Osoba fizyczna, która mimo pobytu w Polsce krótszego niż 183 dni wykonuje pracę najemną w Norwegii i dysponuje tam wynajmowanym lokalem, zachowuje polską rezydencję podatkową, jeżeli w Polsce prowadzi trwałą działalność gospodarczą, posiada zasadniczy majątek oraz utrzymuje silniejsze więzi rodzinne, towarzyskie i gospodarcze; w świetle art. 4 Konwencji polsko-norweskiej jej ośrodek interesów życiowych

Przychody polskiego rezydenta z pozarolniczej działalności gospodarczej świadczonej na rzecz podmiotu zagranicznego nie są „przychodami zagranicznymi” w rozumieniu art. 30k ust. 1 ustawy PIT, jeżeli działalność ta nie jest prowadzona za granicą przez położony tam zakład. Ryczałtem mogą natomiast zostać objęte przychody z zagranicznych transparentnych podatkowo struktur inwestycyjnych oraz zagranicznych

Podatnik posiadający Kartę Polaka, który po 31 grudnia 2021 r. przeniósł miejsce zamieszkania do Polski i spełnia warunki rezydencyjne z art. 21 ust. 43 ustawy o PIT, może objąć ulgą na powrót przychody z działalności gospodarczej opodatkowane ryczałtem. Certyfikat rezydencji zagranicznej nie jest konieczny, jeżeli miejsce zamieszkania dla celów podatkowych dokumentują inne wiarygodne dowody.

Podatnik, który nie posiada obywatelstwa polskiego, obywatelstwa państwa UE, EOG lub Szwajcarii ani Karty Polaka, nie nabywa prawa do ulgi na powrót, jeżeli w okresie określonym w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT nie mieszkał nieprzerwanie w państwie wymienionym w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b tiret pierwszego. Cel preferencji nie uzasadnia odstąpienia od jednoznacznego brzmienia tego warunku.

Osoba niemająca w Polsce miejsca zamieszkania podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jednak przychód z realizacji opcji na akcje spółki zagranicznej, związany wyłącznie z pracą wykonywaną poza Polską i uzyskany za pośrednictwem zagranicznego rachunku, nie jest przychodem osiągniętym na terytorium Polski. Późniejszy transfer tych własnych środków na rachunek w Polsce nie powoduje powstania przychodu

Dla zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT decydujące jest faktyczne miejsce zamieszkania podatnika poza Polską w okresach wskazanych w art. 21 ust. 43, a nie okres jego zagranicznego zatrudnienia. Okres pobytu w państwie obcym obejmujący dzieciństwo i edukację może potwierdzać spełnienie przesłanki zamieszkania poza terytorium RP, jeżeli znajduje oparcie w odpowiednich dowodach

Podatnik, który po 31 grudnia 2021 r. przeniósł miejsce zamieszkania do Polski i od tej chwili podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ma prawo do ulgi na powrót, jeżeli przez wymagany okres nie posiadał miejsca zamieszkania w Polsce, a zagraniczną rezydencję podatkową wykaże certyfikatem rezydencji lub innymi dopuszczalnymi dowodami. Krótkie pobyty oraz incydentalne dochody osiągane

Podatnik, który w 2021 r. wraz z małoletnim dzieckiem przybył do Polski, sprzedał uprzednio jedyne miejsce zamieszkania za granicą, zamieszkał u rodziny na czas budowy własnego domu i z Polski organizował swoje sprawy majątkowe, przenosi miejsce zamieszkania dla celów podatkowych już z dniem przyjazdu. Późniejsze zameldowanie i podjęcie zatrudnienia w Polsce nie odraczają tej zmiany, wobec czego ulga

Polski obywatel mający rezydencję podatkową w Rumunii, nie posiadający ośrodka interesów życiowych w Polsce ani nie przebywający tam ponad 183 dni, podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dochody uzyskane z pracy za granicą w takim przypadku nie podlegają polskiemu opodatkowaniu.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP z państwa UE i spełnia warunki art. 21 ust. 43 ustawy o PIT, ma prawo do ulgi na powrót, przy dochodach z umów zlecenia i stosunku pracy, do kwoty 85 528 zł rocznie przez cztery kolejne lata podatkowe.

Podatnik nie spełnia warunków określonych w art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym nie przysługuje mu ulga na powrót, jako że nie posiadał obywatelstwa polskiego ani Karty Polaka na dzień zmiany rezydencji.

Spełnienie warunku nieprzerwanego, 3-letniego okresu zamieszkania za granicą jest konieczne, by skorzystać z ulgi na powrót; zamieszkiwanie w Polsce w części roku wyklucza spełnienie tego wymogu.

Podatnik, który wyjeżdża na stałe za granicę, ale pozostawia rodzinę i część majątku w Polsce, może nie utracić polskiej rezydencji podatkowej, co determinuje jego nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, eliminując możliwość skorzystania z ulgi na powrót.

Ulgę prorodzinną na dziecko pełnoletnie nabywa rodzic faktycznie wykonujący władzę rodzicielską, przy czym w przypadku pełnoletniego uczącego się dziecka, prawo do ulgi przysługuje obydwojgu rodzicom w częściach równych, o ile oboje wykonują ciążący obowiązek alimentacyjny.

Osoba, która w latach poprzedzających przeniesienie rezydencji miała centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce, nie ma prawa do ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 u.p.d.o.f., nawet jeśli przez ten czas przebywała i pracowała za granicą.

Osoba fizyczna, która posiada w Polsce centrum interesów życiowych, jest uznawana za rezydenta podatkowego, niezależnie od liczby dni spędzonych za granicą, co skutkuje nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce.

Dochód podatnika z tytułu świadczenia usług spawalniczych na rzecz holenderskiej spółki podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie uznania rezydencji podatkowej w oparciu o centrum interesów w Polsce oraz braku zakładu podatkowego w Holandii.

Dochody osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, pochodzące z usług wykonywanych na rzecz kontrahenta w Holandii, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, pod warunkiem że działalność ta nie jest prowadzona przez zakład w Holandii.

Osoba fizyczna, która pomimo zamieszkania i pracy za granicą, utrzymuje w Polsce centrum interesów osobistych poprzez rodzinne powiązania, nie korzysta z ulgi na powrót po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski, gdyż nie następuje zmiana rezydencji podatkowej z zagranicznej na polską.

Podatnik, który uzyskał polskie obywatelstwo i przeniósł rezydencję podatkową na terytorium Polski w 2024 roku, jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót od 2025 roku, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia pełnych kryteriów nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przypadku rozwodu i braku porozumienia odnośnie podziału ulgi prorodzinnej, ulga przysługuje w równych częściach obu rodzicom, u których dziecko ma miejsce zamieszkania do momentu, gdy jedno z rodziców faktycznie nie wykonuje całościowo pieczy nad dzieckiem, co uprawnia owego rodzica do całościowej ulgi.

Osoba wspólnie zamieszkująca z drugim rodzicem dzieci, mimo organizacyjnej separacji gospodarstw domowych, nie jest uznawana za samotnie wychowującą dzieci w rozumieniu ustawy o PIT. Status ten wymaga faktycznego, wyłącznego udziału w wychowywaniu dzieci.

Przeniesienie centrum interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich przez osobę fizyczną skutkuje utratą polskiej rezydencji podatkowej, co prowadzi do ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce od momentu opuszczenia kraju.

Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w RP w 2021 roku, co po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Polski w 2022 roku uprawnia do skorzystania z ulgi na powrót od tego roku (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT).