabywca. W oparciu o zebrane materiały organ pierwszej instancji, na podstawie art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383; dalej o.p.), uznał za nierzetelne przedłożone przez Stronę księgi podatkowe zarówno w zakresie nabycia, jak i dostaw towarów i usług, odstąpił jednak - na podstawie art. 23 § 2 pkt 2 ww. ustawy - od określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ewidencji zakupu VAT uzupełnione zgromadzonymi dowodami pozwalały na jej określenie.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
