Podatnik rozliczający przychody z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych nie jest uprawniony do skorzystania z ulgi na złe długi w odniesieniu do wierzytelności wobec dłużnika mającego siedzibę za granicą, jeśli dłużnik nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest objęty postępowaniem upadłościowym.

Śmierć dłużnika nie wpływa na możliwość skorzystania z ulgi na złe długi przez wierzyciela, o ile spełnione są ustawowe przesłanki, tj. brak przedawnienia wierzytelności oraz ich nieuregulowanie ani zbycie do momentu złożenia zeznania podatkowego.

Obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczy tylko tej części nieuregulowanych zobowiązań, które były zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a nie wydatków powiązanych z działalnością objętą zwolnieniem podatkowym.

Przepisy VAT nakładają na podatników prowadzących działalność gospodarczą obowiązek zapłaty podatku, nawet jeśli nie została dokonana jeszcze płatność za transakcję. Takie rozwiązanie nie jest kłopotliwe, o ile mamy do czynienia z rzetelnymi kontrahentami, jednak, jak pokazuje praktyka, nie zawsze tak jest. Zatory płatnicze są zmorą wielu przedsiębiorców, co niekiedy może stanowić nawet zagrożenie

Kwoty zasądzone wyrokiem sądu, w tym odsetki i zwrot kosztów procesu, stanowią przychody z działalności gospodarczej, które u podatnika powstają z chwilą ich faktycznego otrzymania, uwzględniając odpowiednie przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie tzw. ulgi na złe długi. Ulga ta jest możliwa tylko przed uregulowaniem wierzytelności.

W przypadku umorzenia wierzytelności w postępowaniu restrukturyzacyjnym, ulga na złe długi, na podstawie art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie ma zastosowania, gdyż odnosi się ona wyłącznie do wierzytelności istniejących, które nie zostały uregulowane lub zbyte.

Dopisanie kwoty korekty VAT w pełnej wysokości uprzednio dokonanej ulgi na złe długi przy zbyciu wierzytelności, niezależnie od zastosowanej ceny sprzedaży, pozostaje zgodne z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, wykluczając tym samym możliwość stosowania zasad proporcjonalności w zakresie dokonania korekty podatku.

W przypadku uregulowania należności wynikającej z faktury zakupowej po terminie 90 dni od płatności, podatnik może dokonać odliczenia VAT naliczonego w okresie faktycznego uregulowania zobowiązania, pod warunkiem, że wcześniej nie skorzystał z odliczenia. Skorygowanie odliczenia nie jest wymagane, jeżeli podatnik nie wykazał naliczonego podatku przed jego zapłatą.

Faktura korygująca obniżająca podstawę opodatkowania i VAT w przypadku ugody lub wyroku sądowego z TU ustalających niższe odszkodowanie niż pierwotna faktura uprawnia do obniżenia w okresie jej wystawienia, pod warunkiem uzgodnienia tego z nabywcą; po wejściu KSeF, korekta ta musi być dokonana w okresie wystawienia faktury korygującej.

W przypadku zbycia wierzytelności uprzednio objętej ulgą na złe długi, wierzyciel jest zobowiązany do skorygowania podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku VAT w proporcji do uzyskanej kwoty sprzedaży, zgodnie z interpretacją art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, uwzględniając zasady proporcjonalności i neutralności podatku.

Podatnik, który nie odliczył podatku VAT naliczonego na bieżąco z tytułu faktury i ureguluje należność po upływie terminu z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, ma prawo do odliczenia tego podatku w okresie faktycznej zapłaty, bez obowiązku dokonania korekty wcześniejszych rozliczeń.

Umowa o korzystanie z gruntu, kreująca zobowiązania podobne do dzierżawy, zawartą pomiędzy spółdzielnią a miastem, jest traktowana jako transakcja handlowa podlegająca obowiązkowi zwiększenia podstawy opodatkowania o nieuregulowane zobowiązania z niej wynikające, zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek, który uprzednio skorzystał z ulgi na złe długi, nie ma obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania CIT o należność uregulowaną na podstawie ugody, w okresie opodatkowania ryczałtem.

Ulga na złe długi, zgodnie z art. 30h ust. 2 ustawy PIT, nie może pomniejszać podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, ponieważ przepis ten nie wymienia tej ulgi w zamkniętym katalogu odliczeń. Korekta deklaracji DSF-1 w tym zakresie jest bezzasadna.

Ulga na złe długi wykazana w PIT-36L nie obniża podstawy daniny solidarnościowej, gdyż nie jest wymieniona w katalogu odliczeń art. 30h ustawy o PIT, co oznacza, że podstawy obliczenia daniny nie można pomniejszać o tę ulgę.

Termin 90 dni na możliwość skorzystania z ulgi na złe długi nie „przesuwa się” na najbliższy, pierwszy dzień roboczy następujący bezpośrednio po dniu lub dniach ustawowo wolnych od pracy. Takie stanowisko zajął Szef KAS, zmieniając interpretację wydaną wcześniej przez Dyrektora KIS.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana.

Prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej (pliku JPK_VAT) za okres, w którym zostały wypełnione wszystkie przesłanki uprawniające do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w zw. z art. 89b ust. 4 ustawy.

1 stycznia 2025 r. zaczną obowiązywać przepisy wprowadzające kasową metodę rozpoznania przychodów i kosztów w prowadzonej działalności gospodarczej, tzw. kasowy PIT. Z nowego rozwiązania mogą skorzystać podatnicy PIT prowadzący samodzielnie działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej, podatkiem liniowym albo IP BOX i rozliczający się na podstawie pkpir. Również podatnicy opodatkowani

Zastosowanie art. 89a ust. 4 ustawy oraz art. 89b ust. 4 ustawy w związku z otrzymaniem od GDDKiA zasądzonego przez sąd wynagrodzenia.

Ustalenia, czy Wnioskodawcy przysługuje na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa CIT”) prawo do dokonania zmniejszenia podstawy opodatkowania określonej zgodnie z art. 18 Ustawy CIT o wartość przychodów z tytułu Wierzytelności w zeznaniu za rok podatkowy 2022

Obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 18f ustawy o CIT w zawiązku z zawartym porozumieniem.