Wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. I OSK 304/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.F.-C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 677/22 w sprawie ze skargi M.F.-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 czerwca 2022 r. nr KO.441.152.2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 677/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.F.-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 czerwca 2022 r. nr KO.441.152.2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Rozprza z dnia 12 kwietnia 2022 r., odmawiającą M.F.-C. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wnioskowanego na M.C. z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego miedzy rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaną opieką. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że fakt pozostawania skarżącej w zatrudnieniu oraz następnie przebywanie na zasiłku chorobowym po zakończeniu zatrudnienia świadczą o tym, iż opieka nad mężem nie była powodem rezygnacji z zatrudnienia. Organ stwierdził, że nie ma bezpośredniego związku między rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad mężem.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniosła M.F.-C..
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że skarżąca jest żoną niepełnosprawnego w stopniu znacznym, M.C. i mieści się w katalogu osób uprawnionych do przyznania wnioskowanego świadczenia w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Ze zgromadzonych akt i poczynionych przez organy ustaleń wynika jednak, że M.F.-C. była zatrudniona do dnia 1 czerwca 2021 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a umowa o pracę została rozwiązana z upływem okresu na jaki została zawarta. Ponadto z zaświadczenia z dnia 17 września 2021 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim wynika, że w okresie od dnia 22 lutego 2021 r. do dnia 20 lipca 2021 r. skarżąca przebywała na zasiłku chorobowym ze względu na problemy zdrowotne związane ze stawami biodrowymi. Nadto skarżąca była beneficjentem płatności obszarowych przyznawanych rolnikom przez ARiMR m.in. za lata 2021-2022, w związku z czym nie można stwierdzić, że zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym. W ocenie Sądu organ prawidłowo zatem wskazał, że dopuszczalne jest wywodzenie braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną a rezygnacją z zatrudnienia, nadto z uwagi na fakt bycia beneficjentem płatności przyznawanych rolnikom przez ARiMR, wnioskowane świadczenie nie może być przyznane.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
