Interpretacja indywidualna z dnia 19 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.143.2026.1.RH

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w B przy ulicy (…) wpisana do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS: (…), REGON: (…), NIP: (…) (dalej: „Wnioskodawca”) ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm. – winno być: t.j. Dz.U z 2026 r. poz. 554; dalej jako: „ustawa o CIT”).

Wnioskodawca jest podatnikiem zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako: „ustawa o VAT”).

Wnioskodawca ponosi wydatki na rzecz komandytariusza z tytułu prowadzenia przez niego spraw spółki. Wynagrodzenie to, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej jako: „ustawa o PIT”), stanowi przychód z innych źródeł i jest opodatkowane na zasadach ogólnych. Dochód ten komandytariusz wykazuje w rocznym zeznaniu podatkowym i rozlicza według skali podatkowej.

Wynagrodzenie to zostało przewidziane w umowie spółki. Ma ono charakter rynkowy.

Wnioskodawca zastanawia się, czy przysługuje mu prawo do pomniejszenia przychodu z tytułu ponoszonych wydatków na rzecz komandytariusza za prowadzenie spraw spółki komandytowej.

Pytanie

Czy wypłacone wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki na rzecz komandytariusza będzie kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki na rzecz komandytariusza będzie kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)”.

Na podstawie treści powyższego przepisu można zatem stwierdzić, że są dwa wymogi uznania danego kosztu za koszt uzyskania przychodów, tj. po pierwsze poniesienie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a po drugie brak ujęcia takiego kosztu w katalogu negatywnym. Jednocześnie uwzględniając dorobek interpretacyjny i orzeczniczy, można uznać, że koszt może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym jeżeli:

- został definitywnie poniesiony przez tego podatnika, który zamierza go odliczyć od swojego przychodu podatkowego;

- został poniesiony w celu uzyskania przychodów, ewentualnie w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;

- ma związek z danym źródłem przychodów (np. z działalnością gospodarczą podatnika) - został właściwie udokumentowany;

- jest poniesiony racjonalne;

- nie jest wymieniony w negatywnym katalogu określonym w art. 16 ustawy o CIT.

Na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r. (sygn. akt II FPS 2/12) „(...) za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, o ile, jak wynika z art. 15 ust. 1 in fine, nie zostały one wymienione w katalogu kosztów (wydatków) zawartym w art. 16 ust. 1. W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też ograniczeniu generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty”. Opisywany rodzaj kosztu spełnia powyższą definicję.

Nie jest on bowiem wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, czyli negatywnym katalogu kosztów. Opisywany koszt spełnia także definicję ogólną określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Cel poniesienia kosztu będącego przedmiotem wniosku odpowiada celom określonym w przepisie. Przede wszystkim służy on zabezpieczeniu źródła przychodów - poprzez zagwarantowanie możliwości zarządzania spółką przez szeroki krąg osób posiadających wymaganą wiedzę i doświadczenie. Wynagrodzenie tych osób za wykonywanie obowiązków wynikających z obowiązku prawnego (określonego w umowie spółki i prawie handlowym) jest naturalną cechą obrotu gospodarczego. Prawidłowe zarządzanie spółką ma na celu zarówno dbałość o bazę materialną służącą prowadzeniu działalności, ale także zdobywanie rynków, weryfikację sposobu realizacji umów oraz wykonywanie obowiązków prawnych związanych z prowadzeniem działalności.

Istnieje również związek kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą (czynności zarządcze będą dotyczyć działalności gospodarczej podatnika oraz wynikających z nich obowiązków prawnych).

Dzięki zobowiązaniu do prowadzenia spraw i wynagradzaniu wspólników Spółka może oczekiwać stałego, profesjonalnego zaangażowania tych osób w proces zarządzania, co będzie skutkować, m.in. uzyskiwaniem przychodów podatkowych. Wystąpi też skutek w postaci zabezpieczenia źródła przychodów - poprzez rozwój i dbałość o pewność prowadzonej działalności gospodarczej. Spełnia to wymogi określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Ponadto wydatki opisywane we wniosku (wynagrodzenie z zarządzanie) będzie faktycznie ponoszone przez Wnioskodawcę (kosztem jego majątku). Wydatek będzie miał charakter rzeczywisty i definitywny. Dodatkowo stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają liczne indywidualne interpretacje podatkowe Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

•  z 12 września 2025 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.378.2025.1.KW;

·z 14 kwietnia 2023 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.102.2023.1.PK;

·z 24 października 2024 r. Znak: 0114-KDIP3-1.4011.602.2024.4.BS;

·z 24 marca 2023 r. Znak: 0114-KDIP3-1.4011.1042.2022.3.LS;

·z 12 września 2025 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.377.2025.1.KW.

Wnioskodawca ma świadomość, że przytoczone interpretację odnoszą się do wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki przez komplementariusza. Jednakże jak zostało wskazane w stanie faktycznym umowa spółki zobowiązuje również komandytariusza do prowadzenia jej spraw. Analiza przepisów ustawy o CIT pod kątem przedmiotowego wniosku oraz przytoczonych interpretacji jest tożsama.

Na podstawie art. 103 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm., dalej jako: „k.s.h.”), zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w zakresie dotyczącym spółki komandytowej stosuje się przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 39 § 1 k.s.h. dotyczącym spółki jawnej, każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

Natomiast z art. 46 k.s.h. wynika, że za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.

Z powyższych przepisów wynika, że wspólnik spółki komandytowej nie może otrzymywać wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Jednakże należy zauważyć, że przepis art. 46 k.s.h. ma charakter dyspozytywny, co wynika z treści art. 37 k.s.h., zgodnie z którym:

§ 1. Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej.

§ 2. Umowa spółki nie może ograniczyć lub wyłączyć przepisów art. 38.

Co oznacza, że przepisy Rozdziału 3 mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej. Nie jest to więc przepis bezwzględnie obowiązujący.

W świetle powyższego spółka komandytowa może przyznać wynagrodzenia wspólnikom tylko, gdy umowa spółki to dopuszcza. Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że nie będzie miał tutaj zastosowanie przepis art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT, który stanowi, że: (nie uważa się za koszty uzyskania przychodów – przypis Organu) wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego.

Dotyczy on czynności jednostronnych, a wypłacanie przez Spółkę wspólnikom wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki taką czynnością nie jest.

Z kolei art. 16 ust. 1 pkt 38a ww. ustawy wskazuje, że: (nie uważa się za koszty uzyskania przychodów - przypis Organu) wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji; uniemożliwia on więc uznanie za koszt uzyskania przychodów jakichkolwiek wydatków wypłacanych na rzecz członków wymienionych w tym przepisie organów - bez względu na tytuł, z jakiego są one wypłacane - za wyjątkiem wynagrodzeń z tytułu pełnionych funkcji (funkcji członka organu).

Przepisy ustawy o CIT i k.s.h. nie zawierają definicji legalnej pojęcia „organu stanowiącego”. W praktyce przyjmuje się jednak, że pod tym pojęciem należy rozumieć organy władne podejmować decyzje w sprawach spółki lub innego podmiotu, w tym dotyczące ich funkcjonowania oraz powoływania i odwoływania ich organów wykonawczych. Komentowany przepis nie znajduje jednak zastosowania do spółek komandytowych.

Artykuł 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, odnosi się wyłącznie do członków organów nadzorczych lub stanowiących. Tymczasem spółki komandytowe są zaliczane do kategorii jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi - w przeciwieństwie do osób prawnych (np. takich jak spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółka akcyjna), czy niektórych jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, które posiadają jednak organy (np. walne zgromadzenie akcjonariuszy w spółce komandytowo-akcyjnej) - nie posiadają organów i działają przez osoby uprawnione do prowadzenia ich spraw.

W związku z tym, że przywołane przepisy art. 16 ust. 1 pkt 38 i art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT nie znajdą zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym, dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki decydujące znaczenie będzie miało spełnienie warunków ogólnych wynikających żart. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jak wskazał Wnioskodawca, wynagrodzenie wypłacane wspólnikowi za prowadzenie spraw spółki jest kosztem poniesionym przez tę spółkę przede wszystkim w celu zabezpieczenia źródła przychodów poprzez zagwarantowanie możliwości zarządzania spółką przez szeroki krąg osób, które posiadają wymaganą wiedzę i doświadczenie.

A zatem należy wskazać, że gdy wynagrodzenie wypłacane wspólnikowi, czyli i komandytariuszowi zostało ustalone uchwałą wspólników podjętą na podstawie umowy spółki komandytowej, będzie stanowić koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na mocy art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…).

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika – w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

· jest definitywny (rzeczywisty) – wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

· został właściwie udokumentowany,

· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt, dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na liście, nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Ustawodawca przewidział dwa wyłączenia dotyczące wydatków na wspólników spółki z kosztów uzyskania przychodów.

W myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego.

Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.

Z powyższego przepisu wynika konieczność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z jednym tylko wyjątkiem – wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.

Wskazać należy, że treść art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT skierowana jest do spółek wskazanych w przywołanym przepisie art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, w których funkcjonują organy wymienione w treści art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT. Zgodnie więc z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w formie spółki komandytowej. Ponoszą Państwo wydatki na rzecz komandytariusza z tytułu prowadzenia przez niego spraw spółki. Wynagrodzenie to zostało przewidziane w umowie spółki. Ma ono charakter rynkowy.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wypłacone wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki na rzecz komandytariusza będzie kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 103 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: „KSH”):

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale do spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 39 § 1 KSH dotyczącym spółki jawnej:

Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

Natomiast z art. 46 KSH wynika, że:

za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.

Z powyższych przepisów wynika, że wspólnik spółki komandytowej nie może otrzymywać wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Jednakże należy zauważyć, że przepis art. 46 KSH ma charakter dyspozytywny, co wynika z treści art. 37 § 1 KSH, który stanowi, że:

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej.

Co oznacza, że przepisy Rozdziału 3 mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej. Nie jest to więc przepis bezwzględnie obowiązujący.

W świetle powyższego spółka komandytowa może przyznać wynagrodzenia wspólnikom tylko, gdy umowa spółki to dopuszcza. Jak wynika z opisu sprawy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki przez komandytariusza zostało przewidziane w umowie Państwa spółki.

Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że nie będzie miał tutaj zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego – dotyczy on czynności jednostronnych, a wypłacanie przez Spółkę wspólnikom wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki taką czynnością nie jest.

Z kolei art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT uniemożliwia uznanie za koszt uzyskania przychodów jakichkolwiek wydatków wypłacanych na rzecz członków wymienionych w tym przepisie organów – bez względu na tytuł, z jakiego są one wypłacane – za wyjątkiem wynagrodzeń z tytułu pełnionych funkcji (funkcji członka organu).

Przepisy ustawy o CIT i KSH nie zawierają definicji legalnej pojęcia „organu stanowiącego”. W praktyce przyjmuje się jednak, że pod tym pojęciem należy rozumieć organy władne podejmować decyzje w sprawach spółki lub innego podmiotu, w tym dotyczące ich funkcjonowania oraz powoływania i odwoływania ich organów wykonawczych. Komentowany przepis nie znajduje jednak zastosowania do spółek komandytowych.

Art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, odnosi się wyłącznie do członków organów nadzorczych lub stanowiących. Tymczasem spółki komandytowe są zaliczane do kategorii jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi – w przeciwieństwie do osób prawnych (np. takich jak spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółka akcyjna), czy niektórych jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, które posiadają jednak organy (np. walne zgromadzenie akcjonariuszy w spółce komandytowo–akcyjnej) – nie posiadają organów i działają przez osoby uprawnione do prowadzenia ich spraw.

W związku z tym, że przywołane przepisy art. 16 ust. 1 pkt 38 i art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT nie znajdą zastosowania w opisanym stanie faktycznym, dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki decydujące znaczenie będzie miało spełnienie warunków ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wskazali Państwo, wynagrodzenie wypłacane wspólnikowi za prowadzenie spraw spółki jest kosztem poniesionym przez tę spółkę przede wszystkim w celu zabezpieczenia źródła przychodów poprzez stałe i profesjonalne zaangażowanie wspólników w proces zarządzania, co będzie skutkować m.in. uzyskiwaniem przychodów podatkowych.

A zatem należy wskazać, że gdy wynagrodzenie wypłacane wspólnikowi, tj. komandytariuszowi zostanie ustalone w drodze jednomyślnej uchwały wspólników podjętej na podstawie umowy spółki komandytowej, to będzie stanowić koszt uzyskania przychodu dla Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku sądu administracyjnego i interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.