Postanowienie NSA z dnia 11 października 2024 r., sygn. III OZ 382/24
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 547/23 o odmowie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr 27/2022 w przedmiocie utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 547/23 odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 14 lutego 2024 r., na mocy którego uchylono decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr 27/2022 w przedmiocie utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia 15 października 2021 r., nr 133/B/2021.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w wyroku z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 547/23 nie zostało zawarte rozstrzygnięcie o kosztach na rzecz skarżącego, bowiem choć Sąd uwzględnił skargę R. T. (dalej także jako: skarżący), to w sprawie nie zaistniały należne skarżącemu koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że skarżący działał osobiście, a skarga przez niego wniesiona dotyczyła decyzji z zakresu stosunków służbowych, wobec czego w świetle art. 239 § 1 pkt 1 lit. d Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych i był całkowicie zwolniony od opłat sądowych. Następnie Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie użyty w art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot "koszty przejazdów do sądu strony" nie oznacza jednak jakichkolwiek przejazdów strony do sądu, a jedynie takie, które są spowodowane zarządzonym osobistym stawiennictwem strony lub jej pełnomocnika. Zdaniem Sądu I instancji w pozostałych przypadkach strony nie mogą skutecznie domagać się zwrotu kosztów dojazdu do sądu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
