Wydatki ponoszone przez pracowników Spółki, pokryte imiennymi służbowymi kartami kredytowymi, udokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników lub paragonami fiskalnymi bez danych nabywcy, stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeśli są powiązane z działalnością gospodarczą i właściwie udokumentowane.

Opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek (estoński CIT) może podlegać podatnik zatrudniający co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty przez 300 różnych dni w roku podatkowym; warunek nie jest spełniony poprzez zsumowanie krótszego okresu zatrudnienia większej liczby osób.

Spółka jest uprawniona do ulgi na innowacyjnych pracowników, jednak musi dostosować definicję "ogólnego czasu pracy" do obowiązujących przepisów prawa pracy oraz precyzyjnie stosować pomniejszenia zaliczek PIT zgodnie z art. 18db ust. 1 ustawy o CIT zgodnie ze zobowiązaniami roku podatkowego.

Zaległe składki ZUS opłacone przez podatnika są wydatkami związanymi z działalnością gospodarczą i mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a nie uznane za wydatki niezwiązane z działalnością opodatkowujące ryczałtem, co potwierdza brak związku z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Wydatki eksploatacyjne związane z odpłatnym udostępnieniem samochodów osobowych pracownikom stanowią wydatki związane z działalnością gospodarczą, podlegają wyłączeniu spod opodatkowania ryczałtem zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, gdyż taka działalność generuje przychód dla spółki.

Podatnik estońskiego CIT musi spełniać warunek zatrudniania co najmniej trzech osób na pełnych etatach przez 300 dni roku podatkowego, co oznacza, że sumaryczne łączenie etatodni nie jest dopuszczalne.

Kwota wypłacona byłemu pracownikowi w ramach ugody sądowej, zmieniającej tryb rozwiązania stosunku pracy na porozumienie stron, stanowi opodatkowany przychód ze stosunku pracy i nie jest zwolniona z opodatkowania jako odszkodowanie zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Refakturowanie kosztów polisy ubezpieczenia medycznego przez ubezpieczającego na rzecz innej spółki, w kontekście umowy ubezpieczenia na cudzy rachunek, korzysta ze zwolnienia z VAT według art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Dopuszczalne jest bieżące korygowanie wartości początkowej WNiP oraz odpisów amortyzacyjnych o premie, jeżeli ostateczna wysokość premii staje się znana po przekazaniu WNiP do używania, o ile nie wynika to z błędu rachunkowego czy oczywistej omyłki.

Koszty paliwa/energii elektrycznej do jazd prywatnych finansowane przez pracodawcę, również w okresach dłuższej nieobecności pracownika, mieszczą się w zryczałtowanym przychodzie z art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, nie powodując obowiązku ustalania dodatkowego przychodu.

Wydatki poniesione przez podatnika na mocy zawartej ugody sądowej z byłym pracownikiem, obejmujące zadośćuczynienie i odszkodowanie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pod warunkiem wykazania ich związku z działalnością gospodarczą oraz braku wyłącznej winy podatnika.

Spółka nie spełniła wymogów umożliwiających zastosowanie przepisów dotyczących CIT estońskiego, ponieważ nie zwiększyła zatrudnienia do wymaganych poziomów od początku opodatkowania ryczałtem, wbrew regulacjom art. 28j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Działalność wytwarzania oprogramowania przez Wnioskodawcę kwalifikuje się jako działalność badawczo-rozwojowa, a wydatki na wynagrodzenia pracowników mogą stanowić koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 18d ust. 1 u.p.d.o.p. Wnioskodawca uprawniony jest również do ulgi na innowacyjnych pracowników, pod warunkiem spełnienia wymogów art. 18db u.p.d.o.p.

Działalność w zakresie wytwarzania oprogramowania, charakteryzująca się nowatorskością i twórczością, stanowi działalność badawczo-rozwojową. Wydatki na wynagrodzenia pracowników wykonujących takie prace kwalifikują się jako koszty badawczo-rozwojowe uprawniające do ulgi na innowacyjnych pracowników, przy spełnieniu określonych ustawowo warunków zaangażowania zawodowego.

Wydatki na świadczenia dodatkowe udostępniane nieodpłatnie pracownikom, zwiększające ich efektywność i związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie stanowią wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu CIT estońskim, jako że nie są ukrytymi zyskami w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Nieodpłatne świadczenia, spełniające kryteria dobrowolności, indywidualnej korzyści i zaoszczędzenia wydatku, stanowią przychód podlegający PIT, z wyjątkiem gdy świadczenia są ogólne i nie można przypisać ich konkretnej osobie.

Utworzenie rezerwy na świadczenia pracownicze zgodnie z przyjętym progiem istotności w polityce rachunkowości i jej ujęcie jako strata z lat ubiegłych nie generuje dochodu z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych, a zatem nie podlega opodatkowaniu ryczałtem.

Koszty użytkowania i amortyzacji samochodów osobowych, użytkowanych przez pracowników niebędących wspólnikami, nie stanowią ukrytych zysków w rozumieniu art. 28m ust. 3 ustawy o CIT, o ile beneficjentem tych świadczeń nie jest wspólnik lub podmiot powiązany.

Prace wykonywane na stanowisku Kierownika Zaawansowanej Inżynierii w spółce stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT, gdyż spełniają kryteria twórczości, innowacyjności oraz prowadzenia w sposób systematyczny i metodyczny.

Działalność wnioskodawcy, polegająca na tworzeniu oprogramowania, spełnia przesłanki działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f., co pozwala na stosowanie ulg podatkowych, w tym ulgi na innowacyjnych pracowników oraz B+R.

Podatnik nie spełnia warunku zatrudnienia określonego w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, jeśli w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem nie zapewnił pracy w wymiarze co najmniej 3 etatów przez minimum 300 różnorodnych dni, niezależnie od wcześniejszych umów zlecenia.

Wydatki ponoszone przez spółkę z o.o., związane z użytkowaniem samochodów osobowych przez pracowników – niebędących udziałowcami ani podmiotami z nimi powiązanymi – do celów służbowych i prywatnych, nie stanowią ukrytych zysków (art. 28m ust. 3 ustawy CIT) i nie podlegają opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.

Ryczałt za nocleg w podróży służbowej krajowej, odbierany poza określonymi godzinami nocnymi, nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT, co nakłada na pracodawcę obowiązek poboru zaliczki na PIT.

Kwota wypłacona na podstawie ugody sądowej stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, wszakże nie jest odszkodowaniem za rzeczywistą szkodę, lecz rekompensatą za utracone korzyści, nie spełniającą warunków zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT.