Środki wypłacone przez bank na podstawie ugody dotyczącej kredytu frankowego nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż mają charakter zwrotny i restytucyjny, nie prowadząc do zwiększenia majątku wnioskodawcy.

Zasądzone koszty procesu, w tym zwrot części opłaty od pozwu oraz zapłacone odsetki ustawowe, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż nie wykazują związku przyczynowo-skutkowego z uzyskanym przychodem z prowadzonej działalności szpitala.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, określone w art. 89 ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż nie podlegają wyłączeniu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatki poniesione przez spółkę na wynagrodzenie wykonawcy, opłaty związane z programem aktywności fizycznej dla pracowników oraz nagrody dla zwycięzców mogą być uznane, za wyjątkiem darowizn, za koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile wykazują związek z przychodami.

Kwota wypłacona przez bank w wyniku ugody, stanowiąca zwrot środków kredytowych i sądowych, nie jest przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie prowadzi do przysporzenia majątkowego.

Opłata sądowa uiściona przez spółkę w ramach niezrealizowanego postępowania przeciwko kontrahentowi nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, gdyż brak jest wykazania związku celowościowego i przyczynowego z uzyskaniem przychodów bądź zabezpieczeniem źródła przychodów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.).

Opłaty związane z zawarciem umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w tym podatek od czynności cywilnoprawnych, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, gdyż są związane z utworzeniem spółki i jej kapitału zakładowego, a tym samym nie są związane z przychodem podatkowym. Wydatki te są bezpośrednio wykluczone z kategorii kosztów podatkowych.

Koszty związane z mechanizmem CBAM mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów dopiero w momencie ich faktycznego poniesienia, zgodnie z postanowieniami art. 15 ust. 1 i 4c ustawy o CIT, co oznacza, iż możliwe jest ich rozliczenie jedynie w latach, w których rzeczywiście zostały poniesione.

Koszty związane z mechanizmem CBAM, gdy nie są faktycznie poniesione, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o CIT. Potrącalność jako koszty bezpośrednio związane z przychodami jest możliwa jedynie po faktycznym rozliczeniu kosztów, rozliczanych zgodnie z odpowiadającym im przychodem podatkowym na zasadach z art. 15 ust. 4b-4c CIT.

Koszty finansowania dłużnego mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile nie obejmują finansowania uzyskanego w celu nabycia udziałów, które pomniejszałyby podstawę opodatkowania w kontekście kontynuacji działalności nabytego podmiotu, jak określa art. 16 ust. 1 pkt 13e CIT. Koszty muszą być przypisane do odpowiednich źródeł przychodów, a wyłącznie celem nabytego udziału decyduje o kwalifikacji

Wydatki na nabycie od podmiotu powiązanego usługi X, polegającej na zapewnieniu dostępu do wewnętrznego systemu informatycznego, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile usługa ta nie jest klasyfikowana jako usługa doradcza, zarządzania, kontroli, przetwarzania danych ani podobna, zgodnie z art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wydatki na czesne za studia poniesione w roku rozpoczęcia działalności gospodarczej mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku z działalnością gospodarczą; wydatki poniesione przed rokiem rozpoczęcia działalności nie spełniają tego kryterium.

Szacowana wartość opłat CBAM nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w momencie sprzedaży towarów, gdyż nie jest kosztem poniesionym. Koszty CBAM mogą być potrącone jedynie po ich faktycznym poniesieniu i zaksięgowaniu, co determinuje odroczenie momentu rozpoznania tych kosztów podatkowych.

Przychód z tytułu świadczenia usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych, określonych w umowie, powstaje w ostatnim dniu tego okresu rozliczeniowego, a nie w dniu zatwierdzenia wypłaty (Payout date); przeliczenie przychodu wyrażonego w walutach obcych powinno odbywać się po kursie z dnia poprzedzającego ten ostatni dzień okresu rozliczeniowego.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane przez banki na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wyłączenie przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 76 tej ustawy nie obejmuje dodatkowych wpłat.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, określone w ustawie o finansowaniu społecznościowym z 2022 r., nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 CIT i spełniając odpowiednie warunki, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Dodatkowa wpłata do Funduszu Wsparcia Kredytobiorców, dokonywana na podstawie art. 89 ustawy z 2022 roku, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ nie jest wyłączona na mocy art. 16 ust. 1 tej ustawy, i pozostaje związana przyczynowo ze źródłem przychodów Banku.

Opłaty za przedterminową spłatę kredytu stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 Ustawy o CIT. W związku z tym podlegają one limitowi określonemu w art. 15c ust. 1 tej Ustawy przy ich zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów.

Bezumowne korzystanie z nieruchomości bez zgody właściciela Gminy, nie stanowi świadczenia usług opodatkowanego VAT. W sytuacji braku jawnego lub dorozumianego stosunku prawnego, opłaty z tego tytułu są odszkodowaniem, a nie wynagrodzeniem za usługę.

Roczna opłata na rzecz zagranicznego konsorcjum stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług opodatkowanych VAT, za które płatność jest bezpośrednio związana z dostępem do licencji systemu oprogramowania, co obliguje podatnika do rozpoznania importu usług i odpowiedniego opodatkowania w Polsce.

Dodatkowe wpłaty dokonywane przez kredytodawców na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, zgodnie z ustawą o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty pośrednie, nie podlegające wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 76 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dodatkowe wpłaty do Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, nałożone na banki na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszty uzyskania przychodów, ponieważ nie są wyłączone z tego katalogu na mocy art. 16 ust. 1 CIT i mogą być potrącane w dacie ich poniesienia.

Umorzenie kredytu hipotecznego powoduje powstanie przychodu z innych źródeł, lecz zaniechanie poboru podatku dotyczy wyłącznie części kredytu przeznaczonej na cele mieszkaniowe, zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT; reszta umorzenia podlega opodatkowaniu.