Energia elektryczna dostarczana podmiotowi bez koncesji podlega akcyzie. Straty energii elektrycznej podczas magazynowania u podmiotów niebędących nabywcą końcowym są zwolnione od akcyzy, o ile wynikają z przepisów prawa o koncesji.

Energia elektryczna wytworzona w drodze rekuperacji nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Jest dopuszczalne jej wprowadzenie do sieci trakcyjnej jako energii nowo wytworzonej, niezależnie od uprzedniego opodatkowania energii pierwotnie pobranej.

Spółdzielnia energetyczna, nieposiadająca koncesji i nabywająca energię elektryczną poza zastosowaniami wyłączeniowymi, jest nabywcą końcowym wg art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku akcyzowym, co wyklucza konieczność rejestracji i składania deklaracji akcyzowych przez nią, przy opodatkowaniu jej zakupów energii w momencie jej odbioru od członków.

Refakturowanie przez Gminę energii elektrycznej nie kreuje nowego obowiązku podatkowego z tytułu akcyzy, jeśli energia jest nabywana z zapłaconym podatkiem. Zwolnienie z akcyzy dotyczy energii elektrycznej wykorzystywanej na potrzeby własne, zgodnie z przepisami rozporządzenia o zwolnieniach, przy czym sama sprzedaż bez zmiany formy rozliczenia nadal pozostaje poza zakresem obowiązku podatkowego.

Opłaty licencyjne za użytkowanie oprogramowania, wynikające z licencji użytkownika końcowego, nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlegają podatkowi u źródła. Licencja nie zawiera praw do komercyjnego wykorzystania, co wyklucza obowiązek poboru podatku.

Wynagrodzenie uiszczone z tytułu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie nabyte przez podmiot posiadający siedzibę w Polsce nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem u źródła, gdyż nie mieści się w katalogu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wypłaty wynagrodzenia za zakup oprogramowania od podmiotu zagranicznego bez nabycia licencji lub przeniesienia praw autorskich nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła ani wystawienia IFT-2R przez polskiego płatnika na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 Updop.

Sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę w modelu dropshippingu stanowi odpłatną dostawę towarów, a miejscem jej opodatkowania jest terytorium państwa trzeciego, w którym rozpoczęto wysyłkę. Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków związanych z taką sprzedażą. Nie jest podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o VAT.

Sprzedaż energii elektrycznej do nabywców końcowych, tj. podmiotów nieposiadających koncesji, skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego z chwilą wydania energii, niezależnie od dalszych transakcji. Czynność ta stanowi dopuszczenie do konsumpcji podlegające akcyzie.

Odsprzedaż energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej podlega opodatkowaniu akcyzą. Taka sytuacja może dotyczyć wynajmujących, którzy dokonują odsprzedaży energii najemcom – zarówno na podstawie zainstalowanych podliczników, jak i bez nich. Decydująca jest w tym przypadku umowa najmu. Do opodatkowania akcyzą dochodzi, gdy cena najmu nieruchomości nie zawiera kosztu zużycia energii

Koszty wdrożenia, instalacji oprogramowania oraz opłat subskrypcyjnych stanowią element wartości niematerialnej i prawnej, która podlega amortyzacji. Wartość ta powinna być wyceniona na dzień odbioru systemu, uwzględniając wszystkie poniesione koszty, zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Przenoszenie kosztów zużytej energii elektrycznej na najemców przez bank będący jej producentem, w ramach zawartych umów najmu, stanowi czynność sprzedaży w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym i wiąże się z obowiązkiem zapłaty tego podatku.

Refakturowanie kart sportowych i polis ubezpieczeniowych wskazuje na powstanie przychodu podatkowego z refaktury, współmierne koszty uzyskania przychodu podlegają rozliczeniu na zasadach CIT, natomiast zakup licencji platformy kadrowej bez sublicencjonowania nie wymaga poboru podatku u źródła.

Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę z tytułu Licencji użytkownika końcowego za oprogramowanie komputerowe nie mieści się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym nie powoduje obowiązku poboru zryczałtowanego podatku u źródła w Polsce.

Wynagrodzenie wypłacane za licencję użytkownika końcowego oprogramowania komputerowego nie mieści się w katalogu należności licencyjnych wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przez co nie podlega zryczałtowanemu podatkowi u źródła w Polsce.

Opłaty za licencje użytkownika końcowego, nieprzenoszące praw autorskich, nie mieszczą się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, nie powodując obowiązku poboru podatku u źródła, gdyż są jedynie opłatą za korzystanie na własny użytek, nie stanowiąc należności licencyjnych w rozumieniu UPO.

Wynagrodzenie z tytułu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie użytkowane w modelu SaaS, ograniczone do prawa użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, nie podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie za Licencje użytkownika końcowego, czyli za prawo do korzystania z oprogramowania dla własnych potrzeb nie stanowi należności licencyjnych, zatem nie podlega opodatkowaniu u źródła podatkiem dochodowym w Polsce na mocy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz obowiązującej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Transakcje realizowane w modelu dropshippingu przez wnioskodawcę stanowią odpłatną dostawę towarów, z miejscem opodatkowania w kraju rozpoczęcia wysyłki, tj. w Chinach, co zwalnia je z opodatkowania VAT w Polsce.

Wynagrodzenie wypłacane Dostawcy zagranicznemu za licencję użytkownika końcowego na korzystanie z oprogramowania w modelu SaaS przez polskiego rezydenta podatkowego nie skutkuje obowiązkiem poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie z tytułu nabycia licencji użytkownika końcowego do oprogramowania niewykorzystujące praw autorskich nie stanowi należności licencyjnej w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, dlatego nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Wynagrodzenie płacone za licencję użytkownika końcowego na oprogramowanie, ograniczone do użytku wewnętrznego bez przeniesienia pełnych praw autorskich, nie stanowi należności licencyjnych podlegających podatkowi u źródła zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Płatności za licencje end-user na programy komputerowe, nabywane wyłącznie dla użytku własnego, nie kwalifikują się jako należności licencyjne, tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła według art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wynagrodzenie wypłacane za korzystanie z programu komputerowego na podstawie licencji użytkownika końcowego, bez przeniesienia autorskich praw majątkowych, nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.