Podatnik może zaliczyć wydatki dokumentowane Fakturami i Dokumentami Zakupowymi, przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej, do kosztów uzyskania przychodów. Warunkiem jest spełnienie wymogów dotyczących rzetelności, czytelności i dostępności tych dokumentów zgodnie z przepisami ustawy o CIT i rachunkowości.

Koszty uzyskania przychodów związane z etapowymi kontraktami budowlanymi należy rozliczać według zasady współmierności przychodów i kosztów, zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o PIT, przypisując je do przychodów z faktur częściowych i końcowej, zapewniając ich proporcjonalność do uzyskanych przychodów.

Rekompensaty przyznawane z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 nie stanowią dotacji zwolnionej z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, a zatem nie mogą prowadzić do wyłączenia wydatków z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 58 tej ustawy.

Archiwizowanie dokumentów księgowych w formie elektronicznej, bez ich papierowych odpowiedników, jest dopuszczalne przy zachowaniu autentyczności i integralności dokumentów, co umożliwia ich uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów na podstawie ustawy o CIT.

Gazowa elektrownia szczytowa, jako długoterminowy projekt infrastruktury publicznej o znaczeniu strategicznym, spełnia warunki z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, co pozwala na wyłączenie kosztów finansowania dłużnego z nadwyżki przy obliczaniu kosztów.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane przez banki na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wyłączenie przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 76 tej ustawy nie obejmuje dodatkowych wpłat.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, określone w ustawie o finansowaniu społecznościowym z 2022 r., nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 CIT i spełniając odpowiednie warunki, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Inwestycje w tabor oraz infrastrukturę transportu publicznego finansowane z zewnętrznych źródeł stanowią długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej zgodnie z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, co umożliwia wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego, zgodnie z art. 15c ust. 8 CIT.

Podatnikowi przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi z pominięciem systemu KSeF, pod warunkiem, że faktury te spełniają wymogi dokumentacyjne ustawy VAT i inne przesłanki uznania takich kosztów określone w ustawie o CIT.

Organ stwierdził, że wydatki pracownicze dokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników, spełniające wymagania ustawy o rachunkowości, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów pełne kwoty brutto tych wydatków, w tym VAT, w zakresie, w jakim nie przysługuje odliczenie podatku.

Środki przekazywane w ramach cash poolingu w celu wyrównania salda rachunków uczestników nie stanowią dla nich przychodów podatkowych ani kosztów uzyskania przychodów. Odsetki związane z tym systemem rozpoznawane są podatkowo dopiero w momencie ich kapitalizacji lub faktycznej zapłaty.

Dodatkowa wpłata do Funduszu Wsparcia Kredytobiorców, dokonywana na podstawie art. 89 ustawy z 2022 roku, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ nie jest wyłączona na mocy art. 16 ust. 1 tej ustawy, i pozostaje związana przyczynowo ze źródłem przychodów Banku.

Opłaty za przedterminową spłatę kredytu stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 Ustawy o CIT. W związku z tym podlegają one limitowi określonemu w art. 15c ust. 1 tej Ustawy przy ich zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów.

Koszty finansowania dłużnego wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w danym roku, zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w kolejnych pięciu latach podatkowych w wybranej przez podatnika kolejności, stosując regułę FIFO, w ramach rocznych limitów.

Faktury wystawione poza Krajowym Systemem e-Faktur, które spełniają inne formalne wymogi przepisów podatkowych, mogą być podstawą do uznania wydatków nimi udokumentowanych za koszty uzyskania przychodów na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.

Dodatkowe wpłaty dokonywane przez kredytodawców na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, zgodnie z ustawą o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty pośrednie, nie podlegające wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 76 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kosztami uzyskania przychodów mogą być wydatki dokumentowane fakturami wystawionymi bez użycia KSeF, o ile spełniają definicję z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, a w szczególności są związane z przychodami oraz właściwie udokumentowane, niezależnie od formy wystawionych faktur.

Mechanizm podzielonej płatności umożliwia korektę kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli pierwotne płatności dokonano wadliwie, bez mechanizmu. Konsekwentna ponowna zapłata podatku VAT zgodnie z zasadami mechanizmu pozwala na uznanie wydatków za koszty podatkowe, co potwierdza prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy.

Dodatkowe wpłaty do Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, nałożone na banki na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszty uzyskania przychodów, ponieważ nie są wyłączone z tego katalogu na mocy art. 16 ust. 1 CIT i mogą być potrącane w dacie ich poniesienia.

Interpretacja podatkowa wyklucza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych poniesionych przez wcześniejszych spadkodawców niż bezpośredni spadkodawca podatnika, wyłączając tym samym sukcesję tych wydatków w dalszym łańcuchu dziedziczenia.

Podatnik, który za pomocą systemu brokera może zidentyfikować konkretne partie papierów wartościowych przy transakcji sprzedaży, nie jest zobowiązany do stosowania zasady FIFO przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu. Organ zwraca uwagę, że identyfikacja umożliwia przypisanie kosztów rzeczywiście poniesionych na nabycie tych papierów, co wyłącza stosowanie FIFO.

Opłaty administracyjne pobierane przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe z tytułu uczestnictwa w Ubezpieczeniowym Funduszu Kapitałowym nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, a dochód opodatkowany podatkiem dochodowym stanowi nadwyżka wypłaconego świadczenia nad sumą wpłaconych składek, zgodnie z art. 24 ust. 15 i 15a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Projekt farmy wiatrowej objęty wnioskiem stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, spełniając warunki art. 15c ust. 10 CIT, co uzasadnia wyłączenie kosztów finansowania dłużnego od limitu w kosztach podatkowych.