Koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych związanych z działalnością badawczo-rozwojową stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 26e UPDOF. Jednak koszty opłat licencyjnych są niekwalifikowane w kontekście ulgi badawczo-rozwojowej, jeżeli nie mogą być uznane za koszty sprzętu specjalistycznego.

Lokal niemieszkalny wykorzystywany na cele krótkotrwałego zakwaterowania, mimo zmiany użytkowania, nie traci uprawnień do amortyzacji podatkowej, gdyż nie staje się lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Wydatki na prace wdrożeniowe oraz wynagrodzenia zespołu projektowego zwiększają wartość niematerialną i prawną, zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT. Każda nowa licencja oprogramowania musi być odrębnie rozpoznana jako wartość niematerialna i prawna według art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy CIT.

Podejmowana przez podatnika działalność w zakresie palenia i tworzenia unikatowych produktów – limitowanych kaw stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 18d ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki na wynagrodzenia związane z B+R, subskrypcje aplikacji są kwalifikowane, zaś opłaty leasingowe za piec nie. Opłaty amortyzacyjne od środków trwałych są kwalifikowane przy wykorzystywaniu w B+R.

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla części budynku wykorzystywanej w działalności gospodarczej jest dopuszczalne, lecz zmiana metody amortyzacji na indywidualną jest niedopuszczalna dla środków trwałych wcześniej amortyzowanych metodą liniową.

Przychody uzyskiwane przez Spółkę w wyniku oferowania usług dostępu do funkcjonalności Oprogramowania stanowią przychody z zysków kapitałowych, a odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnych i prawnych są ograniczone do wysokości wcześniejszego przychodu z ich zbycia, zgodnie z art. 7b i art. 16 ust. 1 pkt 64a ustawy o CIT.

Dochody Spółki z tytułu opłat licencyjnych za gry komputerowe stanowią dochody z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej i mogą być opodatkowane preferencyjną stawką 5% w ramach ulgi IP Box, przy spełnieniu wymogów związanych z prowadzeniem działalności B+R oraz zgodnych z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Bazę Klientów B i C, nabyte w celu poszerzenia działalności dystrybucyjnej, należy traktować jako wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, zaś transakcję przeniesienia praw do tych baz jako zysk z przeniesienia własności, nie podlegający opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Zmiana stawek amortyzacyjnych środków trwałych dla działalności strefowej jest dopuszczalna, pod warunkiem, że środki te były w ewidencji przed 2021 r. Spółka nie ma obowiązku dostosowania ich do okresu ekonomicznej użyteczności. Nieuprawnione jest stosowanie korekt wstecznych dotyczących tych odpisów.

Po 2022 roku lokale mieszkalne używane w działalności gospodarczej nie podlegają amortyzacji jako koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co obejmuje również lokale niewykorzystywane w najmie lub dzierżawie.

Stawka indywidualna amortyzacji dla lokalu niemieszkalnego po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji może być ustalona na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, a nie art. 22j ust. 4, jako że odnosi się do inwestycji w obcych środkach trwałych. Stanowisko wnioskodawcy uznane jest za nieprawidłowe z uwagi na błędne wskazanie podstawy prawnej.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie uprawnia podatników do modyfikacji stawek wstecznie za zakończone lata podatkowe.

Działalność spółki w ramach projektu, co do zasady, stanowi działalność badawczo-rozwojową, uprawniającą do ulgi podatkowej na podstawie art. 18d ustawy o CIT, a ponoszone koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisy amortyzacyjne od licencji są uznane za koszty kwalifikowane, jeśli spełniają wymogi ustawowe.

Korekta kosztów podatkowych o odpisy amortyzacyjne na skutek niewłaściwego uznania własności przedmiotu nie może być dokonana na bieżąco, gdy brak jest przesłanek błędu rachunkowego lub omyłki; wymaga to korekty wstecznej.

Działalność Wnioskodawcy spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej umożliwiające zastosowanie ulgi B+R, lecz nie wpływa na podstawę daniny solidarnościowej ani nie uprawnia do korekty deklaracji DSF-1.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.

Spółka nieruchomościowa, która dla celów bilansowych nie klasyfikuje nieruchomości jako środków trwałych podlegających amortyzacji, posiada prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych nieruchomości, niezależnie od limitu przewidzianego w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Podatnik prawidłowo alokuje odpisy amortyzacyjne od nabytego patentu, dzieląc je pomiędzy przychody z zysków kapitałowych i inne źródła, zgodnie z adekwatnym kluczem alokacji, w sytuacji gdy przypisanie kosztów bezpośrednio do źródeł przychodów nie jest możliwe (art. 15 ust. 2 i 2b CIT).

Z dniem 1 stycznia 2022 r. wyłączono możliwość amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych, niezależnie od ich przeznaczenia, a dotychczasowe odpisy amortyzacyjne mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów jedynie do końca 2022 r. Postanowienia przepisów nie przewidują ochrony praw nabytych w tym zakresie.

Koszt nabycia licencji oraz prace wdrożeniowe, o ile są niezbędne do uruchomienia i funkcjonalnego wykorzystania oprogramowania, stanowią podstawę wartości początkowej amortyzowanej wartości niematerialnej i prawnej, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 i art. 16g ust. 3 ustawy o CIT.

Budynki i lokale mieszkalne, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej, podlegają wykluczeniu z amortyzacji podatkowej według ustawy PIT. Formalna klasyfikacja nieruchomości warunkuje uznanie odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik jest uprawniony do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych odnoszących się do wykorzystywanej części nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów, przy zastosowaniu wybranej metody amortyzacji. Nie można jednako zastosować indywidualnej stawki amortyzacji po rozpoczęciu amortyzacji środka trwałego, nawet w razie jego ulepszenia.