W strukturze finansowania back-to-back polski płatnik może zastosować koncepcję look-through approach i uznać bank finansujący za podatnika oraz rzeczywistego właściciela odsetek, jeżeli pośrednik nie jest ekonomicznie uprawniony do należności, bank rozpoznaje przychód w państwie rezydencji, a płatność zachowuje charakter odsetek. Przy spełnieniu wymogów dokumentacyjnych i należytej staranności odsetki

Dla zastosowania preferencji podatku u źródła okres skuteczności certyfikatu rezydencji wyznacza wyłącznie okres rezydencji podatkowej potwierdzony przez właściwy organ podatkowy. W braku takiego oznaczenia płatnik stosuje certyfikat przez 12 miesięcy od daty jego wydania, natomiast informacje deklarowane przez podatnika lub dodatkowe odniesienia do umów zawartych z państwami trzecimi nie pozbawiają

Dla celów zastosowania art. 29 ust. 2 i art. 41 ust. 9a ustawy o PIT wiążący jest okres rezydencji podatkowej wyraźnie poświadczony przez właściwy zagraniczny organ podatkowy; w braku takiego okresu certyfikat stosuje się przez 12 miesięcy od wydania. Informacje niewchodzące w zakres poświadczenia organu ani dodatkowe odniesienia do umów zawartych przez państwo rezydencji z państwami trzecimi nie pozbawiają

Wypłata należności dywidendowych za pośrednictwem podmiotu transparentnego podatkowo nie wyklucza zastosowania zwolnienia z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT wobec podmiotu, któremu przychód jest w całości przypisywany i który jest jego rzeczywistym właścicielem, jeżeli płatnik dysponuje dokumentami z art. 26 ust. 1g. Po przekroczeniu progu z art. 26 ust. 2e zwolnienie wymaga jednak skutecznego oświadczenia

Jeżeli należności wypłacane formalnie na rzecz transparentnego podatkowo podmiotu zagranicznego są w całości przypisywane zagranicznemu programowi emerytalnemu będącemu ich rzeczywistym właścicielem, płatnik może zastosować zwolnienie z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT po spełnieniu wymogów dokumentacyjnych z art. 26 ust. 1g. Przekroczenie progu z art. 26 ust. 2e wyłącza jednak automatyczne stosowanie

Jeżeli należności z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT są wypłacane formalnie na rzecz podmiotu transparentnego podatkowo, lecz w całości przypisywane zagranicznemu programowi emerytalnemu będącemu ich rzeczywistym właścicielem, płatnik może zastosować zwolnienie z art. 6 ust. 1 pkt 11a w trybie art. 26 ust. 1g po uzyskaniu dokumentów tego programu; po przekroczeniu progu z art. 26 ust. 2e konieczne jest

Zwolnienie z podatku u źródła określone w art. 21 ust. 3 ustawy o CIT nie przysługuje w odniesieniu do należności wypłacanych przez położony w Polsce zagraniczny zakład spółki mającej siedzibę w Norwegii, gdyż art. 21 ust. 3 pkt 1 lit. b tej ustawy wymaga, aby spółka, do której należy zakład, podlegała opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej; przynależność Norwegii do EOG nie zastępuje

Płatnik PIT może zastosować preferencję traktatową wobec należności licencyjnych i usług niematerialnych na podstawie certyfikatu rezydencji otrzymanego po wypłacie, jeżeli certyfikat potwierdza rezydencję na dzień wypłaty. Ważność niemieckiego certyfikatu wyznacza część poświadczona przez organ, a przy usługach stanowiących zyski przedsiębiorstwa nie bada się statusu rzeczywistego właściciela.

Wynagrodzenie amerykańskiego rezydenta za samodzielne przygotowanie i przeprowadzenie warsztatów naukowych na podstawie umowy o dzieło stanowi dochód z wolnego zawodu w rozumieniu art. 15 umowy polsko-amerykańskiej. Jeżeli pobyt wykonawcy w Polsce nie przekracza 183 dni w roku podatkowym, a jego rezydencja została udokumentowana certyfikatem, płatnik nie pobiera podatku u źródła, lecz składa informację

Odpłatność za usługi hostingu należy uznać za należności z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 12 ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Niemcami.

Zwrot podatku u źródła, wcześniej zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, rozpoznawany w chwili faktycznego otrzymania środków na rachunek bankowy podatnika zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Należności z tytułu Programów LUK nie mieszczą się w zakresie przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i nie wymagają poboru podatku u źródła, natomiast należności za Programy SaaS, jako za użytkowanie urządzenia przemysłowego, podlegają temu obowiązkowi; umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mogą stanowić podstawę relokacji obowiązku podatkowego do kraju rezydencji dostawcy.

Płatności dokonywane przez polską spółkę na rzecz niemieckiej spółki matki za usługi IT nie podlegają jako należności licencyjne. Nie dotyczą więc limitu 2.000.000 zł ani mechanizmu pay and refund, pod pewnymi wyjątkami dotyczącymi użytkowania urządzeń przemysłowych w usługach nr 2-6 oraz najmu sprzętu IT.

Płatności pomiędzy Oddziałem a Centralą spółki zagranicznej nie są traktowane jako transakcje pomiędzy odrębnymi podmiotami, co wyklucza zastosowanie art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego (WHT) w Polsce.

Konwersja pożyczki na udziały z nadwyżką (agio) w polskiej spółce kapitałowej, przy niemieckim rezydencie podatkowym jako udziałowcu, nie generuje w Polsce przychodu podatkowego do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami.

Płatność prowizji od niewykorzystanej części pożyczki, stanowiącej wynagrodzenie za gotowość do udzielenia finansowania, kwalifikuje się jako "odsetki" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 11 ust. 4 UPO PL-DE. W konsekwencji, na pożyczkobiorcy ciąży obowiązek poboru podatku u źródła od tej prowizji.

Zapłata części kapitałowej z tytułu leasingu finansowego nie powoduje w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych, podczas gdy część odsetkowa podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła jako należność licencyjna przy zastosowaniu stawki 5%, zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami.

Płatności dokonywane przez podatnika za towary zawierające oprogramowanie, będące integralną częścią nabywanych produktów, nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż nie wiążą się z przeniesieniem praw autorskich ani uprawnień do modyfikacji oprogramowania.

Opłaty abonamentowe za usługi SaaS, umożliwiające dostęp do infrastruktury technicznej i udostępnionych zasobów, stanowią należności za użytkowanie urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, co obliguje podatnika do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła.

Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę z tytułu licencji na oprogramowanie oraz usług wsparcia technicznego, które nie powodują przeniesienia autorskich praw majątkowych ani nie wymagają przeniesienia infrastruktury IT, nie jest objęte zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy CIT.

Przychody uzyskane z zagranicznych źródeł, od których potrącony został podatek u źródła, nie muszą być uwzględniane w zaliczkach na CIT, lecz powinny być rozliczane przy składaniu zeznania rocznego. Spółka ma prawo odliczyć w Polsce podatek u źródła zapłacony w USA od podatku dochodowego od kwalifikowanych dochodów z praw własności intelektualnej.

Spółka, działając jako płatnik, może zastosować zwolnienie z WHT lub preferencyjną stawkę WHT na podstawie UPO, nawet gdy certyfikat rezydencji kontrahenta jest uzyskany po wypłacie, o ile jego ważność obejmuje dzień płatności; jednakże wszelkie opłaty związane z udzieleniem gwarancji podlegają opodatkowaniu jako odsetki.

Spółka A Sp. z o.o. może stosować zwolnienie z WHT albo preferencyjną stawkę WHT, nawet jeśli certyfikat rezydencji odbiorcy płatności zostanie uzyskany po terminie, pod warunkiem jego ważności na dzień płatności. Ponadto, certyfikaty niemieckie mają ważność zgodnie z określonymi zasadami dokumentacyjnymi, a płatności na rzecz EBI są generalnie zwolnione z WHT.

Należności wypłacane za najem nieskomplikowanych pojemników transportowych nie stanowią zapłaty za użytkowanie urządzeń przemysłowych i nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła wg art. 21 ust. 1 pkt 1 CIT.