Przychody z tytułu cesji wierzytelności w umowie faktoringu, jako przychody ze zbycia wierzytelności, stanowią przychody pasywne w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, i ich suma wpływa na wykluczenie z opodatkowania ryczałtem, jeśli przekroczy 50% całości przychodów z działalności.

Przychody uzyskane z tytułu faktoringu pełnego, będące przychodami ze zbycia wierzytelności, są odrębne od przychodów wynikających z działalności podstawowej i mogą uniemożliwić stosowanie ryczałtu od dochodów spółek, jeśli przekroczą 50% rocznych przychodów podatnika.

Środki otrzymywane z tytułu zaliczki i funduszu gwarancyjnego w ramach umowy faktoringu stanowią "przychód z wierzytelności" w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, co wpływa na możliwość korzystania z CIT Estońskiego.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

W przypadku zbycia wierzytelności poza Polską przychodem podatkowym są otrzymane wartości pieniężne z umowy faktoringowej. Korekty przychodów i kosztów uzyskania przychodów dokonuje się na bieżąco. Wynagrodzenie z umowy faktoringowej nie podlega podatkowi u źródła.

Wynagrodzenie (Purchase Fee) za świadczenie usług faktoringu nie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, lecz podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, co uprawnia do odliczenia VAT naliczonego.

Koszty wynagrodzenia faktora z tytułu umowy faktoringu pełnego, w tym dyskonto i odsetki, kwalifikują się jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Usługi faktoringu, jako kompleksowe usługi nabywania i zarządzania wierzytelnościami, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad ogólnych, bez możliwości zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, dotyczącego usług finansowych.

Przychody spółki uzyskane z tytułu sprzedaży wierzytelności w ramach umowy faktoringu są zaliczane do przychodów z wierzytelności, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, i mogą skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie ryczałtu estońskiego.

Koszty wynagrodzenia za faktoring pełny (bez regresu), dotyczące wierzytelności finansowanych, stanowią koszty finansowania dłużnego podlegające ograniczeniom art. 15c ustawy o CIT, ponieważ faktoring pełni funkcję finansowania działalności gospodarczej.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Zbycie wierzytelności w faktoringu niepełnym stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, powodując powstanie przychodu w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności. Przychód jest rozpoznawany zgodnie z art. 12 ustawy o CIT w momencie cesji wierzytelności, nie później niż w dniu wystawienia faktury.

Wynagrodzenie z tytułu zawarcia umowy faktoringowej, w przypadku braku definitywnego charakteru transakcji, nie podlega korekcie przychodowej ani kosztowej w trybie wstecznym, lecz bieżąco. Ponadto wynagrodzenie to, nie mające charakteru kredytowego, nie podlega podatkowi "u źródła". Interpretacja wskazuje brak obowiązków korygujących z tego tytułu w przeszłości, zgodnie z art. 12 ust. 3j oraz art.

Kwoty uzyskane z umowy faktoringu pełnego stanowią przychód, który wlicza się do limitu określonego w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, co może wpływać na możliwość stosowania estońskiego CIT. Przychody z faktoringu powinny być uznane za część przychodów z wierzytelności.

Przychody uzyskane ze zbycia własnych wierzytelności w ramach umowy faktoringu należy wliczać do limitu przychodów pasywnych przewidzianego w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT. W przypadku przekroczenia progu 50%, dochody te mogą pozbawić spółkę możliwości stosowania ryczałtu od dochodów spółek.

Przychody i koszty wynikające z umów faktoringu, związanych z wierzytelnościami z działalności zwolnionej z opodatkowania, przypisuje się do działalności opodatkowanej, ponieważ umowy te nie są integralną częścią działalności objętej wsparciem, co wyklucza ich zwolnienie na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP.

Przychód podatkowy z tytułu sprzedaży towarów powstaje w najwcześniejszym momencie zdefiniowanym w Art. 12 ust. 3a uCIT, niezależnie od późniejszej zapłaty przez Faktora. Sprzedaż wierzytelności na rzecz Faktora powoduje dodatkowy przychód na podstawie Art. 14 ust. 1 uCIT. Skonto uwzględnia się przy sprzedaży wierzytelności.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, cena zbycia wierzytelności stanowi przychód, zaś koszty faktoringu mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z ustawą o CIT. Wynagrodzenie na rzecz faktora z tytułu faktoringu nie podlega obowiązkowi pobierania podatku u źródła.

Wynagrodzenie zagranicznego podmiotu świadczącego na rzecz polskiego kontrahenta dodatkowe usługi w ramach umowy faktoringu, takie jak analiza należności i usługi scoringowe, podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi inaczej.

Usługi faktoringowe świadczone przez E. na rzecz Ex. Polska stanowią import usług faktoringowych, które podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce. Podstawą opodatkowania jest kwota dyskonta i innych opłat, a usługobiorca Ex. Polska ma prawo do odliczenia VAT naliczonego.

Uznanie usług oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich świadczeniem za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od podatku VAT.

Uznanie czy koszty wynagrodzenia Faktora ponoszone przez Spółkę na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego.

Opodatkowanie usług świadczonych na rzecz Importera i Dealera.

Przychód uzyskany ze zbycia wierzytelności (faktoring) powinien być rozpoznany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych, oraz na potrzebę ustalenia klucza alokacji kosztów przypisany do przychodów opodatkowanych.