Na podstawie art. 16c pkt 2a i art. 71 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji budynków mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

Wniesienie nieruchomości jako aportu do spółki cywilnej po ponad 10 latach użytkowania, nie stanowi dostawy w ramach pierwszego zasiedlenia, dlatego korzysta ze zwolnienia z VAT oraz nie wymaga korekty odliczonego podatku VAT z tytułu jej budowy (art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT).

Podatnik będący małym przedsiębiorcą, wytwarzając budynek niemieszkalny na obszarze powiatu o średniej stopie bezrobocia przekraczającej 120% krajowej, jest uprawniony do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji oraz skrócenia okresu amortyzacji do 10 lat, zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik będący małym przedsiębiorcą zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną oraz okres amortyzacji nie krótszy niż 10 lat dla środków trwałych na obszarach o wysokiej stopie bezrobocia.

Podatnik będący mikroprzedsiębiorcą, realizujący inwestycję na obszarze gminy w powiecie o bezrobociu przekraczającym 120% krajowej stopy, ma prawo do ustalenia dziesięcioletniego okresu amortyzacji dla środka trwałego zgodnie z art. 22j ust. 8 pkt 1 ustawy PIT; brak możliwości ustalenia pięcioletniego okresu z powodu nieprzekroczenia 170%.

Sprzedaż nieruchomości obejmująca budynki i grunty nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jeżeli majątek ten nie jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w ramach przedsiębiorstwa sprzedającego. Transakcja taka podlega opodatkowaniu VAT jako dostawa towarów.

Strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, gdy ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Wyburzenie budynku celem rozpoczęcia nowej inwestycji deweloperskiej nie wyklucza zaliczenia strat do kosztów uzyskania przychodów.

Nieodpłatne korzystanie z nieruchomości w miesiącach, gdy nie jest płacony czynsz, stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia. Wydatki prowadzone na zakup takich nieruchomości nie mogą zostać uwzględnione jako koszty uzyskania przychodu, jeśli dotyczą amortyzowanego budynku mieszkalnego.

Budynek kategorii niemieszkalnej, projektowany i wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej, może podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z ustaloną stawką w wykazie amortyzacyjnym. Niespełnienie wymogów dotyczących uprzedniego używania lub ulepszenia uniemożliwia zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Podatnik nie może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od części budynku mieszkalnego, który pomimo związku z działalnością turystyczną, zachowuje status budynku mieszkalnego jako całości niepodlegającej amortyzacji zgodnie z art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.

Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.

Przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostaną zakwalifikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jako sprzedaż majątku prywatnego. Czynności przygotowawcze, rozmiar przeprowadzonych remontów i zamierzone cele sprzedażowe wskazują na profesjonalny i ciągły charakter działań Wnioskodawcy

Wniesienie aportem budynku wraz z gruntem do spółki korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdy transakcja występuje po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia i nie nastąpiły ulepszenia budynku przekraczające 30% jego wartości.

Transakcja zbycia nieruchomości nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani ZCP zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, tym samym podlega opodatkowaniu VAT jako dostawa towarów. Sprzedający i nabywca mogą zrezygnować ze zwolnień podatkowych stosując pełne opodatkowanie całości nieruchomości.

W przypadku zaklasyfikowania budynku rekreacyjno-usługowego jako obiekt KŚT 109, zastosowanie znajduje stawka amortyzacyjna 10% zgodnie z wykazem stawek amortyzacyjnych, niezależnie od nazewnictwa używanego przez podatnika czy dewelopera.

Podstawą opodatkowania VAT dla wniesienia aportem nieruchomości jest wartość nominalna objętych za aport udziałów, a transakcja ta podlega opodatkowaniu VAT, co nie wymaga korekty odliczonych wydatków inwestycyjnych na budowę budynku.

Wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkania, mające na celu dostosowanie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności żony i syna Wnioskodawcy, podlegają odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli spełniają warunki określone w ustawie.

Ulepszony budynek usługowy, zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, może podlegać amortyzacji według indywidualnej stawki wynoszącej maksymalnie 33,33% rocznie, jeśli został użyty przez inny podmiot ponad 60 miesięcy i ulepszony o wartość przekraczającą 30% jego wartości początkowej, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o PIT.

Wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy, przyznane w wyniku wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, stanowi przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu, a nie odszkodowanie zwolnione z opodatkowania. Niezamortyzowana wartość początkowa budynku może być kosztami uzyskania przychodów, lecz nie wartość prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Wydatki poniesione na zakup kontenera socjalnego oraz materiałów budowlanych i usług związanych z jego adaptacją nie stanowią wydatków na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy PIT, i nie uprawniają do ulgi podatkowej na zasadach art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy PIT.

Gmina ma prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z działalnością opodatkowaną (zadania 1, 2, 6), natomiast nie przysługuje jej prawo do odliczenia VAT od wydatków związanych z realizacją zadań własnych, niepodlegających opodatkowaniu VAT (zadania 3, 4, 5).

Podatnik uprawniony jest do odliczenia całkowitej kwoty podatku naliczonego wynikającego z realizacji inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalno-biurowego, o ile wynajem lokali w części mieszkalnej następuje w ramach czynności opodatkowanych VAT, co spełnia warunki ujęte w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Obiekty wykorzystywane przez Spółkę do działalności turystyczno-rekreacyjnej, klasyfikowane jako niemieszkalne, podlegają amortyzacji na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co uprawnia Spółkę do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.