Koszty poniesione przez podatnika na odszkodowania, zadośćuczynienia oraz związane z nimi koszty sądowe w związku z wypadkiem przy pracy, nieobjęte wyłączeniami z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż są to wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mające na celu jej zabezpieczenie lub zachowanie.

Wypłaty wynagrodzeń typu „earn-out” w opisanym zdarzeniu przyszłym stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż bezpośrednio związane z przychodami i potrącalne w dacie poniesienia, zakwalifikowane jako koszty operacyjne związane z działalnością gospodarczą, a nie z zyskami kapitałowymi.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Przychody z tytułu refakturyzacji kosztów licencyjnych w centralizowanym modelu zakupowym Grupy nie są przychodami z zysków kapitałowych. Kosztem są wydatki, których poniesienie wprost wpływa na uzyskanie przychodu podlegającego rozliczeniu operacyjnemu. Wydatki na własne potrzeby są kosztem pośrednim.

Dodatkowe wpłaty dokonywane przez kredytodawców na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, zgodnie z ustawą o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty pośrednie, nie podlegające wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 76 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wypłaty typu earn-out, jako koszty pośrednie ponoszone przez spółkę kontynuującą działalność operacyjną, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, niezależnie od przeniesienia własności udziałów, i alokowane są, przy założeniu braku przychodów kapitałowych, wyłącznie do przychodów operacyjnych.

W przypadku umowy master franczyzy, wartość początkowa wiedzy przekazanej polskiej spółce franczyzobiorcy powinna zostać ustalona na podstawie ceny jednorazowej opłaty licencyjnej. Zmienne części opłaty uzależnione od przychodów nie mogą być włączone do wartości początkowej, lecz rozliczane jako koszty pośrednie według art. 16g ust. 14 ustawy o CIT.

Koszty prowadzenia zagranicznego rachunku bankowego mogą stanowić koszt uzyskania przychodu tylko w zakresie, w jakim pozostają w bezpośrednim związku z przychodami z tytułu zbycia papierów wartościowych rozliczanych w danym roku podatkowym na podstawie art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wynagrodzenie earn-out, nie stanowiące ceny nabycia ani warunkujące skuteczność nabycia udziałów, jest pośrednim kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, potrącalnym w dacie poniesienia, klasyfikowanym do przychodów operacyjnych, a nie zysków kapitałowych.

Koszty transakcyjne poniesione w celu nabycia udziałów lub akcji, niezrealizowane dotychczas, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami i powinny być alokowane do dochodów z zysków kapitałowych oraz innych źródeł przychodów według proporcji przychodów zgodnie z art. 15 ust. 2 w związku z ust. 2b ustawy o CIT.

Wydatki związane z kosztami obsługi długu (DSCR) oraz koszty obsługi specjalnego konta rezerwowego (DSRA), jak również związane z nimi odsetki, naliczone przed dniem oddania inwestycji do używania, stanowią koszty pośrednie (OPEX) zgodnie z art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d ustawy o CIT.

Wydatki ponoszone na pakiety medyczne dla współpracowników B2B nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż stanowią koszty reprezentacji zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.

Koszty kredytu zaciągniętego na nabycie udziałów, niebędące wydatkami bezpośrednim, mogą być zaliczone jako pośrednie koszty uzyskania przychodów i alokowane proporcjonalnie do przychodów z różnych źródeł, stosownie do art. 15 ust. 1, 2 i 2b ustawy CIT.

Opłata wstępna w umowie leasingu operacyjnego samochodów osobowych stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jego poniesienia, niezależnie od jej wysokości, o ile spełnia warunki definicji leasingu operacyjnego określone w ustawie o CIT.

Koszty finansowania dłużnego związane z nabyciem udziałów w spółkach, realizowane w ramach strategii ekspansji w systemie podatkowej grupy kapitałowej, należy uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów. Podlegają one alokacji do źródeł przychodów – zysków kapitałowych i operacyjnych – zgodnie z kluczem przychodowym z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

Świadczenie Earn-Out wypłacane w ramach realizacji zobowiązań kontraktowych związane jest z pośrednimi kosztami działalności operacyjnej, a nie nabyciem udziałów, co skutkuje jego ujęciem jako koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Opłaty za niewykorzystane kredyty związane z inwestycjami mogą zwiększać wartość początkową środków trwałych, podczas gdy odsetki naliczane po ich przyjęciu są pośrednimi kosztami uzyskania przychodów potrącanymi w dacie ich zapłaty.

Opłaty przyłączeniowe ponoszone przy budowie farmy wiatrowej stanowią koszty bieżącej działalności potrącalne w dacie ich poniesienia, gdyż służą wyłącznie zasilaniu farmy i nie wpływają na wartość początkową środka trwałego, który stanowi farma wiatrowa, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Saldo Dodatnie stanowi koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a moment jego rozpoznania przypada na czas otrzymania ostatecznego rozliczenia od Zarządcy Rozliczeń, kończącego 3-letni okres rozliczeniowy.

Saldo Dodatnie, powstające w wyniku aukcji OZE i wynikające z wyższej rynkowej ceny energii w stosunku do ceny aukcyjnej, kwalifikuje się jako pośredni koszt uzyskania przychodów, ponoszony w celu zabezpieczenia działalności gospodarczej; jego rozpoznanie jako koszt podatkowy winno nastąpić dopiero po jego ostatecznym ustaleniu po zakończeniu okresu rozliczeniowego.

Saldo Dodatnie powstałe w systemie aukcyjnym OZE podlega uznaniu za koszt uzyskania przychodu w momencie jego ostatecznego ujawienia po zakończeniu okresu rozliczeniowego, zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Kwota stanowiąca Saldo Dodatnie, ujmująca różnicę pomiędzy ceną rynkową a ceną aukcyjną, stanowi dla wytwórcy energii odnawialnej koszt uzyskania przychodów, koszt ten należy rozpoznać po ostatecznym zamknięciu 3-letniego okresu rozliczeniowego.

Kwota stanowiąca Saldo Dodatnie w aukcyjnym systemie wsparcia OZE powinna zostać uznana za koszt uzyskania przychodu dopiero po zakończeniu okresu rozliczeniowego i otrzymaniu ostatecznego potwierdzenia jej wysokości od operatora.