Rozwodnik, który faktycznie wychowuje dziecko bez aktywnego udziału drugiego rodzica, może być uznany za osobę samotnie wychowującą dziecko, uprawnioną do ulgi podatkowej, niezależnie od formalnej władzy rodzicielskiej posiadanej przez oboje rodziców.

Osoba samotnie wychowująca dzieci, która w ciągu roku podatkowego faktycznie sprawuje nad nimi pełną i samodzielną opiekę, jest uprawniona do preferencyjnego opodatkowania dochodów na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o PIT, niezależnie od okazjonalnych kontaktów drugiego rodzica czy płacenia przez niego alimentów.

Jeżeli rodzice formalnie razem sprawują władzę rodzicielską, ale faktyczna opieka jest wykonywana przez jednego z rodziców, prawo do ulgi prorodzinnej przysługuje temu rodzicowi w pełnej wysokości. W przypadku pełnoletnich dzieci, podział ulgi zależy od faktycznego wykonywania obowiązku alimentacyjnego przez każdego z rodziców w danym okresie.

Osoba rozwiedziona, sprawująca w przeważającej mierze lub wyłącznie opiekę nad dziećmi, w tym nad pełnoletnim uczącym się dzieckiem do 25. roku życia, spełnia warunki art. 6 ust. 4c i ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uprawniające do korzystania z preferencyjnego opodatkowania dochodów jako osoba samotnie wychowująca dzieci.

Podatniczka, jako osoba faktycznie samotnie wychowująca dzieci, spełnia przesłanki preferencyjnego opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca. Może ona korzystać z ulgi prorodzinnej na młodsze dziecko, chyba że jej dochody przekroczą 112 000 zł, a na pełnoletnie dziecko ulga nie przysługuje, gdy jego dochody przekraczają limit określony ustawą.

Samotne wychowywanie dzieci kwalifikuje do preferencyjnego rozliczenia PIT-37, lecz nie przysługuje osobom uzyskującym przychody opodatkowane ryczałtem lub gdy dochody pełnoletniego dziecka przekraczają ustawowy próg.