W kontekście zbycia wierzytelności objętych ulgą na złe długi, wierzyciel jest zobowiązany do pełnego zwiększenia podstawy opodatkowania i VAT należnego. Proporcjonalna korekta nie znajduje zastosowania bez względu na cenę zbycia, zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, wierzyciel rezygnuje z praw wierzytelności i traci prawo do ulgi.

Ulga na złe długi, o której mowa w art. 26i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może być uwzględniona przy obliczaniu podstawy daniny solidarnościowej, gdyż katalog odliczeń przy jej ustalaniu wynikający z art. 30h ust. 2 ustawy jest zamknięty.

Podatnik, który przewidując opóźnione płatności, nie odliczył VAT, ma prawo do późniejszego odliczenia podatku naliczonego dotyczącego faktur zakupowych po faktycznym uregulowaniu zobowiązania, bez obowiązku korekty wcześniejszych okresów rozliczeniowych, w granicach pięcioletniego terminu przedawnienia prawa do odliczenia.

Art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy o VAT interpretuje się w ten sposób, iż trzyletni termin na skorzystanie z ulgi na złe długi liczy się od końca roku, w którym wystawiono fakturę, niezależnie od późniejszego uprawomocnienia się roszczenia wskutek sądowego wyroku.

Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktury wyłącznie za okres, w którym nastąpiło faktyczne uregulowanie należności, bez konieczności korekty za wcześniejsze okresy, o ile odliczenie nie miało miejsca przed uregulowaniem.

Podatnik rozliczający przychody z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych nie jest uprawniony do skorzystania z ulgi na złe długi w odniesieniu do wierzytelności wobec dłużnika mającego siedzibę za granicą, jeśli dłużnik nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest objęty postępowaniem upadłościowym.

Śmierć dłużnika nie wpływa na możliwość skorzystania z ulgi na złe długi przez wierzyciela, o ile spełnione są ustawowe przesłanki, tj. brak przedawnienia wierzytelności oraz ich nieuregulowanie ani zbycie do momentu złożenia zeznania podatkowego.

Obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczy tylko tej części nieuregulowanych zobowiązań, które były zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a nie wydatków powiązanych z działalnością objętą zwolnieniem podatkowym.

Przepisy VAT nakładają na podatników prowadzących działalność gospodarczą obowiązek zapłaty podatku, nawet jeśli nie została dokonana jeszcze płatność za transakcję. Takie rozwiązanie nie jest kłopotliwe, o ile mamy do czynienia z rzetelnymi kontrahentami, jednak, jak pokazuje praktyka, nie zawsze tak jest. Zatory płatnicze są zmorą wielu przedsiębiorców, co niekiedy może stanowić nawet zagrożenie

Kwoty zasądzone wyrokiem sądu, w tym odsetki i zwrot kosztów procesu, stanowią przychody z działalności gospodarczej, które u podatnika powstają z chwilą ich faktycznego otrzymania, uwzględniając odpowiednie przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie tzw. ulgi na złe długi. Ulga ta jest możliwa tylko przed uregulowaniem wierzytelności.

W przypadku umorzenia wierzytelności w postępowaniu restrukturyzacyjnym, ulga na złe długi, na podstawie art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie ma zastosowania, gdyż odnosi się ona wyłącznie do wierzytelności istniejących, które nie zostały uregulowane lub zbyte.

Dopisanie kwoty korekty VAT w pełnej wysokości uprzednio dokonanej ulgi na złe długi przy zbyciu wierzytelności, niezależnie od zastosowanej ceny sprzedaży, pozostaje zgodne z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, wykluczając tym samym możliwość stosowania zasad proporcjonalności w zakresie dokonania korekty podatku.

W przypadku uregulowania należności wynikającej z faktury zakupowej po terminie 90 dni od płatności, podatnik może dokonać odliczenia VAT naliczonego w okresie faktycznego uregulowania zobowiązania, pod warunkiem, że wcześniej nie skorzystał z odliczenia. Skorygowanie odliczenia nie jest wymagane, jeżeli podatnik nie wykazał naliczonego podatku przed jego zapłatą.

Faktura korygująca obniżająca podstawę opodatkowania i VAT w przypadku ugody lub wyroku sądowego z TU ustalających niższe odszkodowanie niż pierwotna faktura uprawnia do obniżenia w okresie jej wystawienia, pod warunkiem uzgodnienia tego z nabywcą; po wejściu KSeF, korekta ta musi być dokonana w okresie wystawienia faktury korygującej.

W przypadku zbycia wierzytelności uprzednio objętej ulgą na złe długi, wierzyciel jest zobowiązany do skorygowania podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku VAT w proporcji do uzyskanej kwoty sprzedaży, zgodnie z interpretacją art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, uwzględniając zasady proporcjonalności i neutralności podatku.

Podatnik, który nie odliczył podatku VAT naliczonego na bieżąco z tytułu faktury i ureguluje należność po upływie terminu z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, ma prawo do odliczenia tego podatku w okresie faktycznej zapłaty, bez obowiązku dokonania korekty wcześniejszych rozliczeń.

Umowa o korzystanie z gruntu, kreująca zobowiązania podobne do dzierżawy, zawartą pomiędzy spółdzielnią a miastem, jest traktowana jako transakcja handlowa podlegająca obowiązkowi zwiększenia podstawy opodatkowania o nieuregulowane zobowiązania z niej wynikające, zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek, który uprzednio skorzystał z ulgi na złe długi, nie ma obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania CIT o należność uregulowaną na podstawie ugody, w okresie opodatkowania ryczałtem.

Ulga na złe długi, zgodnie z art. 30h ust. 2 ustawy PIT, nie może pomniejszać podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, ponieważ przepis ten nie wymienia tej ulgi w zamkniętym katalogu odliczeń. Korekta deklaracji DSF-1 w tym zakresie jest bezzasadna.

Ulga na złe długi wykazana w PIT-36L nie obniża podstawy daniny solidarnościowej, gdyż nie jest wymieniona w katalogu odliczeń art. 30h ustawy o PIT, co oznacza, że podstawy obliczenia daniny nie można pomniejszać o tę ulgę.

Termin 90 dni na możliwość skorzystania z ulgi na złe długi nie „przesuwa się” na najbliższy, pierwszy dzień roboczy następujący bezpośrednio po dniu lub dniach ustawowo wolnych od pracy. Takie stanowisko zajął Szef KAS, zmieniając interpretację wydaną wcześniej przez Dyrektora KIS.