Wyrok NSA z dnia 3 marca 2026 r., sygn. III OSK 2078/25
Kara dyscyplinarna wydalenia ze służby, jako środek reakcji na przewinienie dyscyplinarne związane z naruszeniem zasad etyki zawodowej, musi być adekwatna do całości okoliczności popełnionych czynów i ich skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 719/24 w sprawie ze skargi M.R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 5 lipca 2024 r., nr 10/24 w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 719/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.R., uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 5 lipca 2024 r., nr 10/24 oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r., nr 6/24 w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Komendant Miejski Policji [...], orzeczeniem z dnia 25 kwietnia 2024 r,. nr 5/24, uznał M.R. winnym naruszenia dyscypliny służbowej, polegającej na tym, że:
1) w dniu 19 grudnia 2023 r. w Komisariacie Policji [...], w sposób nieprawidłowy realizował czynności służbowe w zakresie sprawowania nadzoru nad doprowadzanym D.K. w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem, poprzez przyjęcie błędnej taktyki prowadzenia obserwacji jego osoby, w związku z umożliwieniem mu palenia papierosów przy uchylonym oknie i pozostawania w zbyt dużej odległości od jego osoby, co uniemożliwiało natychmiastową reakcję w stosunku do doprowadzanego, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów doprowadzeń i konwojów;
2) w dniu 19 grudnia 2023 r. w Komisariacie Policji [...], będąc zobowiązany do postępowania tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz będąc zobowiązany do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Wydział Kryminalny Komendy Miejskiej Policji [...] oraz relacjonując przebieg zdarzenia w sporządzonej notatce urzędowej, przedstawił nieprawdziwe okoliczności przebiegu ucieczki zatrzymanego D.K., wywołując błędne przekonanie o roli, jaką w tym zdarzeniu miał odegrać zatrzymany, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 oraz § 23 Załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta.
Organ I instancji uznał, iż obwiniony pierwszego z zarzuconych czynów dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. W zakresie drugiego czynu uznał, iż obwiniony dopuścił się winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim.
Zarzucone obwinionemu przewinienia dyscyplinarne łączą się z poważnymi konsekwencjami, wśród których za najbardziej jaskrawe należy uznać świadome i celowe podanie nieprawdy w toku przesłuchania w charakterze świadka, co miało służyć uniknięciu odpowiedzialności za zaistniałe wydarzenie, a w rezultacie skierowało na zatrzymanego ściganie karne za niepopełniony czyn. Tego rodzaju okoliczności nie stanowią przesłanek określonych w art. 135j ust. 5 ustawy o Policji i nie dają podstawy do odstąpienia od ukarania. Odnośnie do wymiaru kary, organ wskazał, że obwiniony nie był wcześniej karany dyscyplinarnie; posiada pozytywną opinię służbową; nie był w stanie po spożyciu alkoholu; jednak nie występują okoliczności mające wpływ na złagodzenie kary dyscyplinarnej wymienione w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia 5 lipca 2024 r., nr 10/2024, działając na podstawie na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji zreformował orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r., nr 6/25 w przedmiocie kary dyscyplinarnej w ten sposób, że uchylił orzeczenie w części dotyczącej pierwszego zarzutu i w tym zakresie uniewinnił obwinionego funkcjonariusza. Jednocześnie utrzymał w mocy orzeczenie w części dotyczącej uznania winnym popełnienia czynu określonego w zarzucie numer dwa oraz utrzymał w mocy orzeczenie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy odmiennie je oceniając i potwierdzając, że zachowanie policjanta wyczerpało znamiona art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zakresie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w zakresie nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej.
Policjant, opisując okoliczności ucieczki zatrzymanego, zarówno w notatce urzędowej, jak i do protokołu przesłuchania świadka, wskazał, że zatrzymany przystępując do podpisywania protokołu zatrzymania osoby odepchnął go wskutek czego stracił on równowagę, a zatrzymany podbiegł do okna, otworzył je, a następnie wskoczył na parapet i wyskoczył przez okno. Podał również, że inny policjant, widząc całą sytuację, próbował zapobiec ucieczce zatrzymanego, złapał go za kurtkę, lecz ten wyrwał się i wyskoczył. Wskazane przez obwinionego okoliczności ucieczki zatrzymanego stanowiły podstawę przedstawienia mężczyźnie, m.in. zarzutu naruszenia nietykalności funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Obwiniony przesłuchany w charakterze świadka na okoliczność ucieczki zatrzymanego zeznał, że przed podpisaniem dokumentacji, stojąc z zatrzymanym przy biurku, on od strony drzwi, a drugi policjant za nim, zatrzymany odepchnął go wskutek czego stracił równowagę, a zatrzymany energicznym ruchem otworzył okno, wskoczył na parapet i wyskoczył przez okno.
Organ II instancji oceniając sprawę w odniesieniu do pierwszego stwierdził zarzutu uniewinnił obwinionego od popełnienia tego zarzutu. Rozpatrując sprawę w zakresie drugiego zarzutu, w ocenie organu odwoławczego, stopień zawinienia obwinionego nie budzi żadnych wątpliwości, a dokonane przez organ I instancji ustalenia w tym zakresie uznać należy za właściwe. Przełożony dyscyplinarny prawidłowo przyjął kwalifikację prawną czynu jako przewinienia dyscyplinarnego w postaci nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej, określonej w § 2 oraz § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Nie ulega wątpliwości, iż obwiniony przedstawiając inne okoliczności ucieczki zatrzymanego, wywołał błędne przekonanie o tym jaką rolę miał on odegrać, doprowadzając do niesłusznego oskarżenia zatrzymanego o naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego. Jako doświadczony policjant z prawie 6 - letnim stażem służby musiał zdawać sobie sprawę, iż naruszy zasady etyki zawodowej policjanta. Wskazał, iż obwiniony w trakcie przesłuchania został prawidłowo pouczony o treści art. 233 § 1 k.k. i art. 233 § 1a k.k., osobiście odczytał i podpisał protokół przesłuchania świadka i odebrał oraz pokwitował pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach świadka. Przełożony dyscyplinarny rozstrzygnął samodzielnie zagadnienie faktyczne i prawne. Krytyczna ocena informacji przekazanych przez stronę w trakcie jego przesłuchania na potrzeby postępowania przygotowawczego poparta jest oceną zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zapisów kamer monitoringu, które bezspornie pokazały, że znajdował się on poza pokojem służbowym nr 235 w chwili ucieczki zatrzymanego, co świadczy o tym, że zatrzymany nie mógł naruszyć jego nietykalności cielesnej, a obwiniony potwierdził, że taka sytuacja miała miejsce do protokołu przesłuchania w charakterze świadka. Obwiniony przyznał się w toku przesłuchania w charakterze obwinionego, że złożył zeznania niezgodne ze stanem faktycznym z obawy przed odpowiedzialnością kamą i dyscyplinarną. W ocenie organu odwoławczego zachowanie obwinionego polegające na złożeniu zeznań niezgodnych ze stanem faktycznym dotyczącym przebiegu ucieczki zatrzymanego w sposób odmienny od stanu rzeczywistego, skutkowało przedstawieniem zarzutów zatrzymanemu, a tym samym miało negatywny wpływ na społeczny wizerunek Policji i nie służyło budowaniu zaufania do tej formacji jest to wysoce naganne i naruszało normy wynikające z zasad etyki zawodowej policjanta. Funkcjonariusz Policji powinien postępować tak, aby jego działanie mogło być przykładem praworządności co w sprawie nie miało miejsca. Zdaniem KWP organ I instancji właściwie wskazał, że zachowanie obwinionego było naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji, a on sam utracił przymioty konieczne do pozostawienia go w szeregach Policji, co w konsekwencji stanowiło o konieczności wydalenia go ze służby. Organ II instancji zmienił ocenę w zakresie popełnienia czynu z pkt 2 na czyn z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Jego zdaniem obwiniony przedstawiając przebieg ucieczki zatrzymanego w sposób odmienny od rzeczywistości, zarówno w sporządzonej notatce urzędowej jak i złożonych zeznaniach, choć nie chciał skierować oskarżeń przeciwko zatrzymanemu i miał na celu wyłącznie umniejszyć swoją winę w zakresie sprawowanego nadzoru nad zatrzymanym, to przewidując możliwość popełnienia w ten sposób przewinienia dyscyplinarnego godził się na to. Tym samym co do czynu opisanego w zarzucie nr 2 dopuścił się on z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Celem obwinionego nie było popełnienie przewinienia dyscyplinarnego jako czynu samego w sobie. Zachowanie to było ukierunkowane na zakłamanie realnego przebiegu zdarzenia, co stanowi przewinienie dyscyplinarne, z którym musiał liczyć się sprawca.
KWP stwierdził także, że w momencie popełnienia czynu okoliczności takie jak: nagły skok z okna pomieszczenia znajdującego się na 2 piętrze, stanowiące zdarzenie niecodzienne i przede wszystkim niebezpieczne, realne zagrażające życiu i obawa o stan zdrowia zatrzymanego po skoku, obawa o konsekwencje dyscyplinarne i karne nienależytego nadzoru, obawa na utratę pracy - kierowały obwinionym i jego zachowaniem, negatywnie wpływające na możliwość trzeźwego myślenia (silny stres i strach) przyłożyły się na jego dalsze działanie tego dnia - i nie był to celowy i świadomy zamiar obwinionego. Jednak podsumowując organ II instancji stwierdził, że brak jest przesłanek do zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie drugiego zarzutu i orzeczonej kary. Nie ulega wątpliwości, że policjant zachowaniem swoim dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Wobec powyższego złożenie przez obwinionego fałszywych zeznań, działając pod wpływem złego stanu psychofizycznego, zmęczenia i stresu - nie zasługuje na uwzględnienie.
KWP podzielił ocenę prawną co do rodzaju wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i wskazał, iż ustawodawca ustalając katalog kar przewidzianych za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, nie określił jakiemu przewinieniu dyscyplinarnemu winna odpowiadać każda z nich. Stwierdził, że organ I instancji ocenił sprawę przez pryzmat okoliczności przemawiających za zaostrzeniem wymiaru kary jak i za jej złagodzeniem. Przełożony dyscyplinarny odniósł się do przesłanek odstąpienia od ukarania określonych w art. 135j ust. 5 ustawy o Policji nie znajdując podstaw do ich zastosowania. Wskazał natomiast, iż przytoczone przesłanki nie mogą mieć wpływu na złagodzenie wymiaru kary, bowiem obwiniony dopuszczając się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w zarzucie nr 2 spowodował poważne skutki naruszające dobre imię Policji, co zgodnie z 134h ust. 2 pkt. 3 ustawy o Policji jest przesłanką do zaostrzenia wymiaru kary.
KWP podkreślił, że organ I instancji słusznie wskazał, że obwiniony kierował się wyłącznie zamiarem odsunięcia od siebie odpowiedzialności za zaistniałe wydarzenie i przerzucenie jej na zatrzymanego, co w ocenie organu II instancji, stanowi pobudki zasługujące na szczególne potępienie w kontekście fabrykowania dowodów oraz skierowania niesłusznego i fałszywego oskarżenia na zatrzymanego, bowiem jako osoba egzekwująca przestrzeganie prawa sam powinien bezwzględnie tego prawa ścisłe przestrzegać.
Skargę na powyższą decyzję złożył M.R.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji podzielił pogląd KWP, że skarżący naruszył zasady etyki zawodu i można mu przypisać winę umyślną w zamiarze ewentualnym. Świadomie bowiem, niezgodnie ze stanem faktycznym, przedstawił przebieg zdarzenia dot. ucieczki zatrzymanego. Zatem mając świadomość, że podaje nieprawdziwe okoliczności dotyczące przebiegu ucieczki zatrzymanego co najmniej przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Jednak w ocenie WSA w Gliwicach, wymierzona skarżącemu kara wydalenia ze służby nie jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i nie uwzględnia całokształtu okoliczności – w tym uchylenia w trybie odwoławczym pierwotnego zakresu stawianych skarżącemu zarzutów.
Mając na względzie autonomiczność decyzyjną bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza w kształtowaniu polityki dyscyplinarnej podwładnych Sąd I instancji zauważył, że kara wydalenia ze służby była orzeczona przy stawianiu skarżącemu dwóch zarzutów. Natomiast KWP w trybie odwoławczym uniewinnił stronę od pierwszego zarzutu. Również organ prokuratorski w tym zakresie umorzył śledztwo. W konsekwencji więc zupełnie nieuzasadnione było utrzymanie przez KWP kary wydalenia ze służby. Tym samym należało stwierdzić, że wobec uniewinnienia od pierwszego zarzutu - organy nie zrealizowały dyrektywy wymiaru kary, tj. nie przeanalizowały wyłącznie w granicach tego jedynego zarzutu pobudek takiego zachowania policjanta przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, tj. wyłącznie naruszenia zasad etyki zawodu; jego dotychczas nienagannego przebiegu służby; wielokrotności nagradzania.
Ostatnio podniesione okoliczności są istotne zwłaszcza w kontekście incydentalnego charakteru przewinienia skarżącego, który dotychczas nie był karany dyscyplinarnie. W szczególności organy pominęły okoliczności związane z popełnieniem przewinienia wynikające z ekstraordynaryjnej sytuacji dotyczącej przebiegu ucieczki zatrzymanego z Komisariatu, w tym wyskoczenia tegoż z drugiego pietra budynku; obawy o życie zatrzymanego; konsekwencji prawnych mogących zaistnieć w związku z tym zdarzeniem w tym obawy o utratę pracy. Nie można też pominąć, iż przyjęta linia obrony czyli pobudki działania opisane w notatce urzędowej wynikały z silnego stresu, przeżycia traumatycznej sytuacji oraz obawy też o własne bezpieczeństwo prawne. Tym samym zastosowana kara dyscyplinarna, utrzymana w mocy przez KWP, mimo uniewinnienia od zarzutu nr 1 - jest nieadekwatna do okoliczności zaistniałego stanu faktycznego. Poza tym zasadnicze znaczenie w sprawie ma fakt wymierzenia przez organ I instancji najcięższej kary za 2 przewinienia – nieprawidłowego realizowania czynności służbowych i naruszenie zasad etyki zawodowej. Natomiast skoro, na etapie postępowania odwoławczego co do pierwszego zarzutu, KWP uchylił orzeczenie dyscyplinarne uniewinniając funkcjonariusza, to tym samym utrzymanie tej samej dotkliwości kary wyłącznie za przewinienie w części naruszenia zasad etyki jest całkowicie nieadekwatne - zarówno co do stopnia zawinienia jak i faktu pierwotnego wymierzenia tej samej kary łącznie za 2 przewinienia, tj. za nieprawidłowe realizowanie czynności służbowych i naruszenia etyki zawodu. Zdaniem Sądu I instancji, zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy celem rozważenia we wskazanym wyżej kierunku, a w szczególności wymierzenia kary dyscyplinarnej według reguł z art. 134h ustawy o Policji, co w dotychczasowym postępowaniu zostało przez organy obu instancji naruszone w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
W dniu 22 lipca 2025. r skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134h ust. 2 pkt. 3 w zw. z art. 134h ust. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 dalej "ustawa o Policji") poprzez błędne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie naruszała wskazanych przepisów oraz:
a) uznanie, że wymierzona przez organ skarżącemu kara wydalenia ze służby nie uwzględnia wszystkich okoliczności faktycznych popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a organ nie w pełni zrealizował wskazane w tych przepisach dyrektywy wymiaru kary w tym pobudki działania i zaniechania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, a także dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącego oraz, że organ II instancji pominął okoliczności związane z popełnieniem przewinienia wynikające z ekstraordynarnej sytuacji dotyczącej przebiegu ucieczki zatrzymanego z Komisariatu, w tym wyskoczenia tegoż z drugiego piętra budynku, obawy o życie zatrzymanego, konsekwencji prawnych mogących zaistnieć w związku z tym zdarzeniem w tym obawa o utratę pracy i w konsekwencji uznanie, że kara jest nieadekwatna do okoliczności stanu faktycznego, podczas gdy w rzeczywistości organ administracji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (co zostało szczegółowo uzasadnione w dalszej części skargi) w szczególności fakt popełnienia przewinienia umyślnie, postawę obwinionego w tym złożenie nieprawdziwych zeznań w postępowaniu przygotowawczym wywołując błędne przekonanie o roli jaką w tym zdarzeniu miał odegrać zatrzymany, co miało służyć uniknięciu odpowiedzialności za zaistniałe wydarzenie, a w rezultacie skierowało na zatrzymanego ściganie karne za niepopełniony czyn, brak przesłanek określonych w art. 134h ust. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ustawy o Policji pozwalających na złagodzenie wymiaru kary przy jednoczesnym występowaniu przesłanki z art. 134h ust. 2 pkt 3 skutkującej koniecznością zaostrzenia kary dyscyplinarnej;
b) nieprawidłowe nakazanie organowi Policji ponownego rozpatrzenia sprawy w szczególności wymierzenia kary dyscyplinarnej według reguł z art. 134h ustawy o Policji, podczas gdy organ ustalił i wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zrealizował w pełni wskazane dyrektywy kary.
2. art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymierzona przez organ kara wydalenia ze służby nie jest współmierna co do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, podczas gdy w niniejszej sprawie prawidłowa interpretacja pojęcia współmierności kary, wskazuje iż była to kara adekwatna do przewinienia skarżącego, biorąc pod uwagę stopień zawinienia, ciężar, charakter i skutki przewinienia oraz fakt, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada kara sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji, a sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej o oddalenie w całości jako niezasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania w pierwszej kolejności należałoby się odnieść do zarzutów określonych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny, powoduje, iż możliwa jest jego subsumcja pod odpowiednią normę prawną. W sprawie jednak, mając na uwadze podniesione zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny dokona łącznie oceny zaskarżonego wyroku odnosząc się do istoty postępowania kontrolowanego przez Sąd I instancji dotyczącego adekwatności wymierzonej funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Przypomnieć należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji" (wyrok NSA z 15.06.2020 r., I OSK 1397/19). Sąd administracyjny w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej w służbie mundurowej zatem ocenia, czy organy wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności w zakresie wymiaru kary i prawidłowo je uzasadniły w treści orzeczenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji uznał, że wymierzona policjantowi kara wydalenia ze służby nie jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i nie uwzględnia całokształtu okoliczności – mianowicie uchylenia w trybie odwoławczym pierwotnego zakresu stawianych mu zarzutów. Kara wydalenia ze służby została bowiem orzeczona w związku z postawieniem obwinionemu policjantowi popełnienia dwóch przewinień dyscyplinarnych, tj. przewinienia dyscyplinarnego polegającego na wykonaniu czynności służbowej , tw sposób nieprawidłowy oraz przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Komendant Wojewódzki Policji, w wyniku rozpoznania odwołania, uniewinnił policjanta w zakresie pierwszego zarzutu, natomiast utrzymał w mocy orzeczenie w części dotyczącej uznania winnym popełnienia czynu określonego w zarzucie drugim, tj. nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej oraz utrzymał w mocy orzeczenie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W ocenie Sądu I instancji, utrzymanie w mocy wymierzonej kary dyscyplinarnej mimo ograniczenia stawianych obwinionemu policjantowi zarzutów było nieadekwatne do ustalonego w sprawie stanu fatycznego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem WSA w Gliwicach. Utrzymanie tej samej dotkliwości kary wyłącznie za jedno przewinienie w części naruszenia zasad etyki stanowi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o naruszeniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem organy nie przeanalizowały sprawy w zakresie wymiaru kary wyłącznie w granicach jedynego zarzutu, tj. naruszenia zasad etyki zawodu. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że w sprawie zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej według reguł określonych w art. 134h ustawy o Policji.
Uznać zatem należy, że stanowisko WSA w Gliwicach o braku prawidłowej oceny całokształtu okoliczności oraz materiału zebranego w sprawie było zasadne, gdyż organy orzekając o karze nie uwzględniły ustawowych dyrektyw jej wymiaru, jak również nie wyjaśniły w przekonujący sposób przyczyn wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej, tj. wydalenia ze służby.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
