Zobowiązanie do wynagrodzenia doradców transakcyjnych w związku z pozyskiwaniem inwestora, o ile nie wchodzi w zakres wyłączeń z art. 16 ustawy o CIT i ma uzasadnienie ekonomiczne, może stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Brak zapłaty za towary wydane podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta nie wyklucza powstania przychodu podatkowego, który można skorygować po zamknięciu postępowania karnego wobec niewykrycia sprawców. Straty majątkowe poniesione w wyniku oszustwa zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, gdy postępowanie wykaże ich nieodwracalny charakter.

Wierzytelności uznane za nieściągalne można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko, jeśli przewidywane koszty dochodzenia są wyższe od ich wartości, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 CITU. Subiektywny pogląd na trudności kulturowe i prawne nie ma tu decydującego znaczenia.