Nabycie udziału w nieruchomości w drodze datio in solutum jest neutralne podatkowo z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych, a sprzedaż nieruchomości spowoduje opodatkowanie tylko w zakresie udziału nabytego od współwłaściciela, z możliwością zwolnienia dzięki wydatkowaniu na własne cele mieszkaniowe.

W przypadku przeniesienia własności nieruchomości w zamian za mieszkania, aktywność podjęta w przygotowaniu takiej transakcji nosząca znamiona działalności gospodarczej skutkuje opodatkowaniem przychodu z tej transakcji jako przychodu z działalności gospodarczej, a nie w ramach prywatnego majątku, nawet jeśli nieruchomość była nabyta przed więcej niż pięcioma laty.

Koszty uzyskania przychodów w przypadku przeniesienia udziałów nie mogą być uznane na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d Ustawy o CIT w sytuacji, gdy nie dochodzi do wymiany udziałów zgodnej z art. 12 ust. 4d Ustawy o CIT z uwagi na brak wymogów ustawowych, takich jak status podatnika podatku dochodowego dla spółki uczestniczącej w transakcji.

W przypadku braku statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych przez Spółkę w momencie transakcji, koszty uzyskania przychodów w ramach umowy datio in solutum nie mogą być ustalone na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d CIT. Nie stanowi to wymiany udziałów, o której mowa w art. 12 ust. 4d CIT.

Przeniesienie własności nieruchomości tytułem datio in solutum, w zamian za umorzenie wierzytelności alimentacyjnej, stanowi odpłatne nabycie. Wartość wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodu przy zbyciu nieruchomości, uprawniający do stosowania ulgi mieszkaniowej przy realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Spółka komandytowa, będąc podatkowo transparentną w momencie transakcji, nie spełniała warunków uznania transakcji za wymianę udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy o CIT. W konsekwencji, koszty uzyskania przychodów przy przeniesieniu udziałów w datio in solutum nie mogą uwzględniać wartości poniesionej na objęcie udziałów w ramach wcześniejszej „wymiany”. Koszty należy ustalić na ogólnych zasadach

Transakcja wniesienia wkładu niepieniężnego przez spółkę komandytową do spółki z o.o. w warunkach braku statusu podatnika CIT nie stanowi wymiany udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy CIT, skutkując niemożliwością rozpoznania kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d ustawy CIT.

Podział zysku i wypłata dywidendy poprzez świadczenie niepieniężne, w formie przekazania udziałów, generuje przychód zaliczany do zysków kapitałowych, a poniesione koszty na nabycie tych udziałów uznaje się za koszty uzyskania przychodów.

Na spółce, która uregulowała zobowiązanie z tytułu odsetek od pożyczki poprzez datio in solutum, ciąży obowiązek płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, bowiem odsetki, niezależnie od formy ich spłaty, stanowią przychód pożyczkodawcy podlegający opodatkowaniu.

W przypadku sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nabytego w drodze datio in solutum, podstawę do ustalenia kosztów uzyskania przychodu stanowią udokumentowane koszty związane bezpośrednio z nabyciem tego prawa, a nie wpłaty dokonane na poczet kredytu hipotecznego przed jego przejęciem.

W przypadku odpłatnego zbycia przed upływem pięciu lat nieruchomości nabytej w drodze datio in solutum, do kosztów uzyskania przychodu można zaliczyć nominalną wartość wygasłej wierzytelności oraz wydatki na akt notarialny, proporcjonalnie przypadające na tę nieruchomość zgodnie z jej wartością ustaloną przez rzeczoznawcę.

Przeniesienie udziałów w spółce z o.o. na Pożyczkodawcę w zamian za zwolnienie z długu stanowi odpłatne zbycie, generujące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o PIT.

Wypłata dywidendy w formie rzeczowej stanowi przychód z zysków kapitałowych, który można pomniejszyć o koszty nabycia akcji i stratę kapitałową z zachowaniem ustawowych limitów.

Przeniesienie wierzytelności w ramach datio in solutum generuje przychód podatkowy odpowiadający wartości zobowiązania. Otrzymanie wierzytelności przez beneficjentów nie powoduje powstania przychodu podatkowego z uwagi na brak przysporzenia majątkowego.

Wartość majątku likwidacyjnego, przekazywanego przez spółkę w procesie likwidacji, tworzy przychód podatkowy odpowiadający wartości rynkowej przekazywanych składników, przy jednoczesnym uznaniu kosztów uzyskania przychodów w wysokości nominalnej przekazywanych wierzytelności, ograniczonej do wartości przychodu, według art. 14a i art. 12 ustawy o CIT.

Nabycie wierzytelności w związku z likwidacją spółki kapitałowej skutkuje powstaniem przychodu podatkowego wyłącznie w części przekraczającej koszt nabycia lub objęcia udziałów, zaś wygaśnięcie wierzytelności wskutek konfuzji nie rodzi takiego obowiązku. Przekazanie majątku likwidacyjnego in natura stanowi przychód podatkowy w wysokości rynkowej wartości przekazanych aktywów.

Nabycie wierzytelności w ramach likwidacji spółki z o.o. tworzy przychód podatkowy po otrzymującej stronie w wartości netto przekraczającej koszt nabycia udziałów. Wygaśnięcie wierzytelności przez konfuzję nie stanowi przychodu, w braku przełomowej korzyści majątkowej. Przekazanie majątku likwidacyjnego z kolei prowadzi do powstania przychodu równemu wartości rynkowej przekazanych składników.

Przeniesienie udziałów w spółce z o.o. na pożyczkodawcę w celu umorzenia długu (datio in solutum) stanowi odpłatne zbycie praw majątkowych, generujące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT.

Koszty uzyskania przychodów z tytułu datio in solutum obejmują wydatki odpowiadające wartości nominalnej wkładu, z wyłączeniem agio; stanowią one koszty podatkowe wyłącznie w ramach odpłatnego zbycia udziałów, zgodnie z regulacjami ustawy o CIT.

Koszty uzyskania przychodów związane z przeniesieniem udziałów w ramach datio in solutum ustala się na zasadach ogólnych, a transakcja nie może być uznana za wymianę udziałów, jeżeli dokonujący jej podmiot nie był podatnikiem CIT w czasie wniesienia wkładu niepieniężnego.

W przypadku przekazania udziałów w ramach datio in solutum koszty uzyskania przychodów obejmują wydatki poniesione na nabycie ich w momencie wymiany, w tym zarówno kapitał zakładowy, jak i zapasowy, co znajduje potwierdzenie w przepisach Ustawy CIT dotyczących kosztów związanych z wymianą udziałów.

Przekazanie wierzytelności na podstawie umowy datio in solutum, dokonane w celu uregulowania zobowiązań pożyczkowych, skutkuje powstaniem przychodu podatkowego w wysokości spłacanego zobowiązania zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT. Możliwość rozpoznania kosztu uzyskania przychodu dotyczy wartości nominalnej wierzytelności pożyczkowych oraz wysokości przychodu z wierzytelności prowizyjnych, z wyłączeniem

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu i możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości kwoty głównej (bez naliczonych odsetek) przeniesionej części wierzytelności w związku z przeniesieniem na Spółkę w ramach datio in solutum części wierzytelności (kwota główna pożyczki wraz z naliczonymi odsetkami) i rozpoznaniem z tego tytułu przychodu podatkowego.