Spełnienie warunku nieprzerwanego, 3-letniego okresu zamieszkania za granicą jest konieczne, by skorzystać z ulgi na powrót; zamieszkiwanie w Polsce w części roku wyklucza spełnienie tego wymogu.

Osoba fizyczna posiadająca w Polsce centrum interesów życiowych, nawet przy pobycie przekraczającym 183 dni w Szwecji, zachowuje polską rezydencję podatkową, podlegając nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Dochody uzyskiwane za granicą podlegają metodzie unikania podwójnego opodatkowania poprzez wyłączenie z progresją.

Rezydentem podatkowym Polski w 2025 roku jest osoba, która posiada w kraju centrum interesów życiowych, pomimo fizycznego pobytu poza Polską, jeśli powiązania osobiste i gospodarcze z Polską są trwałe i przeważające nad związkami z innym państwem.

Wnioskodawcy przysługuje prawo do korzystania z ulgi na powrót od momentu przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, przy czym ulga ta może być zastosowana od początku roku podatkowego 2025 lub 2026, a nie 2027, jak początkowo wskazywał wnioskodawca.

Wnioskodawca, przebywając na Ukrainie w latach 2022 i 2023, nie może być uznany za polskiego rezydenta podatkowego, gdyż fizycznie nie osiedlił się w Polsce w związku z działaniami wojennymi, co wyklucza możliwość zastosowania art. 52zj ustawy o PIT oraz wspólnego rozliczenia z małżonkiem.

Osoba, która w latach poprzedzających przeniesienie rezydencji miała centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce, nie ma prawa do ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 u.p.d.o.f., nawet jeśli przez ten czas przebywała i pracowała za granicą.

Podatnik, który przenosi miejsce zamieszkania z Niemiec do Polski, może skorzystać z "ulgi na powrót" o ile przez trzy lata poprzedzające powrót nie miał rezydencji podatkowej w Polsce i posiada dokumentację potwierdzającą miejsce zamieszkania w innym państwie.

W przypadku niemożności uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej od podmiotu zagranicznego działającego na rzecz państwa, polski płatnik może nie pobierać podatku u źródła z wynagrodzenia za usługi reklamowe wypłacanego temu podmiotowi, opierając się na postanowieniach Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Płatności za nabycie oprogramowania na potrzeby dalszej odsprzedaży wraz z maszynami, bez przeniesienia praw autorskich do oprogramowania, nie powodują obowiązku poboru zryczałtowanego podatku u źródła, zgodnie z art. 21 i 26 ustawy CIT, oraz nie obligują do uzyskiwania certyfikatu rezydencji ani składania formularzy IFT-2/IFT-2R.

Dochód podatnika z tytułu świadczenia usług spawalniczych na rzecz holenderskiej spółki podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie uznania rezydencji podatkowej w oparciu o centrum interesów w Polsce oraz braku zakładu podatkowego w Holandii.

Podatnik, wykonując usługi na rzecz spółki z siedzibą w Holandii, posiada miejsce zamieszkania i centrum interesów w Polsce, co skutkuje nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce i wyłącznym opodatkowaniem uzyskanego dochodu zgodnie z ustawą o PIT i PL-NL umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dochody osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, pochodzące z usług wykonywanych na rzecz kontrahenta w Holandii, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, pod warunkiem że działalność ta nie jest prowadzona przez zakład w Holandii.

Dochody uzyskiwane z tytułu świadczenia usług na rzecz spółki z Holandii przez osobę fizyczną będącą rezydentem w Polsce, która nie posiada zakładu w Holandii, podlegają opodatkowaniu w Polsce na zasadach nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dochody osoby fizycznej, która posiada centrum interesów życiowych w Polsce, a świadczy usługi na rzecz kontrahenta z Holandii bez prowadzenia tzw. zakładu, podlegają opodatkowaniu w Polsce zgodnie z art. 3 ustawy o PIT i konwencją o unikaniu podwójnego opodatkowania z Holandią.

Dochód uzyskiwany przez osobę fizyczną, mającą centrum interesów życiowych w Polsce, z działalności gospodarczej na rzecz kontrahenta z Holandii, bez stałego zakładu w Holandii, podlega opodatkowaniu w Polsce na zasadach nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dochody uzyskane przez członka personelu pokładowego z pracy najemnej na pokładzie samolotów w komunikacji międzynarodowej, przez przedsiębiorstwo z zarządem na Malcie, są zwolnione z opodatkowania w Polsce, o ile nie uzyskano innych dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce.

Osoba fizyczna, która pomimo zamieszkania i pracy za granicą, utrzymuje w Polsce centrum interesów osobistych poprzez rodzinne powiązania, nie korzysta z ulgi na powrót po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski, gdyż nie następuje zmiana rezydencji podatkowej z zagranicznej na polską.

Wnioskodawcy nie mogą zastosować „ulgi na powrót” zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT z uwagi na niespełnienie warunku posiadania Karty Polaka lub obywatelstwa wymienionych państw na dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. Brak tej przesłanki uniemożliwia zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie wskazanych przepisów.

Zmiana miejsca zamieszkania i rezydencji podatkowej Prezesa zarządu spółki nie wpływa na rezydencję podatkową spółki w Polsce, jeśli siedziba spółki pozostaje na terytorium Polski oraz jeżeli część obowiązków zarządu jest realizowana w Polsce, zgodnie z art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Warunkiem skorzystania z ulgi na powrót, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, jest rzeczywiste przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r., co skutkuje nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce. Brak takiej zmiany rezydencji podatkowej wyklucza możliwość skorzystania z ulgi.

Podatnikowi, który w wyniku wyjazdu z Polski do pracy za granicą nie przesunął ośrodka interesów życiowych poza Polskę, nie przysługuje ulga na powrót, jeśli nie spełniono przesłanki zmiany rezydencji podatkowej oraz nieposiadania miejsca zamieszkania w Polsce przez wymagany przepisami okres.

Podatnik, który uzyskał polskie obywatelstwo i przeniósł rezydencję podatkową na terytorium Polski w 2024 roku, jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót od 2025 roku, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia pełnych kryteriów nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Wnioskodawcy, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP z dniem 28 marca 2024 r., przysługuje prawo skorzystania z ulgi na powrót na mocy art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem że przedmiotowy stan rzeczy spełnia określone warunki niezamieszkiwania na terenie RP w latach poprzednich i posiada certyfikat rezydencji wskazujący na wcześniejsze miejsce zamieszkania za granicą.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ma prawo skorzystać z ulgi na powrót, jeżeli spełnia warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy o PIT, w tym m.in. brak miejsca zamieszkania w Polsce przez trzy lata przed przeprowadzką.