Wydatki związane z tworzeniem i rozwijaniem innowacyjnych rozwiązań informatycznych X i Y mogą być kwalifikowane jako koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem, że koszty licencji i hostingu w modelu subskrypcyjnym nie spełniają kryteriów dla uznania ich za koszty kwalifikowane ulgi B+R.

W świetle art. 18d ustawy o CIT, działalność polegająca na tworzeniu oprogramowania, będąca działalnością twórczą i systematyczną, może być uznana za badawczo-rozwojową, z możliwością odliczenia odpowiednich kosztów osobowych jako kosztów kwalifikowanych; jednakże wydatki na licencje czy usługi zewnętrzne, niebędące WNiP, nie stanowią kosztów kwalifikowanych.

Strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, gdy ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Wyburzenie budynku celem rozpoczęcia nowej inwestycji deweloperskiej nie wyklucza zaliczenia strat do kosztów uzyskania przychodów.

Nieodpłatne korzystanie z nieruchomości w miesiącach, gdy nie jest płacony czynsz, stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia. Wydatki prowadzone na zakup takich nieruchomości nie mogą zostać uwzględnione jako koszty uzyskania przychodu, jeśli dotyczą amortyzowanego budynku mieszkalnego.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

W sytuacji, gdy budynek powstał z zamieszczeniem jego wykorzystania w działalności gospodarczej i brak jest dokumentacji kosztów jego wytworzenia, podatnik nie może ustalić wartości początkowej środka trwałego przez wycenę rzeczoznawcy w świetle art. 22g ust. 9 ustawy o PIT.

Budynek kategorii niemieszkalnej, projektowany i wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej, może podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z ustaloną stawką w wykazie amortyzacyjnym. Niespełnienie wymogów dotyczących uprzedniego używania lub ulepszenia uniemożliwia zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Domki wczasowe wybudowane na cudzym gruncie jako środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej, przy czym właściwą stawką amortyzacyjną jest 10%, co wynika z ich kwalifikacji jako budynków trwale związanych z gruntem.

Podatnik nie może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od części budynku mieszkalnego, który pomimo związku z działalnością turystyczną, zachowuje status budynku mieszkalnego jako całości niepodlegającej amortyzacji zgodnie z art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych, stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego oraz nadwyżka środków obrotowych pozostawiona w zakładzie budżetowym nie stanowią przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika i nie powinny być uwzględniane w jego kalkulacji, tym samym nie wpływają na wysokość odliczanego podatku naliczonego przez Gminę

Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.

Zwrot środków przez bank na podstawie ugody nie stanowi przychodu podatkowego, lecz umorzenie części kredytu związanej z wykorzystaniem na cele gospodarcze nie podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego.

W przypadku podziału przez wyodrębnienie, Bank Przejmujący wstępuje w prawa i obowiązki podatkowe związane z przejmowaną działalnością pozostające w stanach otwartych, natomiast Bank Dzielony ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zamknięte sprzed podziału. Korekty deklaracji sprzed podziału obciążają Bank Dzielony.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.

W przypadku zaklasyfikowania budynku rekreacyjno-usługowego jako obiekt KŚT 109, zastosowanie znajduje stawka amortyzacyjna 10% zgodnie z wykazem stawek amortyzacyjnych, niezależnie od nazewnictwa używanego przez podatnika czy dewelopera.

Ulepszony budynek usługowy, zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, może podlegać amortyzacji według indywidualnej stawki wynoszącej maksymalnie 33,33% rocznie, jeśli został użyty przez inny podmiot ponad 60 miesięcy i ulepszony o wartość przekraczającą 30% jego wartości początkowej, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o PIT.

Wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy, przyznane w wyniku wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, stanowi przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu, a nie odszkodowanie zwolnione z opodatkowania. Niezamortyzowana wartość początkowa budynku może być kosztami uzyskania przychodów, lecz nie wartość prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, jak i stan środków obrotowych zakładu budżetowego nie stanowią przychodów wykonanych w rozumieniu przepisów finansowych, a tym samym nie powinny być uwzględniane w kalkulacji prewspółczynnika VAT dla zakładu budżetowego.

Obiekty wykorzystywane przez Spółkę do działalności turystyczno-rekreacyjnej, klasyfikowane jako niemieszkalne, podlegają amortyzacji na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co uprawnia Spółkę do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Podatnik nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacji 10% dla nieruchomości po przebudowie, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 UPDOF, ponieważ własnością środków trwałych są inne podmioty i nie przewiduje ich użytkowania zgodnego z wymogami legislacyjnymi.

Odpisy amortyzacyjne dotyczące budynków mieszkalnych, które zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych utraciły możliwość amortyzacji w rozumieniu art. 16c ust. 2a updop, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Klucz przychodowy nie modyfikuje tej zasady ani nie znajduje zastosowania do alokacji amortyzacji budynków mieszkalnych.

Odpisy amortyzacyjne od części budynku sklasyfikowanego jako mieszkalny, nawet jeśli wykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Bazę Klientów B i C, nabyte w celu poszerzenia działalności dystrybucyjnej, należy traktować jako wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, zaś transakcję przeniesienia praw do tych baz jako zysk z przeniesienia własności, nie podlegający opodatkowaniu u źródła w Polsce.