Wartość diet za czas podróży służbowych, związanych z działalnością gospodarczą, może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie przekracza limitów przysługujących pracownikom, mimo zmian w przepisach dotyczących czasu pracy kierowców.

Wydatki ponoszone przez spółkę z tytułu podróży służbowych Członków Zarządu mogą być kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdy spełniają przesłanki celowości oraz związek z działalnością gospodarczą, bez podlegania wyłączeniom z art. 16 ust. 1 tejże ustawy.

Podatnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, dokonujący podróży służbowych, ma prawo do zaliczenia wartości diet do kosztów uzyskania przychodów, o ile wysokość tych diet nie przekracza limitu przysługującego pracownikom, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stała miesięczna rekompensata za korzystanie z prywatnego samochodu do celów służbowych, będąca umownym zwrotem kosztów, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, ponieważ korzyści te nie są objęte zwolnieniami ustawowymi z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wypłacone zleceniobiorcom należności z tytułu rekompensaty za zwiększone koszty utrzymania podczas pracy poza granicami kraju, do wysokości 49 euro za dzień, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów i nie przekraczają ustawowych limitów.

Wartości diet z tytułu podróży służbowych, spełniające warunki określone w art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez przedsiębiorcę w granicach limitów określonych dla pracowników.

Na zleceniobiorcach nie ciążą obowiązki podatkowe z tytułu świadczeń z tytułu podróży do Niemiec, jeśli świadczenia te mieściły się w limitach przewidzianych w przepisach. Świadczenia te, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, są zwolnione z opodatkowania.

Świadczenia finansowe z Francji dotyczące funkcji eksperta Komitetu B podlegają opodatkowaniu w Polsce jako przychód z innych źródeł, z wyjątkiem diet i zwrotu kosztów podróży, które korzystają ze zwolnienia podatkowego do określonych limitów. Nie mogą one być traktowane jako zwolnione z uwagi na obowiązki społeczne czy obywatelskie.

Zwrot kosztów podróży członkom Rady Nadzorczej stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, który może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy zachowaniu określonych limitów.

Zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b PDOF ma zastosowanie do zwrotu kosztów podróży członków Rady Nadzorczej na posiedzenia, spełniających ustawowe kryteria, do limitu określonego w odpowiednim rozporządzeniu, wyłączając obowiązek pobierania zaliczek przez płatnika.

Zwroty kosztów poniesionych przez uczestników badań klinicznych za dojazdy, noclegi i wyżywienie stanowią przychód z innych źródeł. Mogą one korzystać ze zwolnienia podatkowego jedynie, gdy spełniają warunki art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące podróży osób niebędących pracownikami.

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, pod warunkiem że ich wysokość nie przekracza limitów obowiązujących dla pracowników, jak określono w odrębnych przepisach.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą ma prawo, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do zaliczania w koszty uzyskania przychodów wartości diet z podróży służbowych, nieprzekraczających limitów dla pracowników.

Za kwoty zwiększonych kosztów utrzymania przyznanych opiekunom za granicą, mieszczące się w określonych limitach, płatnik nie ma obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy; takie koszty stanowią podróż, a nie podróż służbową.

Wydatki na usługi gastronomiczne ponoszone przez pracowników mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu wobec spełnienia ustawowych warunków dokumentacyjnych. Wydatki współpracowników nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu bez wyraźnego umownego charakteru jako wynagrodzenie.

Zwroty kosztów przejazdów służbowych pracowników uczelni, odbywanych prywatnymi pojazdami elektrycznymi, hybrydowymi lub z napędem wodorowym, stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ustawy o CIT, bez zastosowania limitów przewidzianych dla pojazdów spalinowych.

Osobie prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, wykonującej przewozy transportowe, przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z podróży służbowych, w zakresie nieprzekraczającym limitów ustalonych dla pracowników.

Wydatki ponoszone przez spółki na alkohol w ramach imprez integracyjnych stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu estońskim CIT. Pozostałe wydatki związane z imprezami integracyjnymi, wynagrodzeniami oraz wynajmem od wspólnika, przy spełnieniu warunków rynkowych, nie podlegają kategorii dochodów opodatkowanych ryczałtem w systemie estońskiego CIT.

Wydatki ponoszone przez spółkę na prezenty dla kontrahentów oraz imprezy integracyjne nie podlegają opodatkowaniu estońskim CIT, o ile wykazują związek z działalnością gospodarczą. Wydatki na alkohol podczas imprez integracyjnych oraz wynagrodzenia członków zarządu przekraczające limity mogą być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą lub ukryte zyski.

Diamenty i inne należności wypłacane z tytułu podróży osoby niebędącej pracownikiem, poniesione w celu osiągnięcia przychodów i niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów, mogą być zwolnione od opodatkowania w granicach określonych w przepisach dotyczących podróży służbowej (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PDOF).

Koszty zwrócone pracownikowi w związku z uczestnictwem w spotkaniach związkowych mogą zostać uznane za przychód z innych źródeł podlegający zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w przepisach rozporządzenia dotyczących podróży służbowych osób niebędących pracownikami.

Na podatnika nie ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od kwot równoważnych 25% diet oraz ryczałtów na noclegi wypłacanych opiekunom pracującym na zlecenie za granicą, pod warunkiem że wypłaty te mieszczą się w granicach określonych limitów i podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT.

Zwrot przez wspólnika wydatków prywatnych tego samego dnia zwalnia spółkę z rozpoznania dochodu jako ukrytego zysku. Przy braku faktury za noclegi, inne dowody księgowe mogą uzasadniać uznanie wydatku za biznesowy, nie stanowiący ukrytego zysku. Interpretacja zgodna z art. 28m ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT.

Wartość ponoszonych przez pracodawcę wydatków na noclegi, paliwo, spotkania biznesowe i diety dla pracowników mobilnych oraz w podróżach służbowych nie stanowi przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o PIT, gdyż świadczenia te nie stanowią przysporzenia majątkowego dla pracowników, służąc interesowi pracodawcy.