Wyrok NSA z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. I OSK 2641/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2999/22 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 października 2022 r., nr KOA/4173/Sr/22 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.G. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej także: organ, skarżący kasacyjnie) z 24 października 2022 r., nr KOA/4173/Sr/22, którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta Otwocka z 6 września 2022 r., nr SRA.5211.22.JJ.2021.22.OD o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką i umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji, wyrokiem z 19 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2999/22 uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
W ocenie Sądu I instancji, nie zaszły podstawy do uznania, że w sprawie zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Sprawa administracyjna z wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na opiekę nad matką, zakończona wydaniem przez Prezydenta decyzji z 30 listopada 2021 r., nie jest bowiem tożsama ze sprawą, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Pierwsza z nich dotyczyła wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od października 2021 r., zaś kwestionowana obecnie przez skarżącą decyzja prezydenta z 6 września 2022 r., choć dotyczy tego samego świadczenia, to jednak za okres późniejszy, tj. od lipca 2022 r. Skarżąca wywodzi uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tej samej okoliczności faktycznej, co we wniosku z 13 października 2021 r. (sprawowanie opieki nad matką), ale w ocenie Sądu I instancji, o pełnej tożsamości przedmiotowej obu tych spraw nie może być mowy. Kolegium nie uwzględniło bowiem okoliczności, że świadczenie pielęgnacyjne ma charakter okresowy, zatem nie można mówić o tożsamości przedmiotowej w sprawie, skoro obecny wiosek dotyczy innego okresu świadczeniowego; początkowy moment przyznania uprawnienia wyznacza data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
