Umorzenie postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków - Wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. II OSK 2221/21
Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest możliwe, gdy w toku tego postępowania okaże się, że obiekt nie jest zabytkiem, a tym samym postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.), Sędzia WSA (del.) Jan Szuma, Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 623/21 w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 25 listopada 2020 r. nr DOZ-OAiK.650.1.2020.KS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz D.M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 25 czerwca 2021 r., VII SA/Wa 623/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (MKiDN, Minister) z 25 listopada 2020 r. znak: DOZ-OAiK.650.1.2020.KS, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 4 kwietnia 2016 r., znak: RZD.5130.42.2015-7, Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków (LWKZ) umorzył postępowanie w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia LWKZ podał, że wniosek o umorzenie postępowania wszczętego z urzędu złożył D.M. (właściciel budynku)). Organ ten wyjaśnił, że w celu szczegółowego rozpoznania sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonano oględzin budynku z udziałem strony. Podczas oględzin wykonano dokumentację fotograficzną oraz spisano protokół. Właściciel nieruchomości wniósł o włączenie do akt sprawy dowodów na okoliczność wpływu złego stanu technicznego budynku na substancję zabytkową, w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) nr 16/08, z 8 maja 2018 r., znak: PlNB/N/ł/7113 07/08 oraz notatki służbowej z 2 lipca 2008 r. – zawiadomienia PINB z 30 czerwca 2008 r. o kontroli z wykonania w/w decyzji PINB. Następnie LWKZ wystąpił do Narodowego Instytutu Dziedzictwa (NID) o wydanie opinii dotyczącej oceny historycznej, naukowej i artystycznej wartości budynku. Odnosząc się do wyników postępowania wyjaśniającego organ wojewódzki stwierdził, że budynek zlokalizowany jest w południowej części [...], poza obszarem dawnych murów obronnych, przy jednym z najważniejszych ciągów komunikacyjnych miasta, jakim jest prowadząca ze wschodu na zachód ulica [...], stanowiąca teren dawnej wsi [...] ([...]), od początku gospodarczo związanej ze [...], z czasem przyłączonej do miasta [...] - obecna ul. [...] i pl. [...] - była ulicówką z dużym, trójkątnym, częściowo zabudowanym placem oraz dworem we wschodniej części. W XIX w. posiadłości ziemskie w tej okolicy należały do rodziny [...]. Przedmiotowy budynek stanowi element historycznej zabudowy ul. [...], przy której znajdują się budynki mieszkalne i użyteczności publicznej. Z opinii NID wynika, że nie zachowała się dokumentacja archiwalna dotycząca ww. budynku. Nieznana jest dokładna data jego powstania, a także nazwiska projektanta ani wykonawcy. Według ewidencji konserwatorskiej dom pochodzi z 1880 r. Jest to narożnikowy budynek mieszkalny, składający się z dwóch członów - budynku głównego oraz dobudowanej w okresie późniejszym, prawdopodobnie na pocz. XX w., od strony podwórza, murowanej, podpiwniczonej przybudówki. Po II wojnie światowej budynek przeszedł na własność samorządu i zasiedlony został lokatorami. We wnętrzu, w celu dostosowania do nowych potrzeb mieszkaniowych, przeprowadzono wówczas liczne zmiany, polegające m. in. na podziale pomieszczeń każdego piętra na osobne lokale. Ponadto, w okresie powojennym obiekt poddawany był drobnym remontom i przebudowom. Pod koniec XX w. z budynku wysiedlono lokatorów. Następnie przez kolejnych kilka lat obiekt był nieużytkowany. W 2003 r. przedmiotowy budynek stał się własnością prywatną. Brak odpowiedniego zabezpieczenia i konserwacji przyczyniły się do powolnego niszczenia obiektu, który obecnie jest nieużytkowany.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
