Po upływie 31 grudnia 2022 r. podatnik PIT nie może kontynuować amortyzacji budynków ani lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, również gdy składniki te nabyto, ujęto w ewidencji środków trwałych i rozpoczęto ich amortyzację przed 1 stycznia 2022 r. Art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej ustanawiał ograniczone czasowo odstępstwo, nie zaś prawo do dokończenia amortyzacji; odpisy

Po 31 grudnia 2022 r. podatnik nie może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, także gdy składniki te nabył, wprowadził do ewidencji oraz rozpoczął ich amortyzację przed 1 stycznia 2022 r. Przepis przejściowy z art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej zezwalał na takie rozliczenie wyłącznie do końca

W razie odpłatnego zbycia środków trwałych i zapasów przypisanych do zamkniętej, trwale nierentownej linii produkcyjnej podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, w momencie sprzedaży, niezamortyzowaną część wartości początkowej środków trwałych oraz nierozliczoną uprzednio wartość zapasów. Art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie wyłącza tego prawa, jeżeli zamknięcie linii nie wynika ze

Ograniczenie wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych, ustanowione w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT dla spółek nieruchomościowych w odniesieniu do środków trwałych z grupy 1 KŚT, nie ma zastosowania, jeżeli nieruchomość jest dla celów rachunkowych ujęta jako nieruchomość inwestycyjna wyceniana według wartości godziwej, a podatnik nie dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych obciążających

Od 1 stycznia 2023 r. nie jest możliwe zaliczanie odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych, nabytych przed zmianą przepisów, do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik nie ma prawa kontynuować amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów po 31 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Podatnik będący mikroprzedsiębiorcą, realizujący inwestycję na obszarze gminy w powiecie o bezrobociu przekraczającym 120% krajowej stopy, ma prawo do ustalenia dziesięcioletniego okresu amortyzacji dla środka trwałego zgodnie z art. 22j ust. 8 pkt 1 ustawy PIT; brak możliwości ustalenia pięcioletniego okresu z powodu nieprzekroczenia 170%.

Kosztem uzyskania przychodów mogą być jedynie te wydatki związane z nieruchomościami, które są przeznaczone na cele operacyjne i nie mają charakteru mieszkalnego, spełniające warunki art. 15 i 16a ustawy o CIT. Mieszkalne wydatki, nawet używane służbowo, nie podlegają amortyzacji zgodnie z art. 16c pkt 2a tej ustawy.

Niepodjęcie obniżenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w aportem przez pomniejszenie o wartość dokonanych wcześniej nakładów, uznaje się za prawidłowe, przy jednoczesnym uznaniu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku za koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji księgowej, niezwiązanej ze zmianą działalności, lecz wynikającej z konfuzji (art. 15 ust. 1 i art. 16 ust

Odpisy amortyzacyjne od środka trwałego, którego nabycie pierwotnie sfinansowano ze środków ZFRON, a które następnie zwrócono do PFRON, można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów od miesiąca zwrotu, gdyż przesłanka zwrotu wydatku z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT przestaje istnieć.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

Domki wczasowe wybudowane na cudzym gruncie jako środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej, przy czym właściwą stawką amortyzacyjną jest 10%, co wynika z ich kwalifikacji jako budynków trwale związanych z gruntem.

Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.

Majątkowe prawa do Dokumentacji projektowej Farmy Wiatrowej oraz Prawa do Projektu, jako nabyte wartości niematerialne i prawne, mogą być amortyzowane poprzez odpisy amortyzacyjne w okresie nie krótszym niż 60 miesięcy, zgodnie z art. 16b i 16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wynajem części nieruchomości wspólnikom przez spółkę komandytową, przy ustaleniu czynszu na warunkach rynkowych oraz przy zaistnieniu faktycznych potrzeb biznesowych, nie stanowi ukrytego zysku w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, gdyż nie dochodzi do ekonomicznego przysporzenia dla wspólników.

Podatkowe odpisy amortyzacyjne od środków trwałych kwalifikowanych do grupy 1 KŚT, dokonane przez spółkę nieruchomościową, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, jeśli nie dokonano odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami o rachunkowości, obciążających wynik finansowy jednostki.

Wydatki na nabycie i użytkowanie narzędzi udostępnianych współpracownikom w ramach umowy toolingowej mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Odpisy amortyzacyjne od tych narzędzi jako środków trwałych są dopuszczalne, gdyż nie stanowią one nieodpłatnego użyczenia zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c.

Wydatki ponoszone przez podatnika na nabycie i użytkowanie narzędzi udostępnianych w ramach umowy toolingowej jako element świadczenia usług stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ustawy o CIT, jeśli są związane z prowadzoną działalnością i wzrostem przychodów.

Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.

Wydatki ponoszone przez spółkę na nabycie i użytkowanie narzędzi, przekazywane współpracownikom w ramach umów toolingowych, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów oraz podlegać odpisom amortyzacyjnym zgodnie z art. 15 ust. 1 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy zachowaniu spełnienia przesłanek wynikających z wykładni art. 16a ust. 1 oraz z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt 63 lit

W przypadku podziału przez wyodrębnienie, Bank Przejmujący wstępuje w prawa i obowiązki podatkowe związane z przejmowaną działalnością pozostające w stanach otwartych, natomiast Bank Dzielony ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zamknięte sprzed podziału. Korekty deklaracji sprzed podziału obciążają Bank Dzielony.

Spółka nie jest uprawniona do amortyzacji prawa do miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego, jako że są to prawa niezależne i nienależące do wartości początkowej lokalu niemieszkalnego, zgodnie z art. 16g ustawy CIT.

Czynsz dzierżawny, jako koszt wytworzenia środka trwałego do przekazania go do użytkowania, zwiększa jego wartość początkową w świetle art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, natomiast podatki od nieruchomości i rolny związane z inwestycją mogą być bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Dla spółek nieruchomościowych, które nie dokonują odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o rachunkowości, odpisy podatkowe nie mogą być uznawane za koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT obowiązującym od 1 stycznia 2022 roku.