Wydatki na prace wykończeniowe (fit-out) nie stanowią inwestycji w obcy środek trwały i są rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodu o charakterze pośrednim w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Wynagrodzenia prowizyjne należne pośrednikom, mimo związku z działalnością Spółki, stanowią koszty pośrednie, gdyż brak bezpośredniego związku z konkretnymi przychodami podatkowymi; zatem są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Koszty związane z zaniechaniem działania zgodnie z umową mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Natomiast wydatki poniesione w ramach porozumienia dotyczącego rozwiązania umowy oraz poniesione kary wynikające z okoliczności przypisanych konsorcjum, nie spełniają kryteriów celowości i zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, dlatego nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

Wynagrodzenie earn-out, nie stanowiące ceny nabycia ani warunkujące skuteczność nabycia udziałów, jest pośrednim kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, potrącalnym w dacie poniesienia, klasyfikowanym do przychodów operacyjnych, a nie zysków kapitałowych.

W przypadku zbycia przez spółkę kapitałową towarów otrzymanych w drodze aportu, wartość emisyjna udziałów wydanych w zamian za aport, odpowiadająca rynkowej wartości aportowanych towarów, stanowi koszt uzyskania przychodów dla spółki, niezależnie od alokacji agio na kapitały zapasowe.

Wydatki związane z remontem, mające na celu przywrócenie pierwotnych funkcji technicznych zapór wodnych, stanowią koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile przywracają pierwotny stan obiektu bez zwiększenia jego wartości użytkowej.

Wydatki ponoszone na czynsz inicjalny jako koszt uzyskania przychodów powinny być rozpoznawane proporcjonalnie do okresu przygotowawczego projektu, natomiast czynsz dzierżawny jako koszty bieżące powinny być ujmowane na bieżąco, w dniu ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Kary umowne za opóźnienie w odbiorze budynków i przeniesieniu własności, nie wynikające z wadliwości, stanowią koszty uzyskania przychodów, podlegająco zaliczeniu w dacie ujęcia księgowego, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Wydatki poniesione przez podatnika na doradztwo inwestycyjne oraz inne usługi związane z nabyciem udziałów w innej spółce, stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, możliwe do rozliczenia w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Wydatki poniesione na wtórne Fit-out należy traktować jako koszty pośrednie uzyskania przychodów. Powinny być zaliczane do kosztów w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a nie proporcjonalnie do okresu obowiązywania umowy najmu.

Opłata wstępna w umowie leasingu operacyjnego samochodów osobowych stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jego poniesienia, niezależnie od jej wysokości, o ile spełnia warunki definicji leasingu operacyjnego określone w ustawie o CIT.

Odpisy aktualizujące wartość nieściągalnych wierzytelności mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdy spełnione są wszystkie warunki ustawowe, w tym uprawdopodobnienie nieściągalności, i może być to rozpoznane w roku, w którym warunki te zostają kumulatywnie spełnione.

Wydatki poniesione na remonty lokali użytkowych, jako koszty pośrednie, należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e i 4d ustawy o CIT, niezależnie od okresu, w jakim przyniosą potencjalne przychody.

Świadczenie Earn-Out wypłacane w ramach realizacji zobowiązań kontraktowych związane jest z pośrednimi kosztami działalności operacyjnej, a nie nabyciem udziałów, co skutkuje jego ujęciem jako koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z etapowymi przychodami projektu powinny być rozpoznawane podatkowo proporcjonalnie do ich udziału w całości przychodów projektu, zgodnie z zasadą współmierności określoną w art. 15 ust. 4 CIC.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Wypłaty dokonywane na rzecz zagranicznego kontrahenta z tytułu nabycia uprawnień do emisji CO2 nie podlegają podatkowi u źródła, a koszty nabycia tych uprawnień są kosztem uzyskania przychodu z chwilą ich umorzenia, co odzwierciedla bezpośredni związek z osiąganymi przychodami.

Moment powstania przychodu z tytułu ugody sądowej nie będącej wynikiem błędu rachunkowego ustala się na dzień wystawienia faktury korygującej (art. 12 ust. 3j CIT).

Wynagrodzenie za zawarcie lub przedłużenie umowy najmu, jako wydatek jednorazowy poniesiony w celu zachowania źródła przychodów, nie podlega rozliczeniu proporcjonalnemu do okresu trwania umowy i winno być uznane za koszt uzyskania przychodów jednorazowo na dzień jego zaksięgowania.

Wynagrodzenie należne SAWP za bezumowne korzystanie z praw autorskich, zgodnie z umową zawartą z mocą wsteczną, stanowi koszt uzyskania przychodów A. Sp. z o.o., gdyż służy zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Czynsz inicjalny, jako koszt pośredni, winien być rozliczany jednorazowo w momencie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, natomiast czynsz dzierżawny stanowi koszt potrącalny na bieżąco jako koszt ogólnego działania zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Wydatki związane z Umową Zastawu oraz Umową Powierniczą mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie ich poniesienia jako koszty pośrednie, niezwiększające wartości początkowej aktywów, jeśli wspierają one działalność gospodarczą i są związane z zabezpieczeniem źródła przychodów.

Wypłacone wynagrodzenie za aneks do umowy dzierżawy, mające na celu wyłączenie nieruchomości, może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako koszt pośredni, na dzień ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy CIT.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów uznaje się dzień wystawienia faktury lub innego dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu w księgach podatkowych.