Wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. II OSK 1109/23
Właścicielowi nieruchomości sąsiedniej, oddzielonej od działki inwestycyjnej innymi działkami, a także bez wykazania rzeczywistego i prawnego oddziaływania inwestycji, nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 648/22 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr SKO-72-17/22 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od E. W. na rzecz N. O. kwotę 747 (siedemset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 7 grudnia 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 648/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 29 kwietnia 2022 r., nr SKO-72-17/22, umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy Zbiczno z 30 grudnia 2021 r., nr 104/2021, znak: GKB-I.6730.104.2021, ustalającej na rzecz N. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal usługowo-handlowy (smażalnia) wraz z jego rozbudową na działce nr [...] w miejscowości G., obręb geodezyjny [...], gmina (...).
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy (...) z 30 grudnia 2021 r. wniosła E. W., występująca przed organem pierwszej instancji jako strona w sprawie ustalenia na rzecz N. O. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal usługowo-handlowy (smażalnia) wraz z jego rozbudową na działce nr [...]. Odwołującej przysługuje własność nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], która jest oddzielona, od działki objętej inwestycją stanowiącą przedmiot sprawy o warunki zabudowy, zabudowaną działką nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, uwzględniając treść art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., wskazało, że uznanie skarżącej za stronę niniejszego postępowania wymagałoby wykazania przez nią interesu prawnego. Odnosząc się do powołanych przez skarżącą przepisów art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej k.c., z których wywodziła ona swój interes prawny, organ odwoławczy wskazał, że planowany obiekt swoimi gabarytami nie będzie oddziaływać na działkę nr [...]. Rozmiar planowanej zabudowy jest bowiem charakterystyczny dla domów jednorodzinnych lub niewielkich obiektów handlowo-usługowych. Nie sposób również, zdaniem Kolegium, uznać, że planowany charakter zabudowy (smażalnia) stanowi uciążliwe sąsiedztwo dla właścicielki działki nr [...]. Z akt sprawy nie wynika, że planowana inwestycja oddziaływać będzie na działkę skarżącej. Nie jest również wymieniona wśród tych wskazanych w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1830), zwanym dalej rozporządzeniem. Ponadto organ wskazał, że podnoszona przez skarżącą argumentacja jakoby inwestycja prowadzić miała do zorganizowania pola namiotowego, czy też ośrodka wypoczynkowego nie znajduje potwierdzenia we wniosku inwestora, a tym samym nie może być przedmiotem rozważań organu odwoławczego. W ocenie Kolegium, nie można uznać również, że spodziewany hałas, dym czy zapach wpłynie na sytuację prawną właścicielki działki nr [...]. Sformułowanie zarzutu, że inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej lub będzie powodowała bliżej nieokreślone uciążliwości nie jest wystarczające do przyznania jej statusu strony.
Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę E. W. stwierdził, że podział nieruchomości, w wyniku którego powstał nieregularny pas nieruchomości (działka nr [...]) od strony działki nr [...] oraz charakter planowanej inwestycji (smażalnia) nie może w przedmiotowej sprawie pozbawiać uprawnień strony skarżącej, która jest właścicielką działki nr [...], a więc de facto graniczącej (oddzielonej wąskim pasem gruntu) z nieruchomością, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ ustalając krąg osób, które mają w niej interes prawny, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Pojęcie "oddziaływania" musi być przy tym rozumiane jako rzeczywisty wpływ na korzystanie z innych nieruchomości. Dokonując oceny zakresu tego oddziaływania uwzględnić należy charakter planowanej inwestycji. Zasięg wskazanego obszaru podlega bowiem merytorycznej ocenie organu nie tylko co do prawnej dopuszczalności stwierdzonych wpływów w zakresie poszczególnych sfer oddziaływania (np. prawo ochrony środowiska, prawo wodne), ale także co do oddziaływania na wykonywanie prawa własności na nieruchomościach sąsiednich oraz nieruchomościach, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżącej, że znaczenie w tym zakresie może mieć również potencjalna przyszła możliwość zagospodarowania tych nieruchomości, gdyż w braku planu miejscowego planowana inwestycja może mieć wpływ na ustalenie w przyszłości parametrów inwestycji realizowanych na nieruchomościach.
Sąd Wojewódzki zgodził się ze skarżącą, że stopień uciążliwości planowanej inwestycji należy oceniać przez pryzmat jej charakteru jako smażalni, z którą bez wątpienia związane są immisje w postaci zwiększonego hałasu, zapachu oraz dymu, w zasięgu których znajduje się działka skarżącej. Dodatkowo w ocenie Sądu pierwszej instancji, wielkość planowanej inwestycji wskazuje, że będzie ona miała cechy restauracji, a to oznacza znaczną ilość klientów oraz potencjalne imprezy okolicznościowe. W takiej sytuacji nie sposób uznać, że dzielący nieruchomość skarżącej wąski nieregularny pas gruntu o szerokości około 10 m z działką, na której planowana jest inwestycja, w istocie stanowi taki dystans, który dostatecznie izoluje jej działkę od negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. Stwierdzono zatem, że skarżąca jest stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie.
W skardze kasacyjnej N. O., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyła podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. oraz w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503), zwanej dalej u.p.z.p., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku ich niewłaściwego zastosowania i uznania, że skarżąca E. W. ma przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jest stroną tego postępowania, w sytuacji gdy:
- działka skarżącej nie pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją, albowiem działkę skarżącej kasacyjnie (nr [...]) od działki skarżącej (nr [...]) oddziela działka nr [...];
- zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla innych nieruchomości nie przesądza o interesie prawnym skarżącej, albowiem planowany obiekt ma mieć po rozbudowie maksymalną powierzchnię zabudowy wynoszącą 161 m2, szerokość elewacji frontowej ma wynieść 20 m, a wskaźnik wielkości zabudowy do powierzchni działki wynosi 4,59%, rozmiar planowanej zabudowy jest charakterystyczny dla domów jednorodzinnych lub niewielkich obiektów usługowo-handlowych, planowana inwestycja nie jest wymieniona wśród tych wskazanych w rozporządzeniu;
- planowana inwestycja wpisuje się w dotychczasowy ład urbanistyczny i jest typowa dla innych obiektów w okolicy, w tym smażalni, obiektów o przeznaczeniu turystycznym, obiektów handlowych, a sama skarżąca E. W. prowadzi działalność gospodarczą na działce nr [...] polegającą na handlu wędzonymi rybami;
a zatem skarżąca nie jest stroną w myśl art. 28 k.p.a.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140, art. 144 k.c. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p poprzez uznanie, że skarżąca ma interes prawny do występowania w tej sprawie w charakterze strony, w sytuacji, gdy skarżąca nie wykazała tej okoliczności, nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby interes prawny skarżącej akcentując jedynie przyszłe, potencjalne i czysto hipotetyczne oddziaływanie inwestycji typu immisje i hałasy, co nie stanowi interesu prawnego skarżącej, zwłaszcza w kontekście tego, że planowana zabudowa wpisuje się w dotychczasowy ład urbanistyczny, a zatem skarżąca nie wykazała interesu prawnego w sytuacji, gdy ciężar wykazania posiadania interesu prawnego spoczywał na skarżącej;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organu administracji, w sytuacji, gdy skarga winna zostać na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalona w całości z przyczyn wskazanych powyżej.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącej E. W. na rzecz skarżącej kasacyjnie N. O. kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów (5) wydruków informacji z CEIDG: skarżącej E. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "(...)" (miejsce prowadzenia działalności G., gmina (...)); K. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "(...)" (miejsce prowadzenia działalności G., gmina (...); I. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "(...)" (miejsce prowadzenia działalności gospodarczej G., gmina (...)); A. Ś. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "(...)" (miejsce prowadzenia działalności gospodarczej G., gmina (...)); H. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "(...)" (miejsce prowadzenia działalności gospodarczej G., gmina (...)) w celu wykazania, że inwestycja skarżącej kasacyjnie wpisuje się w dotychczasowy ład urbanistyczny, miejscowość, w której ma być realizowana inwestycja ma charakter turystyczny, w okolicy skarżącej i skarżącej kasacyjnie funkcjonują smażalnie ryb, punkty ich sprzedaży, ośrodki wypoczynkowe i turystyczne, w tym sama skarżąca E. W. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży ryb.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. W. wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, oddalenie wniosku dowodowego skarżącej kasacyjnie na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., jako że wnioskowane dowody nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od N. O. na rzecz E. W. kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (obecnie t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli legalności jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wskutek odwołania E. W. od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal usługowo-handlowy (smażalnia) wraz z jego rozbudową na działce nr [...] w miejscowości G., w gminie (...). Umorzenie postępowania odwoławczego nastąpiło w następstwie stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu podmiotowej bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego uzasadnionej brakiem u odwołującej się interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie jej statusu strony w tym postępowaniu. Stanowisko to zakwestionował Sąd pierwszej instancji, który uchylając zaskarżoną decyzję, odmiennie ocenił kwestię interesu prawnego skarżącej. W konsekwencji kwestia interesu prawnego strony stanowi oś sporu w niniejszej sprawie.
Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. i art. 144 k.c., a także art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (błędnie powtórzony również jako zarzut naruszenia przepisów postępowania) skutecznie podważył wynik kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej przez Sąd a quo.
Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W realiach sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal usługowo-handlowy (smażalnia) wraz z jego rozbudową na działce nr [...] zainicjowanej przez skarżącą kasacyjnie właścicielkę tej nieruchomości, status strony innych podmiotów, w tym E. W., uzależniony jest od wpływu przedmiotu postępowania na ich sferę prawną, albowiem, jak wymaga tego art. 28 k.p.a., sprawa ma "dotyczyć" ich interesu prawnego. Ten interes prawny musi być z kolei rozumiany jako odnoszący się do sfery prawnej podmiotu tj. pewnego przysługującego określonemu podmiotowi zbioru praw, wolności i uprawnień. W ten sposób udział w charakterze strony nie może być oparty wyłącznie na okolicznościach faktycznych, czy to obiektywnych (np. fizyczne sąsiedztwo nieruchomości), czy to subiektywnych (np. obawach o zachowanie postrzeganego jako korzystnego status quo w otoczeniu, wartościach estetycznych itp.). Interes prawny tym różni się od faktycznego zainteresowania, że ma osadzenie w sferze prawa materialnego określonego podmiotu. Z kolei sprawa może dotyczyć interesu prawnego, jeżeli jej przedmiot wpływa na zakres praw i obowiązków określonego podmiotu poprzez jego kształtowanie, ograniczenie lub powiększenie.
Dotyczy to również właścicieli nieruchomości w otoczeniu terenu inwestycji, którzy w swoim prawie własności do sąsiedniej nieruchomości upatrują uzasadnienia interesu prawnego. W tym wypadku ustalenie interesu prawnego polega na wykazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na wykonywanie lub treść ich własności (lub innego skutecznego prawa podmiotowego), zgodnie z prawnie chronionym i gwarantowanym modelem tego prawa. Nie chodzi przy tym o sam preferowany, czy oczekiwany sposób wykonywania uprawnień właścicielskich, ale o jego normatywny zakres i treść. Z uwagi na to, że każdy ma prawo do ochrony swoich praw składających się na jego sferę prawną w pełni uzasadniony jest udział podmiotu tych praw w postępowaniach, które mogą na tę sferę wpłynąć, ale i na odwrót, nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia, ażeby w postępowaniu dotyczącym interesu prawnego określonego podmiotu brały udział podmioty, które są tylko tym zainteresowane ze względów faktycznych.
W sprawach zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu w postępowaniu może być skutecznie realizowane poprzez odniesienie do konkretnego przepisu prawa materialnego. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Ochroną prawną objęta jest wyłącznie sfera interesu prawnego.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że organ odwoławczy poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej. W niniejszej sprawie przedmiotem inwestycji jest rozbudowa budynku gospodarczego i zmiana sposobu jego użytkowania – część budynku ma pełnić funkcję lokalu usługowo-handlowego (smażalni). Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że w ramach inwestycji zmianie ulegnie powierzchnia budynku gospodarczego (powierzchnia rozbudowy budynku – do 80 m2, całkowita powierzchnia po rozbudowie – do 161 m2), szerokość elewacji frontowej (do 20 m), a także wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki (do 4,59%). Pozostałe parametry, w tym wysokość zabudowy, linia zabudowy, geometria dachu ustalono "zgodnie z istniejącą częścią rozbudowywanego budynku", czyli w tym zakresie nie przewidziano zmian. Działkę inwestycyjną (nr [...]) od działki skarżącej (nr [...]) oddziela działka nr [...] o szerokości około 10 m. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego, zlokalizowanego w środkowej części działki nr [...], ma nastąpić w kierunku działki nr [...], co w konsekwencji spowoduje zwiększenie odległości planowanej inwestycji od działki skarżącej. Uwzględniając powyższe okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu zasadnie stwierdziło, że charakter i gabaryty planowanej inwestycji nie skutkują jakimikolwiek ograniczeniami czy uciążliwościami dla działki skarżącej, a rozmiar planowanej zabudowy jest charakterystyczny dla domów jednorodzinnych lub niewielkich obiektów handlowo-usługowych.
Sąd pierwszej instancji kwestionując zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego upatruje podstawy materialnej interesu prawnego E. W., który otwierał jej prawo do ochrony w postępowaniu, w art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Jest to w realiach sprawy stanowisko nietrafne.
Wskazane przepisy wyrażają odpowiednio ustawowe wyznaczniki treści i granic własności oraz reguły prawa sąsiedzkiego dotyczącego immisji pośrednich, ale nie pozwalają bez odwołania się do odpowiednich przepisów materialnego prawa administracyjnego na wyprowadzenie interesu prawnego właścicielki sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu dotyczącym inwestycji zamierzonej w jej otoczeniu. Po pierwsze, treścią chronionego prawa własności nie jest uprawnienie do decydowania o zamierzeniach inwestycyjnych innych wykonujących własne prawa właścicielskie na swoich nieruchomościach, a po drugie ochrona własności przed immisjami pośrednimi z art. 144 k.c., który jest podstawą do cywilnoprawnych roszczeń i uprawnień z tym związanych, obejmuje ochronę przed istniejącymi (występującymi) immisjami i to tymi, które zakłócają korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę. Poza sferą prawną chronioną tym przepisem pozostają zatem potencjalne, hipotetyczne, przyszłe oddziaływania oparte na spekulacjach co do skutków funkcjonowania inwestycji jako smażalni, restauracji, czy sali przeznaczonej na imprezy okolicznościowe, w tym hałas i uciążliwości zapachowe. Niezależnie od tego należy zauważyć, że postępowanie administracyjne poprzedzające decyzję o warunkach zabudowy w realiach sprawy nie roztrząsa tych kwestii związanych z pośrednimi immisjami, ale rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego. Poza tym same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (zgody budowlanej) na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne w zakresie np. zacienienia czy hałasu (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2024 r., II OSK 313/24, i powołane tam orzecznictwo).
Nietrafnie Sąd pierwszej instancji upatruje podstawy ochrony interesu prawnego właściciela nieruchomości w otoczeniu inwestycji w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyrażającego zasadę dobrego sąsiedztwa. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, regulacja ta ma zapewnić zachowanie ładu przestrzennego poprzez spójność nowej zabudowy z porządkiem urbanistycznym wyznaczonym przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cechy i parametry, sposób zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formy architektoniczne obiektów budowlanych, linie zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Chodzi zatem o charakterystykę urbanistyczną i architektoniczną, a nie o ochronę interesu prywatnego osób trzecich.
Uwzględnione przez Sąd a quo zastrzeżenia skarżącej odnoszące się do pozbawienia jej statusu strony postępowania w sprawie warunków zabudowy ograniczały się do ogólnych zarzutów w zakresie potencjalnych immisji związanych z hałasem, zapachem i dymem, mających stanowić konsekwencje profilu działalności gospodarczej jaka ma być prowadzona w rozbudowanym budynku (smażalnia). Twierdzenia te mają charakter przewidywań i nie stanowią wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego, chronionego przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Należy przy tym zauważyć, że podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wskazał, że skarżąca E. W. na swojej działce (nr [...]) również prowadzi działalność gospodarczą polegającą nie tylko na sprzedaży, ale i na patroszeniu oraz wędzeniu ryb.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu dokonało kompleksowej oceny sytuacji E. W. w aspekcie posiadania przez nią legitymacji procesowej w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, z zachowaniem reguł procesowych zawartych w k.p.a. i wyczerpująco uzasadniło swoje stanowisko. Okoliczności powołane przez skarżącą prawidłowo zostały ocenione przez organ odwoławczy jako niedające podstaw do uznania E. W. za stronę postępowania w sprawie warunków zabudowy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. stwierdzając, że skargę kasacyjną oparto na uzasadnionych podstawach, uchylił zaskarżony wyrok i uznając istotę sprawę za dostatecznie wyjaśnioną rozpoznał skargę oddalając ją w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Dowody z dokumentów dołączone do skargi kasacyjnej, uwzględniono na zasadzie art. 106 § 5 w zw. z art. 2432 kodeksu postępowania cywilnego.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 205 § 2 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), na które składa się wpis sądowy od skargi kasacyjnej, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
