Działalność badawczo-rozwojowa Wnioskodawcy spełnia ustawowe kryteria uzyskania oceny jako działalność kwalifikująca się do ulgi B+R, na podstawie art. 4a pkt 26-28 oraz art. 18d CIT, umożliwiając odliczenie odpowiadających kosztów zgodnie z przepisami prawa.

Koszty wdrożenia Oprogramowania, z wyłączeniem kosztów operacyjnych i bieżącego utrzymania, jako usługi związane z jego przystosowaniem, zwiększają wartość początkową WNP, podlegającą amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT; jednocześnie mogą być one zaliczone do kosztów kwalifikowanych inwestycji zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia WNI.

Wydatki związane z tworzeniem i rozwijaniem innowacyjnych rozwiązań informatycznych X i Y mogą być kwalifikowane jako koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem, że koszty licencji i hostingu w modelu subskrypcyjnym nie spełniają kryteriów dla uznania ich za koszty kwalifikowane ulgi B+R.

W świetle art. 18d ustawy o CIT, działalność polegająca na tworzeniu oprogramowania, będąca działalnością twórczą i systematyczną, może być uznana za badawczo-rozwojową, z możliwością odliczenia odpowiednich kosztów osobowych jako kosztów kwalifikowanych; jednakże wydatki na licencje czy usługi zewnętrzne, niebędące WNiP, nie stanowią kosztów kwalifikowanych.

Spółka będąca następcą prawnym przekształconego zakładu budżetowego ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wniesionych na pokrycie kapitału, niezależnie od ich wcześniejszej amortyzacji w zakładzie.

W przypadku umowy master franczyzy, wartość początkowa wiedzy przekazanej polskiej spółce franczyzobiorcy powinna zostać ustalona na podstawie ceny jednorazowej opłaty licencyjnej. Zmienne części opłaty uzależnione od przychodów nie mogą być włączone do wartości początkowej, lecz rozliczane jako koszty pośrednie według art. 16g ust. 14 ustawy o CIT.

Działalność spółki jawnej spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 5a ustawy o PIT, co uprawnia wspólnika do skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej oraz odliczenia amortyzacji w zakresie kosztów kwalifikowanych.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez wspólnika spółki jawnej, spełniająca definicje twórczej działalności systematycznej, kwalifikuje się do ulgi B+R. Kwalifikowane odpisy amortyzacyjne mogą być odliczane proporcjonalnie do udziału kosztów kwalifikowanych w wartości początkowej prac rozwojowych.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

Działalność badawczo-rozwojowa spółki X Sp. z o.o., spełniająca kryteria twórczości i systematyczności, kwalifikuje się jako działalność B+R zgodnie z art. 4a Ustawy CIT, uprawniając do ulgi badawczo-rozwojowej, z zastrzeżeniem, że tylko niektóre koszty mogą być uznane za kwalifikowane.

Opłaty za licencje i subskrypcje na oprogramowanie specjalistyczne, nie będące aktywami materialnymi, nie stanowią kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ust. 2 pkt 2a ustawy o CIT i tym samym nie mogą być odliczone od podstawy opodatkowania w ramach ulgi badawczo-rozwojowej.

Koszty uzyskania przychodów ze sprzedaży akcji uzyskanych w drodze podziału przez wyodrębnienie, ustala się w wysokości podatkowej wartości składników przeniesionych do spółki przejmującej, zgodnie z art. 15 ust. 1lb pkt 2 ustawy o CIT, z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych oraz ograniczeń wynikających z art. 16 ust. 1 pkt 39 dla wierzytelności.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.

Informacje o Klientach, niekwalifikowane jako know-how w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy CIT, stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z działalnością, potrącalne w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy CIT.

Opłaty licencyjne, nie stanowiąc wartości niematerialnych i prawnych w rozumieniu ustawy o CIT, mogą być uznane za koszty podatkowe jako koszty pośrednie, jeśli istnieje związek z przychodami, lecz nie bezpośredni.

Przychody uzyskane przez Wnioskodawcę z różnych zagranicznych źródeł można klasyfikować jako "przychody zagraniczne" w rozumieniu art. 30k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umożliwiające zastosowanie do nich opodatkowania ryczałtem, o ile Polska nie miałaby prawa do ich opodatkowania bez zmiany rezydencji podatkowej.

Znaki towarowe zarejestrowane poza UE nie mogą być uznane za wartości niematerialne podlegające amortyzacji, podczas gdy patenty europejskie, autorskie prawa majątkowe oraz know-how, które posiadają niezbędne cechy prawne, podlegają amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT.

Nabycie Bazy Klientów przez spółkę stanowi nabycie wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 Ustawy o CIT, podlegającej amortyzacji jako know-how, gdy spełnia kryteria poufności, istotności, możliwości identyfikacji i przewidzianego długoletniego użytkowania.

Działalność spółki w ramach projektu, co do zasady, stanowi działalność badawczo-rozwojową, uprawniającą do ulgi podatkowej na podstawie art. 18d ustawy o CIT, a ponoszone koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisy amortyzacyjne od licencji są uznane za koszty kwalifikowane, jeśli spełniają wymogi ustawowe.

Wyodrębniona działalność serwisowa stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że jej sprzedaż skutkuje rozpoznaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Działalność Wnioskodawcy spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej umożliwiające zastosowanie ulgi B+R, lecz nie wpływa na podstawę daniny solidarnościowej ani nie uprawnia do korekty deklaracji DSF-1.

Opłaty za dostęp do programu księgowego w modelu SaaS, nie uprawniające do nabycia praw autorskich lub licencji, nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji według art. 16b ustawy o CIT. Wydatki te powinny być ujmowane jako koszty operacyjne.

Wydatki poniesione na nabycie licencji, opisane w umowie licencyjnej, nie stanowią pośrednich kosztów uzyskania przychodu według art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, lecz powinny być amortyzowane jako wartości niematerialne i prawne. Rozliczenie odbywa się na podstawie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ustalonej w momencie oddania do używania.

Prace prowadzone przez Spółkę nad oprogramowaniem do zdalnego odczytu zużycia mediów stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 CIT, a odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnych i prawnych związanych z tymi pracami mogą stanowić koszty kwalifikowane do ulgi B+R.