Opłaty z tytułu nabycia licencji dla uczestników szkoleń nie stanowią należności licencyjnych podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 13 Konwencji z USA. Tym samym brak jest obowiązku poboru podatku u źródła przez spółkę.

Należności za korzystanie z oprogramowania w modelu SaaS na platformie chmurowej nie stanowią przychodów z praw autorskich podlegających zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu; jednak użytkowanie serwerowej infrastruktury może być uznane za użytkowanie urządzenia przemysłowego, co wymaga opodatkowania podatkiem dochodowym u źródła.

Płatności za dostęp do funkcji systemu informatycznego nie stanowią należności licencyjnych, nie podlegając tym samym podatkowi u źródła; dystrybucja oprogramowania oraz usługi szkoleniowe dla przychodów ewidencjonowanych opodatkowane są stawką 8,5% ryczałtu zgodnie z klasyfikacją PKWiU.

Usług certyfikacji budynków w systemie (…) świadczonych przez zagraniczny podmiot na rzecz polskiego rezydenta podatkowego nie należy kwalifikować jako usług doradczych ani o podobnym charakterze, w związku z czym nie podlegają one podatkowi u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

W przypadku niemożności uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej od podmiotu zagranicznego działającego na rzecz państwa, polski płatnik może nie pobierać podatku u źródła z wynagrodzenia za usługi reklamowe wypłacanego temu podmiotowi, opierając się na postanowieniach Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Płatności dokonywane przez polską spółkę na rzecz niemieckiej spółki matki za usługi IT nie podlegają jako należności licencyjne. Nie dotyczą więc limitu 2.000.000 zł ani mechanizmu pay and refund, pod pewnymi wyjątkami dotyczącymi użytkowania urządzeń przemysłowych w usługach nr 2-6 oraz najmu sprzętu IT.

Podatnik, przy wypłacie dywidend do podmiotu pośredniczącego, zobowiązany jest do weryfikacji rzeczywistego właściciela celem zastosowania zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania na podstawie UPO, a metoda "look-through" może być stosowana przy warunkach odpowiedzialności za rozpoznanie rzeczywistych właścicieli, spełniających wymagania do preferencyjnej stawki podatkowej.

Wynagrodzenie za prawa do transmisji kanałów telewizyjnych wypłacane kontrahentowi nie podlega podatkowi u źródła jako należność licencyjna, ponieważ jest związane z prawami pokrewnymi, a nie autorskimi, zgodnie z definicją zawartą w umowie Polska-Francja o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Odsetki od należności przysługujące Komitentowi, przekazywane na jego rzecz przez Komisanta w związku z Umową Komisu, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu korzystania z kapitału przez Komisanta, wobec czego nie powodują dla Komisanta obowiązków płatnika podatku od wypłaty tych odsetek, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Podatnik ma obowiązek weryfikacji rzeczywistego właściciela przy wypłatach dywidend, celem uniknięcia nadużycia preferencyjnego traktowania podatkowego. W sytuacji braku uznania B za beneficjenta rzeczywistego, istnieje możliwość zastosowania zasady "look-through" z uwzględnieniem właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania dla rzeczywistych właścicieli.

Płatności pomiędzy Oddziałem a Centralą spółki zagranicznej nie są traktowane jako transakcje pomiędzy odrębnymi podmiotami, co wyklucza zastosowanie art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego (WHT) w Polsce.

Płatności z tytułu usług niematerialnych związanych z gwarancjami, istotne jako zyski przedsiębiorstwa, podlegają opodatkowaniu w państwie rezydencji odbiorcy na podstawie art. 7 UPO z Danią. Certyfikat rezydencji jest wystarczający do niepobrania podatku u źródła bez weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela.

Prowizje wypłacane na rzecz A. GmbH za świadczenie usług pośrednictwa w sprzedaży wycieczek nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła (WHT) w Polsce, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ze względu na kompleksowy charakter usługi stanowiącej pośrednictwo.

Konwersja pożyczki na udziały z nadwyżką (agio) w polskiej spółce kapitałowej, przy niemieckim rezydencie podatkowym jako udziałowcu, nie generuje w Polsce przychodu podatkowego do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami.

Płatnik mający obowiązek weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela dywidend może stosować zasadę "look-through", rozpatrując odpowiednie skutki podatkowe dla rzeczywistych właścicieli. Jednakże, zastosowanie preferencyjnej stawki podatku u źródła wymaga bezpośredniego posiadania udziałów przez rzeczywistych właścicieli, co wyklucza zastosowanie niektórych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

Jeżeli podmiot otrzymujący odsetki nie jest ich rzeczywistym właścicielem, płatnik ma prawo stosować zasadę "look-through" i określać skutki podatkowe przez pryzmat rezydencji i statusu rzeczywistego właściciela tych odsetek, zgodnie z właściwymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ich późniejszymi zmianami.

Prowizja od niewykorzystanego limitu kredytu powinna być traktowana jako element przychodu z tytułu odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, co obliguje płatnika do poboru podatku u źródła; zastosowanie preferencji podatkowych wymaga spełnienia warunków Umowy o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania.

Płatność prowizji od niewykorzystanej części pożyczki, stanowiącej wynagrodzenie za gotowość do udzielenia finansowania, kwalifikuje się jako "odsetki" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 11 ust. 4 UPO PL-DE. W konsekwencji, na pożyczkobiorcy ciąży obowiązek poboru podatku u źródła od tej prowizji.

Opłaty związane z wynajmem opakowań, które nie pełnią funkcji urządzeń przemysłowych, nie podlegają podatkowi u źródła w związku z brakiem spełnienia przesłanek art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dla zastosowania 5% stawki podatku u źródła przy wypłacie dywidendy konieczne jest spełnienie wymogu 365-dniowego posiadania minimum 15% udziałów przez rzeczywistego właściciela. W przeciwnym razie zastosowanie znajduje stawka 10% zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) umowy PL-IL UPO.

Należności z tytułu usług wdrożeniowych, obejmujących doradztwo, można zakwalifikować jako wynagrodzenie za usługi doradcze na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Możliwe jest zastosowanie zwolnienia z poboru podatku u źródła według umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Bułgarią, przy spełnieniu odpowiednich warunków.

Opłaty abonamentowe za usługi SaaS, umożliwiające dostęp do infrastruktury technicznej i udostępnionych zasobów, stanowią należności za użytkowanie urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, co obliguje podatnika do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła.

Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę z tytułu licencji na oprogramowanie oraz usług wsparcia technicznego, które nie powodują przeniesienia autorskich praw majątkowych ani nie wymagają przeniesienia infrastruktury IT, nie jest objęte zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy CIT.

Płatnik jest zobowiązany do weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela dywidend, a stosowanie zwolnień podatkowych wymaga uwzględnienia rzeczywistych właścicieli dywidend. Zwolnienia i obniżone stawki podatku wymagają dochowania należytej staranności zgodnie z weryfikacją rezydencji i statusem rzeczywistego właściciela.