Podatnik podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z uwagi na centrum interesów życiowych i gospodarczych zlokalizowane w Polsce. W razie konfliktu rezydencji z włoskimi organami, zastosowanie znajdą postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, które mogą wymagać procedury wzajemnego porozumienia.

Osoba, która do dnia 17 kwietnia 2024 r. nie posiadała miejsca zamieszkania na terytorium Polski i spełnia pozostałe warunki ustawowe, może skorzystać z "ulgi na powrót", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w okresie czterech kolejnych lat podatkowych, począwszy od roku 2025.

Podatnik, który po 31 grudnia 2021 r. przeniósł miejsce zamieszkania do RP i zachował nieograniczony obowiązek podatkowy poza jej granicami w poprzednich latach kalendarzowych, ma prawo korzystać z ulgi na powrót określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 Ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia kryteriów rezydencji i dochodowych.

Podatnikowi, który nie posiadał na dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski Karty Polaka, ani obywatelstwa polskiego, nie przysługuje ulga na powrót, nawet jeśli później uzyskał te dokumenty.

Wnioskodawczyni jest uprawniona do skorzystania z ulgi określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przeniosła centrum interesów życiowych do Polski, co spełnia wymagania nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Podatnik nie nabywa prawa do ulgi na powrót, jeśli nie posiada pełnych dowodów dokumentujących rezydencję podatkową poza Polską przez wszystkie wymagane ustawowo okresy przed zmianą miejsca zamieszkania na Polskę oraz w roku tej zmiany.

Podatnik pracujący czasowo za granicą, który formalnie utrzymuje miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych w kraju, nie nabywa prawa do ulgi na powrót, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie następuje bowiem zmiana rezydencji podatkowej, co wyłącza warunki zwolnienia.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 roku, może skorzystać z ulgi na powrót, jeśli nie posiadał na stałe miejsca zamieszkania w Polsce przez trzy poprzedzające lata, a przeniesienie wiązało się z nieograniczonym obowiązkiem podatkowym oraz spełnieniem dodatkowych warunków określonych w ustawie o PIT.

Podatnik przenoszący miejsce zamieszkania z zagranicy do Rzeczypospolitej Polskiej, spełniający warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, może skorzystać z ulgi na powrót, przy założeniu braku miejsca zamieszkania w Polsce w latach poprzedzających powrót oraz posiadaniu niezbędnych dokumentów potwierdzających zagraniczną rezydencję podatkową.

Podatnik, który powrócił do Polski w 2024 roku i ponownie przeniósł się za granicę w tym samym roku, a następnie wrócił w 2025 roku, nie spełnia warunków dla skorzystania z ulgi na powrót, z uwagi na nieuzyskanie nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

W przypadku braku porozumienia rodziców i umiejscowienia dzieci na stałe u jednego z nich, ulga prorodzinna przysługuje wyłącznie temu rodzicowi, u którego dzieci mieszkają, niezależnie od realnego wykonywania władzy rodzicielskiej przez drugiego rodzica.

W sytuacji, gdy podatnik przeniósł centrum interesów życiowych do innego państwa i spełnia inne ustawowe warunki, brak formalnego zameldowania nie stoi na przeszkodzie do skorzystania z ulgi 'na powrót' zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Wnioskodawca spełnia przesłanki do zastosowania ulgi na powrót według art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dzięki nieprzerwanemu zamieszkaniu na Litwie oraz przeniesieniu centrum interesów do Polski w 2025 roku.

Dochody uzyskane z działalności gospodarczej zarejestrowanej w Serbii, lecz wykonywanej na terytorium Polski od 23 listopada 2025 r., podlegają opodatkowaniu w Polsce jako dochody nieograniczonego obowiązku podatkowego Wnioskodawcy.

Osoba fizyczna, która przeniosła centrum interesów osobistych i gospodarczych do Norwegii, podlega norweskiemu rezydentowi podatkowemu, o ile nie spełnia przesłanek rezydencji podatkowej w Polsce określonych w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz na mocy polsko-norweskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Rodzic rozwiedziony, samotnie wychowujący dziecko, uprawniony jest do preferencyjnego rozliczenia według art. 6 ust. 4d ustawy o PIT, jeśli dziecko zamieszkuje u niego. Ulga prorodzinna za czas wspólnego zamieszkiwania z obojgiem rodziców podlega równej dystrybucji, zaś w pozostałym czasie przysługuje w całości rodzicowi, z którym dziecko mieszka permanentnie.

Podatnik, który w latach 2022-2024 nie posiadał centrum interesów życiowych w Polsce oraz spełnia wymogi przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r., nabywa prawo do ulgi na powrót, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od roku następującego po roku przeniesienia.

Osoba fizyczna, która przenosi swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych do innego państwa oraz przebywa tam przez większość roku podatkowego, podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i jej dochody osiągane poza Rzeczpospolitą Polską nie podlegają w Polsce opodatkowaniu.

Nabycie środków pieniężnych za granicą na podstawie darowizny przez osobę posiadającą jedynie tymczasowe zezwolenie na pobyt w Polsce nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, jeśli środki nie znajdują się na terytorium RP a nabywca nie ma miejsca stałego pobytu ani obywatelstwa polskiego.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r., może skorzystać z ulgi na powrót, jeżeli spełnia określone warunki rezydencji i dokumentacji, nawet bez posiadania formalnego certyfikatu rezydencji z poprzedniego kraju zamieszkania, pod warunkiem zachowania nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r. i spełnia inne ustawowe przesłanki, może skorzystać z ulgi na powrót, zwalniającej określone przychody od podatku dochodowego (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT).

Zezwolenie na pobyt stały wydane na podstawie Karty Polaka skutkuje jej utratą ważności, co uniemożliwia podatnikowi skorzystanie z ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, jeśli w momencie zmiany rezydencji nie posiada ważnej Karty Polaka. Posiadanie zezwolenia na pobyt stały nie uznaje się za spełnienie przesłanki posiadania Karty Polaka w kontekście ulgi podatkowej.

W przypadku ulgi na powrót podatnik musi posiadać obywatelstwo polskie lub Kartę Polaka w momencie przeniesienia zamieszkania do Polski. Samo polskie pochodzenie potwierdzone decyzjami administracyjnymi nie wystarcza do skorzystania z tej preferencji podatkowej.

Brak wykazania nieprzerwanego miejsca zamieszkania poza Polską w okresie krytycznym uniemożliwia skorzystanie z ulgi na powrót, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, nawet przy spełnieniu innych warunków dotyczących przeniesienia rezydencji i nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.