Kara umowna, rozliczona poprzez potrącenie z ceną zakupu nieruchomości, stanowi przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako trwałe przysporzenie majątkowe (art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT).

Potrącenie kwoty kary umownej z ceny nabycia nieruchomości, pomimo braku faktycznego przepływu pieniężnego, stanowi przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT.

Potrącenie kary umownej z ceną zakupu nieruchomości, mimo braku faktycznego transferu środków, stanowi zdobycie przychodu w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, podlegające opodatkowaniu jako "przychód z innych źródeł".

Kara umowna refakturowana na inwestora, pokryta pierwotnie przez sprzedającego, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów dla inwestora zgodnie z artykułem 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż brak wystarczającego związku przyczynowo-skutkowego z uzyskaniem przychodu.

Potrącenie wzajemnych wierzytelności między nabywcą a deweloperem, skutkujące obniżeniem ceny zakupu lokalu o kwotę należnych kar umownych, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W sytuacjach zwrotu tytułem kar czy odszkodowań po uprzednim ich potrąceniu jako przychód, korekta powinna nastąpić "na bieżąco" w momencie wydania sądowego wyroku potwierdzającego obowiązek wypłaty, stanowiącego podstawę dla ujęcia korekty w okresie rozliczeniowym jego otrzymania.

Kara umowna za nieterminowe wykonanie umowy, o ile nie dotyczy wad lub zwłoki w usuwaniu wad, może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, a dniem jej poniesienia jest dzień zatwierdzenia ugody mediacyjnej przez sąd.

Kara umowna potrącona z wynagrodzenia nie obniża podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest rabatem ani opustem związanym ze świadczeniem usługi; obciążenie karą wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego.

Kara umowna poniesiona z tytułu odstąpienia od umowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, gdy jej poniesienie wynika z działań i zawinienia podatnika, co nie pozwala na uznanie tego wydatku za celowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Kary umowne zapłacone za opóźnienia w dostawach wynikające ze specyfiki branży oraz okoliczności niezależnych od podatnika mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT, gdyż nie mieszczą się w wyłączeniach z art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT, przy założeniu racjonalności i związku z działalnością gospodarczą.

Kara umowna zapłacona przez podatnika w wyniku własnej decyzji gospodarczej nie może być uznana za koszt uzyskania przychodów, jeśli wynika z braku odpowiedniej analizy prawidłowej realizacji warunków umowy oraz stanowi obszar ryzyka przedsiębiorcy.

Kara umowna za nieterminowe wykonanie usług, nieobjęta katalogiem wyłączeń art. 23 ust. 1 PIT, może stanowić koszt uzyskania przychodu, jeżeli służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, szczególnie gdy opóźnienie wynika z siły wyższej.

Kara umowna za nieterminową realizację umowy nie stanowi kary za wadliwe wykonanie usługi i może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, o ile służy zabezpieczeniu źródła przychodów i nie została wyłączona przez inne przepisy podatkowe.

Świadczenia mające charakter kara umownej nie są zwolnione z podatku, gdyż nie mają waloru odszkodowawczego i podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, podobnie jak odsetki, podczas gdy zwrot kosztów sądowych jest zwolniony tylko w części odpowiadającej kosztom poniesionym.

Kary umowne za opóźnienie w odbiorze budynków i przeniesieniu własności, nie wynikające z wadliwości, stanowią koszty uzyskania przychodów, podlegająco zaliczeniu w dacie ujęcia księgowego, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Kary umowne i odszkodowania poniesione z tytułu niezawinionej utraty, uszkodzenia przesyłki i nieterminowego dostarczenia towarów mogą być zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. Wyłączenie z kosztów podatkowych przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie dotyczy takich odszkodowań, jeżeli ich poniesienie ma na celu zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W sytuacji wykazywania straty przez Szpital, wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów nie generują obowiązku podatkowego; jednak przy osiągnięciu dochodu, wydatki nie uznane za statutowe podlegają opodatkowaniu.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu obowiązków gwarancyjnych, odsetki ustawowe od tych kar oraz koszty sądowe związane z działalnością gospodarczą, o ile nie dotyczą wadliwości towarów bądź usług, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatki na kary umowne związane z bieżącą działalnością gospodarczą, mimo sankcyjnego charakteru, mogą nie być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o ile wykazują związek z prowadzoną działalnością. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, wskazujące na zaniedbania, mogą być traktowane jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu ryczałtem

Kara umowna za nieterminowe dostarczenie dokumentacji, związaną ze zwiększeniem ceny nieruchomości, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż wiąże się z realizacją umownych zobowiązań oraz nie jest klasyfikowana jako odszkodowanie według Kodeksu cywilnego.

Kara umowna za opóźnienie w realizacji umowy, wynikła z przyczyn niezależnych od podatnika, jeśli nastąpiła z dochowaniem należytej staranności, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu według art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Kary umowne za naruszenie zakazu konkurencji oraz rekompensaty za przejęcie pracowników, będące wynagrodzeniem za świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i uprawniają do odliczenia podatku naliczonego.

Płatność określona jako kara umowna w przypadku odmowy przyjęcia zwrotu produktów refundowanych nie stanowi wynagrodzenia za usługę ani odszkodowania pozostającego poza zakresem VAT, lecz ekonomicznie równa się obniżeniu ceny towarów, wpływając na podstawę opodatkowania podatkiem VAT.