Zasady wliczania składników rocznych do podstawy wymiaru zasiłków
W podstawie wymiaru zasiłku uwzględnieniu podlega przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, osiągnięty w okresie 12 miesięcy poprzedzających powstanie prawa do świadczenia, po jego odpowiednim pomniejszeniu. W odniesieniu do składników przysługujących za okresy dłuższe niż miesięczne, w tym składników rocznych (np. premii lub nagród rocznych), zastosowanie ma zasada ich uśrednienia i przypisania do okresu, którego dotyczą. Kluczowe jest przy tym prawidłowe ustalenie charakteru danego świadczenia oraz okresu, za jaki przysługuje, gdyż determinuje to sposób jego uwzględnienia w podstawie zasiłkowej.
Nie każdy składnik roczny automatycznie powiększa podstawę zasiłkową. Decydujące w tym zakresie są postanowienia przepisów wewnątrzzakładowych, które mają wpływ na to, czy dany element wynagrodzenia jest traktowany jako utracony w czasie choroby. Zasiłek chorobowy powinien bowiem stanowić realną rekompensatę za utracony zarobek.
1. Warunki wliczania składników rocznych do podstawy wymiaru
Podstawowym kryterium decydującym o wliczeniu składnika rocznego do podstawy wymiaru zasiłku jest analiza prawa do tego składnika za okresy pobierania świadczeń chorobowych. Przy ustalaniu tej podstawy uwzględnieniu nie podlegają te składniki, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania zasiłku zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych lub regulaminów wynagradzania (art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, dalej: ustawa zasiłkowa).
