Spełnienie warunku nieprzerwanego, 3-letniego okresu zamieszkania za granicą jest konieczne, by skorzystać z ulgi na powrót; zamieszkiwanie w Polsce w części roku wyklucza spełnienie tego wymogu.

Podatnik, który wyjeżdża na stałe za granicę, ale pozostawia rodzinę i część majątku w Polsce, może nie utracić polskiej rezydencji podatkowej, co determinuje jego nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, eliminując możliwość skorzystania z ulgi na powrót.

Ulgę prorodzinną na dziecko pełnoletnie nabywa rodzic faktycznie wykonujący władzę rodzicielską, przy czym w przypadku pełnoletniego uczącego się dziecka, prawo do ulgi przysługuje obydwojgu rodzicom w częściach równych, o ile oboje wykonują ciążący obowiązek alimentacyjny.

Osoba, która w latach poprzedzających przeniesienie rezydencji miała centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce, nie ma prawa do ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 u.p.d.o.f., nawet jeśli przez ten czas przebywała i pracowała za granicą.

Osoba fizyczna, która posiada w Polsce centrum interesów życiowych, jest uznawana za rezydenta podatkowego, niezależnie od liczby dni spędzonych za granicą, co skutkuje nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce.

Dochód podatnika z tytułu świadczenia usług spawalniczych na rzecz holenderskiej spółki podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie uznania rezydencji podatkowej w oparciu o centrum interesów w Polsce oraz braku zakładu podatkowego w Holandii.

Dochody osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, pochodzące z usług wykonywanych na rzecz kontrahenta w Holandii, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, pod warunkiem że działalność ta nie jest prowadzona przez zakład w Holandii.

Osoba fizyczna, która pomimo zamieszkania i pracy za granicą, utrzymuje w Polsce centrum interesów osobistych poprzez rodzinne powiązania, nie korzysta z ulgi na powrót po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski, gdyż nie następuje zmiana rezydencji podatkowej z zagranicznej na polską.

Podatnik, który uzyskał polskie obywatelstwo i przeniósł rezydencję podatkową na terytorium Polski w 2024 roku, jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót od 2025 roku, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia pełnych kryteriów nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przypadku rozwodu i braku porozumienia odnośnie podziału ulgi prorodzinnej, ulga przysługuje w równych częściach obu rodzicom, u których dziecko ma miejsce zamieszkania do momentu, gdy jedno z rodziców faktycznie nie wykonuje całościowo pieczy nad dzieckiem, co uprawnia owego rodzica do całościowej ulgi.

Osoba wspólnie zamieszkująca z drugim rodzicem dzieci, mimo organizacyjnej separacji gospodarstw domowych, nie jest uznawana za samotnie wychowującą dzieci w rozumieniu ustawy o PIT. Status ten wymaga faktycznego, wyłącznego udziału w wychowywaniu dzieci.

Przeniesienie centrum interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich przez osobę fizyczną skutkuje utratą polskiej rezydencji podatkowej, co prowadzi do ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce od momentu opuszczenia kraju.

Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w RP w 2021 roku, co po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Polski w 2022 roku uprawnia do skorzystania z ulgi na powrót od tego roku (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT).

Zwrot kosztów użytkowania prywatnego samochodu dla celów służbowych, mimo swojej kompensacyjnej natury, stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, podlegający opodatkowaniu, gdyż przynosi wymierną korzyść majątkową pracownikowi.

Osoba przenosząca centrum interesów życiowych z Norwegii do Polski we wrześniu 2025 roku podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dnia przeniesienia. Dochód ze sprzedaży nieruchomości położonej w Norwegii, przeprowadzonej po przeniesieniu rezydencji do Polski, podlega opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym. Osoba taka ma także prawo do ulgi na powrót, jeśli spełnienie

Podatnik, który przenosi miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po 31 grudnia 2021 r., spełnia warunki do zastosowania ulgi na powrót, jeżeli w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym nastąpiło przeniesienie, nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, przy jednoczesnym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Polski.

Osoba przenosząca miejsce zamieszkania do Polski po dłuższym pobycie za granicą, która przestaje być rezydentem podatkowym innych państw i spełnia warunki z art. 21 ustawy o PIT, może skorzystać z Ulgi na powrót, pod warunkiem posiadania właściwej dokumentacji potwierdzającej wcześniejszą rezydencję podatkową.

Rodzicom rozwiedzionym, w przypadku braku porozumienia i stałego zamieszkiwania dzieci z jednym rodzicem, ulga prorodzinna przysługuje w pełni temu rodzicowi, u którego dzieci faktycznie mają miejsce zamieszkania.

Podatnik przenoszący miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r. spełnia warunki ulgi na powrót, jeżeli nie posiadał miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej w wymaganym ustawowo okresie, z uwzględnieniem, że ulga odnosi się do lat podatkowych następujących bezpośrednio po przeniesieniu miejsca zamieszkania.

Podatnik podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z uwagi na centrum interesów życiowych i gospodarczych zlokalizowane w Polsce. W razie konfliktu rezydencji z włoskimi organami, zastosowanie znajdą postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, które mogą wymagać procedury wzajemnego porozumienia.

Zmiana miejsca zamieszkania na Polskę w rozumieniu ustawy o PIT następuje z chwilą skutecznego przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski, co w przypadku wnioskodawczyni miało miejsce już w 2021 r.; zatem nieprawidłowe jest korzystanie z ulgi na powrót, jeżeli przeniesienie to nastąpiło przed 2022 r.

W przypadku braku porozumienia rodziców co do podziału ulgi prorodzinnej oraz gdy miejsce zamieszkania dzieci jest u jednej z rodziców, ulga prorodzinna przysługuje temu rodzicowi, u którego dzieci mają miejsce zamieszkania, zgodnie z art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Osoba, która przeniosła swoje miejsce zamieszkania do Polski po uprzednim, trzyletnim zamieszkaniu za granicą, ma prawo do skorzystania z ulgi podatkowej na powrót, jeżeli nie posiadała w tym czasie miejsca zamieszkania w Polsce, a po powrocie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Podatnik pracujący czasowo za granicą, który formalnie utrzymuje miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych w kraju, nie nabywa prawa do ulgi na powrót, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie następuje bowiem zmiana rezydencji podatkowej, co wyłącza warunki zwolnienia.