Kara umowna za nieterminowe wykonanie usług, nieobjęta katalogiem wyłączeń art. 23 ust. 1 PIT, może stanowić koszt uzyskania przychodu, jeżeli służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, szczególnie gdy opóźnienie wynika z siły wyższej.

Świadczenia mające charakter kara umownej nie są zwolnione z podatku, gdyż nie mają waloru odszkodowawczego i podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, podobnie jak odsetki, podczas gdy zwrot kosztów sądowych jest zwolniony tylko w części odpowiadającej kosztom poniesionym.

Kary umowne i odszkodowania poniesione z tytułu niezawinionej utraty, uszkodzenia przesyłki i nieterminowego dostarczenia towarów mogą być zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. Wyłączenie z kosztów podatkowych przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie dotyczy takich odszkodowań, jeżeli ich poniesienie ma na celu zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Kara umowna za opóźnienie w realizacji umowy, wynikła z przyczyn niezależnych od podatnika, jeśli nastąpiła z dochowaniem należytej staranności, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu według art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Jeżeli należność z faktury, zawierającej towary lub usługi z załącznika nr 15 do ustawy o VAT, uiszcza się po potrąceniu kar umownych, mechanizm podzielonej płatności obowiązuje dla pozostałej kwoty, a VAT należy wyliczyć proporcjonalnie.

Niezapłacona przez kontrahenta część wynagrodzenia za prace podwykonawcze, której zapłaty żąda podatnik, stanowi przychód podatkowy w dacie otrzymania tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, i nie może być uznana za przedpłatę związaną z planowanym wykonaniem prac.

Wydatki ponoszone przez spółkę na prezenty dla kontrahentów oraz imprezy integracyjne nie podlegają opodatkowaniu estońskim CIT, o ile wykazują związek z działalnością gospodarczą. Wydatki na alkohol podczas imprez integracyjnych oraz wynagrodzenia członków zarządu przekraczające limity mogą być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą lub ukryte zyski.

Kary umowne za nieterminowe wykonanie usług, w tym opóźnienia nie z winy podatnika, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kary umowne wynikające z nieterminowego wykonania umowy, niezależnie od winy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Przychód z wykonanej usługi nie może być pomniejszony o kwotę potrąconej kary umownej.

Zapłata kar umownych, wynikająca z niezawinionej przez podatnika zwłoki, nie wyłączonej przez art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, stanowi koszt uzyskania przychodu, jeśli służy zabezpieczeniu źródła przychodów.

Opłata z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy najmu przez spółkę z winy najemcy, mająca charakter kary umownej, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług i jako taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) jako czynność poza zakresem VAT.

Należności wynikające z kar umownych za brak zwrotu sprzętu po zakończeniu umowy najmu, traktowane jako odszkodowanie, nie podlegają opodatkowaniu VAT, ponieważ nie mają charakteru odpłatnej dostawy towarów ani świadczenia usług. Dokumentacją tych należności jest nota księgowa.

Kary umowne poniesione za nieterminowe wykonanie napraw mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, jeżeli nie są związane z wadliwością świadczenia usług, lecz mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i zabezpieczeniem źródła przychodów.

Nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów kary umowne i odsetki określone z tytułu zwłoki w realizacji zobowiązań kontraktowych, nawet jeśli wynikały z przyczyn niezawinionych przez podatnika, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 oraz zasadą akcesoryjności świadczeń, co do zasady pozbawiającą tych odsetek statusu kosztu podatkowego.

Uznanie Opłaty za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, sposób udokumentowania obciążenia Państwa za utracone palety oraz brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wystawienia przez Wynajmującego faktury obejmującej Opłatę.

Ustalenie, czy zapłata kar umownych w całości na rzecz Zamawiającego z tytułu nieterminowej realizacji umowy stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu, a otrzymany zwrot z tytułu kar umownych od Podwykonawcy stanowi przychód podatkowy dla Wnioskodawcy.

Czy poniesione do tej pory oraz poniesione w przyszłości przez Spółkę wydatki na rzecz kontrahentów, na zapłatę kar umownych za nieterminowe dostarczenie towarów w sytuacjach opisanych w stanie faktycznym/przyszłym, stanowią dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek po stronie Wnioskodawcy.

Czy środki pieniężne zapłacone Wynajmującemu na podstawie zawartego porozumienia w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu powierzchni magazynowych określonych w stanie faktycznym, mogą stanowić dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów noty obciążeniowej w związku z usunięciem wad wykonanych przez wykonawcę zastępczego.

Dotyczy ustalenia, czy zapłacona przez Wnioskodawcę kara umowna za przekroczenie terminu wykonania umowy objęta notą księgową (…) z dnia (…) w kwocie (…), stanowi koszt uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r.

Skutki podatkowe otrzymania zadatku (kwoty gwarancyjnej) oraz kary umownej.

Brak opodatkowania otrzymanej kwoty gwarancyjnej i kary umownej z tytułu niezawarcia umowy sprzedaży nieruchomości.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu poniesionej Opłaty z tytułu polubownego rozwiązania umowy najmu.

Brak obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w oparciu o art. 89b ustawy, a tym samym uprawnienie do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o skorygowaną wcześniej kwotę podatku naliczonego.