Mały podatnik w 2025 roku, nabywający środek trwały z grupy 8 KŚT, może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do równowartości 50 000 euro, zaliczając odpis do kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym poprzez korektę zeznania, przy spełnieniu warunków pomocy de minimis.

Wynagrodzenie zasądzone na rzecz wykonawcy, zapłacone w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu, winno zostać uznane przez spółkę za koszt uzyskania przychodów poprzez odpowiednią korektę wartości początkowej środków trwałych oraz skumulowaną korektę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, bez odniesienia do błędów rachunkowych.

Kwota wypłacona przez bank w wyniku ugody, stanowiąca zwrot środków kredytowych i sądowych, nie jest przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie prowadzi do przysporzenia majątkowego.

Zaniechanie poboru podatku dochodowego od kwot z ubezpieczeń majątkowych nie jest uwarunkowane sposobem ich wydatkowania przez podatnika. Wydatki z tych środków mogą być kosztami uzyskania przychodów, a odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, sfinansowanych tymi środkami, stanowią koszty uzyskania przychodów według zasad ogólnych.

Zwrot kosztów za pranie odzieży oraz korzystanie z sanitariatów w transporcie międzynarodowym jest zwolniony z opodatkowania, jeżeli odpowiada rzeczywistym kosztom lub średnim kosztom rynkowym, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 11 i 23d ustawy o PIT. Ryczałt przewyższający te koszty wymaga opodatkowania.

Dodatkowe wynagrodzenie zapłacone kontrahentom za prace dodatkowe związane z realizacją umowy powinno być zaliczone do wartości początkowej środków trwałych i wpływać na amortyzację podatkową, nie mając charakteru odszkodowawczego.

W przypadku aportu nieruchomości gruntowych do spółki celowej, kosztem uzyskania przychodu przy sprzedaży lokali wybudowanych na tym gruncie jest wartość emisyjna wydanych udziałów, odpowiadająca wartości rynkowej gruntu w dniu aportu, o ile nieruchomość została zaliczona do środków trwałych.

Wydatki poniesione na zakup i utrzymanie konia, używanego w dobrowolnym programie pracowniczym, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż nie mają bezpośredniego i obiektywnego związku z działalnością gospodarczą Spółki.

W przypadku przeniesienia własności nieruchomości w zamian za mieszkania, aktywność podjęta w przygotowaniu takiej transakcji nosząca znamiona działalności gospodarczej skutkuje opodatkowaniem przychodu z tej transakcji jako przychodu z działalności gospodarczej, a nie w ramach prywatnego majątku, nawet jeśli nieruchomość była nabyta przed więcej niż pięcioma laty.

Wydatki na utrzymanie środków trwałych, odliczane od podatku od wydobycia kopalin, mogą być uznane jako koszty uzyskania przychodów w CIT, jeśli spełniają ogólne przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Koszty uzyskania przychodów w przypadku przeniesienia udziałów nie mogą być uznane na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d Ustawy o CIT w sytuacji, gdy nie dochodzi do wymiany udziałów zgodnej z art. 12 ust. 4d Ustawy o CIT z uwagi na brak wymogów ustawowych, takich jak status podatnika podatku dochodowego dla spółki uczestniczącej w transakcji.

Środki z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, jako dotacja unijna, są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o PIT. Różnica między wsparciem a kosztami nie jest dochodem do opodatkowania. Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, finansowanych wsparciem, nie są kosztem uzyskania przychodów, chyba że podatnik złoży stosowne oświadczenie o ich zaliczeniu

W przypadku braku statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych przez Spółkę w momencie transakcji, koszty uzyskania przychodów w ramach umowy datio in solutum nie mogą być ustalone na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d CIT. Nie stanowi to wymiany udziałów, o której mowa w art. 12 ust. 4d CIT.

Podatnik, który ponosi koszty zawyżonego czynszu dzierżawnego, gdy nie istnieje możliwość alternatywna, a poniesienie wydatku jest nieodzowne dla zabezpieczenia źródła przychodów, może zaliczyć te wydatki do kosztów uzyskania przychodów w CIT, jeśli spełniają one warunki definitywności i odpowiedniego udokumentowania.

Pomoc finansowa udzielona przez ARiMR nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, gdyż jest wyłączona z opodatkowania na mocy art. 14 ust. 3 pkt 13 ustawy PIT. Dotacje na nabycie amortyzowanych aktywów nie stanowią przychodu, ale wydatki sfinansowane pomocą wyłączoną z przychodów nie mogą być kosztami podatkowymi.

Wydatki ponoszone na zakup produktów spożywczych, wykorzystywanych do przygotowywania posiłków dla pracowników działających na kontrakcie zagranicznym, mogą być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że wykazano ich bezpośredni związek z osiąganiem, zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Nie są to koszty reprezentacji.

Kwota zwrotu dokonana przez bank na rzecz podatnika z tytułu unieważnionej umowy kredytu hipotecznego nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jako że nie prowadzi do definitywnego przyrostu majątkowego po stronie podatnika.

Wydatki na nabycie i eksploatację przyczepy kempingowej stanowiącej mobilne biuro mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz podlegać jednorazowej amortyzacji bez ograniczeń charakterystycznych dla samochodów osobowych, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz art. 22k ust. 7 ustawy o PIT.

Przeniesienie własności nieruchomości tytułem datio in solutum, w zamian za umorzenie wierzytelności alimentacyjnej, stanowi odpłatne nabycie. Wartość wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodu przy zbyciu nieruchomości, uprawniający do stosowania ulgi mieszkaniowej przy realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Benefity pracownicze wskazane w punktach 1-7 oraz 10 mogą być kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z wyłączeniem punktów 8-9, które stanowią darowizny zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 14; koszty ubezpieczenia AC są ograniczone limitem wynikającym z art. 16 ust. 1 pkt 49.

Spółka komandytowa, będąc podatkowo transparentną w momencie transakcji, nie spełniała warunków uznania transakcji za wymianę udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy o CIT. W konsekwencji, koszty uzyskania przychodów przy przeniesieniu udziałów w datio in solutum nie mogą uwzględniać wartości poniesionej na objęcie udziałów w ramach wcześniejszej „wymiany”. Koszty należy ustalić na ogólnych zasadach

Transakcja wniesienia wkładu niepieniężnego przez spółkę komandytową do spółki z o.o. w warunkach braku statusu podatnika CIT nie stanowi wymiany udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy CIT, skutkując niemożliwością rozpoznania kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d ustawy CIT.

Dodatkowe Koszty Finansowania poniesione przed oddaniem środków trwałych do używania, o ile stanowią bezpośrednio związane z wytworzeniem środków trwałych, zalicza się do ich wartości początkowej. Koszty nieposiadające takiego związku są kosztami pośrednimi, rozpoznawanymi w dacie poniesienia.