Po 31 grudnia 2022 r. podatnik CIT nie jest uprawniony do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych, także gdy zostały one nabyte, ujęte w ewidencji środków trwałych i amortyzowane przed 1 stycznia 2022 r. Art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład ustanawiał bowiem zamknięty, roczny okres przejściowy, którego upływ wyłącza dalsze rozliczanie odpisów w kosztach uzyskania

Od 1 stycznia 2023 r. podatnik CIT nie jest uprawniony do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych ani do zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów od lokali mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość, także gdy lokale zostały nabyte, ujęte w ewidencji i amortyzowane przed 1 stycznia 2022 r.; art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej dopuszczał takie rozliczenie jedynie do 31 grudnia 2022

Art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wyłącza możliwość dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość również wtedy, gdy lokale te są środkami trwałymi wykorzystywanymi wyłącznie w profesjonalnej działalności gospodarczej polegającej na najmie. Po upływie okresu przejściowego z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład sposób gospodarczego wykorzystania lokalu

Na podstawie art. 16c pkt 2a i art. 71 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji budynków mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

Po 31 grudnia 2022 r. podatnik nie może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, również wtedy, gdy zostały one nabyte, wprowadzone do ewidencji i amortyzowane przed 1 stycznia 2022 r. Art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej ustanawiał bowiem czasowo ograniczone odstępstwo, obowiązujące wyłącznie do

Podatnik będący małym przedsiębiorcą, wytwarzając budynek niemieszkalny na obszarze powiatu o średniej stopie bezrobocia przekraczającej 120% krajowej, jest uprawniony do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji oraz skrócenia okresu amortyzacji do 10 lat, zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik będący mikroprzedsiębiorcą, realizujący inwestycję na obszarze gminy w powiecie o bezrobociu przekraczającym 120% krajowej stopy, ma prawo do ustalenia dziesięcioletniego okresu amortyzacji dla środka trwałego zgodnie z art. 22j ust. 8 pkt 1 ustawy PIT; brak możliwości ustalenia pięcioletniego okresu z powodu nieprzekroczenia 170%.

Strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, gdy ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Wyburzenie budynku celem rozpoczęcia nowej inwestycji deweloperskiej nie wyklucza zaliczenia strat do kosztów uzyskania przychodów.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

W sytuacji, gdy budynek powstał z zamieszczeniem jego wykorzystania w działalności gospodarczej i brak jest dokumentacji kosztów jego wytworzenia, podatnik nie może ustalić wartości początkowej środka trwałego przez wycenę rzeczoznawcy w świetle art. 22g ust. 9 ustawy o PIT.

Domki wczasowe wybudowane na cudzym gruncie jako środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej, przy czym właściwą stawką amortyzacyjną jest 10%, co wynika z ich kwalifikacji jako budynków trwale związanych z gruntem.

Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych, stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego oraz nadwyżka środków obrotowych pozostawiona w zakładzie budżetowym nie stanowią przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika i nie powinny być uwzględniane w jego kalkulacji, tym samym nie wpływają na wysokość odliczanego podatku naliczonego przez Gminę

Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.

W przypadku podziału przez wyodrębnienie, Bank Przejmujący wstępuje w prawa i obowiązki podatkowe związane z przejmowaną działalnością pozostające w stanach otwartych, natomiast Bank Dzielony ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zamknięte sprzed podziału. Korekty deklaracji sprzed podziału obciążają Bank Dzielony.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, jak i stan środków obrotowych zakładu budżetowego nie stanowią przychodów wykonanych w rozumieniu przepisów finansowych, a tym samym nie powinny być uwzględniane w kalkulacji prewspółczynnika VAT dla zakładu budżetowego.

Obiekty wykorzystywane przez Spółkę do działalności turystyczno-rekreacyjnej, klasyfikowane jako niemieszkalne, podlegają amortyzacji na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co uprawnia Spółkę do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Podatnik nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacji 10% dla nieruchomości po przebudowie, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 UPDOF, ponieważ własnością środków trwałych są inne podmioty i nie przewiduje ich użytkowania zgodnego z wymogami legislacyjnymi.

Odpisy amortyzacyjne dotyczące budynków mieszkalnych, które zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych utraciły możliwość amortyzacji w rozumieniu art. 16c ust. 2a updop, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Klucz przychodowy nie modyfikuje tej zasady ani nie znajduje zastosowania do alokacji amortyzacji budynków mieszkalnych.

Odpisy amortyzacyjne od części budynku sklasyfikowanego jako mieszkalny, nawet jeśli wykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Podatnik ma prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33% dla używanego i wpisanego do rejestru zabytków budynku niemieszkalnego sklasyfikowanego pod symbolem 109 KŚT, po raz pierwszy wprowadzonego do jego ewidencji środków trwałych, gdyż spełnia warunki określone w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.

Podatnicy składający wnioski o wydanie indywidualnych interpretacji, w przypadku środków trwałych, muszą wykazać aktywne uczestnictwo w ich procesie wytworzenia, aby uprawnienia do stosowania preferencyjnych zasad amortyzacji, takich jak indywidualne stawki amortyzacyjne i skrócony okres amortyzacji, mogły być zastosowane.