Spółka nabywająca wierzytelności rozpozna przychód podatkowy w momencie otrzymania spłaty wierzytelności. Koszty nabycia tych wierzytelności stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane proporcjonalnie do uzyskanej częściowej spłaty.

Zgodnie z art. 116 ust. 6 i ust. 9a ustawy o VAT, nabywca produktów rolnych ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku, o ile zapłata następuje na rachunek bankowy nowego posiadacza gospodarstwa rolnego, a potrącenie długów z tytułu zakupionych produktów zakwalifikowane jest jako dopuszczalne potrącenie.

Środki uzyskane poprzez korzystanie z Programu SCF+ stanowią przychody ze zbycia wierzytelności, co obliguje podatnika do ich uwzględnienia przy kalkulacji przychodów pasywnych w ocenie prawa do estońskiego CIT (art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT).

Nabycie przez spółkę wierzytelności od osób fizycznych skutkuje obowiązkiem pełnienia przez spółkę roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż wypłata wynikająca z cesji wierzytelności stanowi dla cedenta przychód z praw majątkowych podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 18 ustawy o PIT.

Przychód uzyskany z odpłatnego zbycia wierzytelności nabytej na podstawie wyroku sądu stanowi przychód z praw majątkowych, podlegający opodatkowaniu według zasad ogólnych, nie zaś na podstawie wartości nominalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu.

Nabycie Wierzytelności Leasingowych przez podmiot niemiecki od polskiego podatnika VAT stanowi import usług podlegający opodatkowaniu VAT w Polsce; transakcja ta nie korzysta ze zwolnienia z VAT jako usługa w zakresie długów, lecz podlega opodatkowaniu właściwą stawką jako związana z odzyskiwaniem długów.

Nabycie Wierzytelności Pożyczkowych przez "A" DE od "A" PL stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu VAT jako import usług w Polsce, nie korzystającą ze zwolnienia VAT, a podstawę opodatkowania stanowi dyskonto.”

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Zbycie wierzytelności w faktoringu niepełnym stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, powodując powstanie przychodu w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności. Przychód jest rozpoznawany zgodnie z art. 12 ustawy o CIT w momencie cesji wierzytelności, nie później niż w dniu wystawienia faktury.

Transakcje swapów ryzyka kredytowego (CDS) prowadzone przez podmiot są opodatkowaną działalnością w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, jednakże podlegają zwolnieniu od VAT jako usługi związane z instrumentami finansowymi, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy VAT.

Koszt Wynagrodzenia Stałego z umów CDS, ponoszony przez Spółkę, stanowi koszt uzyskania przychodu z innego niż zyski kapitałowe źródła, rozpoznawany jako koszt pośredni w odniesieniu do działalności operacyjnej, w myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT.

Przychód fundacji wynikający ze spłaty wierzytelności pożyczkowej nabytej w drodze darowizny nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 25 w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy o CIT, jako że wykracza poza dozwolony zakres działalności gospodarczej fundacji rodzinnej określony w art. 5 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej.

W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której podatnik zastosował ulgę na złe długi, należność zastała zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została zbyta – z uwzględnieniem proporcji, w jakiej otrzymana z tytułu sprzedaży kwota ma się do kwoty dokonanej uprzednio

Na zbywcy wierzytelności, dokonującym nieodpłatnej cesji, nie ciąży obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 4 ustawy o tym podatku, obowiązek ten spoczywa na nabywcy.

Zbycie akcji oraz cesja wierzytelności stanowią różne źródła przychodów. Zysk z akcji podlega opodatkowaniu na zasadach z art. 30b u.p.d.o.f., natomiast cesja wierzytelności — wg art. 18 u.p.d.o.f. Nie jest wymagana korzyść ekonomiczna, by powstał obowiązek podatkowy przy zbyciu akcji.

Cesja wierzytelności, jako umowa sprzedaży przy braku opodatkowania VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych z zastosowaniem stawki 1% od wartości rynkowej wierzytelności, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Subrogacja wierzytelności dokonana zgodnie z art. 518 § 1 pkt 3 K.c. nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jako że nie jest objęta zamkniętym katalogiem umów podlegających opodatkowaniu według ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Przychód ze sprzedaży akcji powstaje z chwilą przeniesienia ich własności na nabywcę i podlega opodatkowaniu jako przychody z kapitałów pieniężnych, niezależnie od faktycznego otrzymania środków. Cesja wierzytelności sprzedanych akcji generuje natomiast przychód z praw majątkowych opodatkowany na zasadach ogólnych.

Przychody uzyskane z tytułu cesji wierzytelności z obligacji, w tym zaległe odsetki i koszty windykacji, kwalifikowane są jako przychody z praw majątkowych i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej, nie znajdując się w zakresie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja podatkowa orzeka, że dla możliwości odliczenia zryczałtowanego zwrotu VAT przez nabywcę produktów rolnych, kluczowe jest, by zapłata nastąpiła bezpośrednio na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, co wyklucza możliwość dokonywania płatności na rachunek bankowy cesjonariusza, w świetle art. 116 ust. 6 pkt 2 Ustawy o VAT.

Zwrotne przeniesienie wierzytelności w ramach usługi sekurytyzacji, jako element opodatkowanej VAT-em usługi, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 2 pkt 4 ustawy PCC.

Transakcje nabycia i zbycia praw i obowiązków z umów kredytowych, nabywanych i zbywanych przez bank, są zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 i 40 ustawy o VAT, o ile nie prowadzą do czynności windykacyjnych, a za podstawę opodatkowania uznaje się wynegocjowane wynagrodzenie, jak opłata transakcyjna, prowizja przygotowawcza czy dyskonto.