Przychody uzyskane z faktoringu własnych wierzytelności stanowią przychody z wierzytelności w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Przekroczenie progu 50% przychodów z takich źródeł wyklucza możliwość opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Wynagrodzenie (Purchase Fee) za świadczenie usług faktoringu nie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, lecz podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, co uprawnia do odliczenia VAT naliczonego.

Koszty wynagrodzenia faktora z tytułu umowy faktoringu pełnego, w tym dyskonto i odsetki, kwalifikują się jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Usługi faktoringu, jako kompleksowe usługi nabywania i zarządzania wierzytelnościami, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad ogólnych, bez możliwości zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, dotyczącego usług finansowych.

Przychody spółki uzyskane z tytułu sprzedaży wierzytelności w ramach umowy faktoringu są zaliczane do przychodów z wierzytelności, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, i mogą skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie ryczałtu estońskiego.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 23 października 2025 r. w sprawie C-232/24 wydał kluczowe rozstrzygnięcie dotyczące opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) wynagrodzeń (prowizji i opłat) pobieranych przez faktorów w ramach działalności faktoringowej. Sprawa dotyczyła wykładni przepisów Dyrektywy VAT w kontekście faktoringu w drodze sprzedaży wierzytelności oraz

Kwoty uzyskane z umowy faktoringu pełnego stanowią przychód, który wlicza się do limitu określonego w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, co może wpływać na możliwość stosowania estońskiego CIT. Przychody z faktoringu powinny być uznane za część przychodów z wierzytelności.

Przychody uzyskane ze zbycia własnych wierzytelności w ramach umowy faktoringu należy wliczać do limitu przychodów pasywnych przewidzianego w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT. W przypadku przekroczenia progu 50%, dochody te mogą pozbawić spółkę możliwości stosowania ryczałtu od dochodów spółek.

Przychody i koszty wynikające z umów faktoringu, związanych z wierzytelnościami z działalności zwolnionej z opodatkowania, przypisuje się do działalności opodatkowanej, ponieważ umowy te nie są integralną częścią działalności objętej wsparciem, co wyklucza ich zwolnienie na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, cena zbycia wierzytelności stanowi przychód, zaś koszty faktoringu mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z ustawą o CIT. Wynagrodzenie na rzecz faktora z tytułu faktoringu nie podlega obowiązkowi pobierania podatku u źródła.

Usługi faktoringowe świadczone przez E. na rzecz Ex. Polska stanowią import usług faktoringowych, które podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce. Podstawą opodatkowania jest kwota dyskonta i innych opłat, a usługobiorca Ex. Polska ma prawo do odliczenia VAT naliczonego.

Uznanie usług oraz otrzymywanych prowizji w związku z ich świadczeniem za opodatkowane podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia od podatku VAT.

Przychód uzyskany ze zbycia wierzytelności (faktoring) powinien być rozpoznany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych, oraz na potrzebę ustalenia klucza alokacji kosztów przypisany do przychodów opodatkowanych.

Przychód uzyskany ze zbycia wierzytelności (faktoring) powinien być rozpoznany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych, koszty opłat umowy faktoringu stanowią koszty uzyskania przychodów.

Czy koszt Wynagrodzenia Faktora ponoszony przez Spółkę stanowi koszt finansowania dłużnego i podlega ograniczeniom wskazanym w art. 15c ustawy o CIT.

Możliwości dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług w odniesieniu do Wierzytelności zakwestionowanych objętych Cesją zwrotną oraz określenia w rozliczeniu za jaki okres należy dokonać tej korekty.

Czy płatności wypłacane przez Spółkę na rzecz faktorów w ramach Umów Faktoringu nie podlegają podatkowi u źródła w Polsce i w związku z tym, Spółka nie jest zobowiązana do poboru podatku u źródła od tych płatności?

Możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, dla dodatkowej usługi finansowej zwanej Okresem Dodatkowego Finansowania.

Czy objęcie należności umową faktoringu mieszanego spowoduje u Wnioskodawcy osiągnięcie przychodu ze zbycia wierzytelności, o którym mowa art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, uniemożliwiając w rezultacie – w razie przekroczenia proporcji określonej w tym przepisie – stosowanie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, czyli tzw. estońskiego CIT, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT

Czy cesja wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Wnioskodawcę z Faktorem Umowy Faktoringu, na warunkach opisanych w zdarzeniu przyszłym, niestanowiąca umowy sprzedaży wierzytelności w rozumieniu kodeksu cywilnego, będzie skutkować dla Wnioskodawcy (jako faktoranta) powstaniem przychodu podatkowego, w sytuacji gdy wierzytelność ta zostanie uprzednio opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana

Obowiązki płatnika z tytułu zawarcia umowy faktoringu z włoską spółką.

Obowiązki płatnika z tytułu zawarcia umowy faktoringu z włoską spółką.