Zbycie wierzytelności własnych po wartości nominalnej nie stanowi odpłatnego świadczenia usług i nie podlega VAT, gdy transakcja nie przewiduje wynagrodzenia dla cesjonariusza.

Spółka ma prawo pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o przychody ze sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora, również do zera, niezależnie od wybranej metody ustalania tej podstawy, zgodnie z art. 24ca ustawy o CIT.

Zwrotne przeniesienie wierzytelności w ramach sekurytyzacji, które jest opodatkowane podatkiem VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o PCC.

Transakcja zbycia wierzytelności własnych za wartość nominalną, nieobciążona dyskontem lub innym wynagrodzeniem, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Środki uzyskane poprzez korzystanie z Programu SCF+ stanowią przychody ze zbycia wierzytelności, co obliguje podatnika do ich uwzględnienia przy kalkulacji przychodów pasywnych w ocenie prawa do estońskiego CIT (art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT).

Wynagrodzenie (Purchase Fee) za świadczenie usług faktoringu nie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, lecz podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, co uprawnia do odliczenia VAT naliczonego.

Przeniesienie wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacyjnej stanowi element kompleksowej usługi opodatkowanej podatkiem VAT, co wyklucza opodatkowanie tej czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zbycie wierzytelności własnych, uprzednio zarachowanych jako przychód, pozwala na uznanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości nominalnej wartości zbywanych wierzytelności, zapewniając neutralność podatkową transakcji. Różnice kursowe od takich wierzytelności ujawniane są w momencie faktycznego rozliczenia kompensaty, a nie w dacie cesji.

Przeniesienie wierzytelności do SPV w ramach sekurytyzacji stanowi kompleksową usługę finansową, której celem jest zapewnienie Spółce finansowania, podlegającą opodatkowaniu jako import usług przez Spółkę zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług.

Transfery wierzytelności między A B.V. a SPV, członkami holenderskiej grupy VAT, podlegają opodatkowaniu PCC w Polsce, jeśli nie są objęte VAT w Holandii, a grupa VAT nie spełnia wymogów ustawy o VAT stosowanej w Polsce.

Transfery wierzytelności do podmiotu zagranicznego, którego siedziba lub rzeczywisty ośrodek zarządzania nie znajdują się w Polsce, a które są opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w państwie członkowskim, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce.

Zbycie wierzytelności własnych po wartości nominalnej nie stanowi odpłatnego świadczenia usług i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie towarzyszy mu wynagrodzenie dla nabywcy w postaci dyskonta lub prowizji, co wyklucza taką transakcję poza zakres opodatkowania VAT.

Dopisanie kwoty korekty VAT w pełnej wysokości uprzednio dokonanej ulgi na złe długi przy zbyciu wierzytelności, niezależnie od zastosowanej ceny sprzedaży, pozostaje zgodne z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, wykluczając tym samym możliwość stosowania zasad proporcjonalności w zakresie dokonania korekty podatku.

Straty z tytułu zbycia obligacji, uwzględniając ich pożyczkowy charakter, mieszczą się w regulacji art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT i nie mogą być uznawane za koszty uzyskania przychodów, jeśli wierzytelność nie była uprzednio zarachowana jako przychód należny.

Przelew wierzytelności na rzecz podmiotu zagranicznego w zamian za wynagrodzenie stanowi usługę finansową podlegającą opodatkowaniu VAT w Polsce jako import usług, o ile zapewnia zbywcy środki pieniężne oraz przenosi ryzyko ich dochodzenia na nabywcę.

Nie stanowi przychodu wypłacona cena za wierzytelności leasingowe na podstawie cesji, przychodem są opłaty leasingowe uznane w momentach ich wymagalności. Dyskonto jest kosztem uzyskania przychodów, potrącalne jednorazowo w momencie jego poniesienia.

Cena uzyskana z tytułu sprzedaży wierzytelności własnych do Banku X stanowi przychód podatkowy ze źródeł innych niż zyski kapitałowe, a kosztem uzyskania przychodu jest wartość nominalna wierzytelności wcześniej wykazana jako przychód należny.

Przeniesienie wierzytelności przez V na rzecz X w ramach Transakcji stanowi odpłatne świadczenie usługi przez X dla V, którego miejscem opodatkowania VAT jest Polska. Transakcja jest kwalifikowana jako import usług, czyniąc V podatnikiem tej usługi dla celów podatku VAT w Polsce, zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia.

Wynagrodzenie otrzymane z tytułu wykonania umowy przenoszącej własność wierzytelności pożyczkowych uznaje się za przychód w momencie jego otrzymania, zaś kosztem uzyskania przychodu jest wartość nominalna wierzytelności do wysokości uzyskanego przychodu, bez uwzględnienia dyskonta jako kosztu.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Otrzymana należność z tytułu sprzedaży wierzytelności w postaci zachowku stanowi przychód z praw majątkowych dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, podlegający wykazaniu w PIT-36. Koszty uzyskania przychodów nie obejmują równowartości należnego zachowku, jeśli brak jest udokumentowanych wydatków związanych z jego nabyciem.

Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia wierzytelności leasingowych do SPV, przy zachowaniu własności przedmiotu leasingu, nie stanowi przychodu podatkowego. Spółka rozpoznaje przychody w dniu wymagalności opłat. Dyskonto jest kosztem uzyskania przychodów. Zmiany w stopach procentowych nie wpływają na jego rozliczenie.

Sprzedaż wierzytelności przez spółkę Y. na rzecz spółki X., podlegająca podatkowi od wartości dodanej w innym państwie UE, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce, o ile co najmniej jedna ze stron jest podatnikiem tego podatku.